10/02/2026
بې لباسه وم راغلی دې دنیا ته،
دومره منډو کې نصیب مې یو کفن شو
دا لنډه جمله د انساني ژوند بشپړ فلسفې ته اشاره کوي. انسان د نړۍ دروازې ته تش لاس، بې وسه او بې لباسه راځي؛ نه مقام لري، نه شتمني، نه نوم او نه اختیار. خو کله چې ژوند پیلېږي، نو ورسره د منډو، سیالیو، حرص، هیلو او نه ختمېدونکو غوښتنو اوږده لړۍ هم شروع شي.
انسان ټول عمر د جامو په بدلولو، د مقام په لوړولو، د نوم په جوړولو او د مال په راټولولو بوخت وي. هره ورځ نوې منډه، نوې سیالي او نوی فکر—خو پایله یې بیا هم هماغه ده: یو کفن. کفن هغه یوازینی لباس دی چې ټول انسانان پکې یو شان دي؛ نه پکې شتمن بېل ښکاري، نه فقیر، نه پاچا، نه مزدور.
دا مصرع انسان ته دا پوښتنه ورولاړوي:
ایا دا ټولې منډې ارزښت درلود؟
ایا موږ د ژوند مقصد هېر نه کړ؟
کفن د فنا سمبول دی، خو په عین وخت کې د انصاف اعلان هم دی. دا موږ ته وايي چې نړۍ لنډه ده، وخت محدود دی، او اصلي بریا د انسان په اخلاقو، عمل، انسانیت او نیک نیت کې ده—نه په هغو جامو کې چې د ژوند پر مهال یې اغوستو.
دا جمله د غرور د ماتولو، د نفس د کنټرول او د ژوند د حقیقي معنا د درک کولو یو قوي پیغام لري. څوک چې دا حقیقت درک کړي، هغه به لږ منډې وهي، خو سم لور ته؛ د انسانیت، صداقت او حق لورته...📖✍
