Ghani khan

Ghani khan هله زه د ځان مالک ش——————————————م چی خپل ځان درکمه تال——————————————ه

06/12/2025

‎(عجبہ فلسفہ)

‎زړه مې واچوه په تال کېښې

‎د جومات کوسې له لاړم

I put my heart in a pot and headed towards a mosque

‎دٙ ملا په خپو مې کېښود

‎ما وې دا مې صدقه ده

Placed it in front of Mullaa (Muslims prayer Head) and tell him that’s what I have got.

‎دا چې څومره زه پوهيږم

‎په طه او په يسين

It includes all my knowledge on Tahaa and Yaseen (suras of Quran)

‎دا چې څومره ښکته تلې شې

‎په سجده زما جبين

My prostration enough I can.

He has taken his heart and moved towards a local prayer header and explaining him that I want to give my heart for God because that’s all I have got. As all the saintliness and purity can be compiled only within heart that why he said I wrapped my heart in a pot and present it to him. It contains all of his knowledge, invocations and everything related to him is present in this heart.

‎ملا مخ زما نه واړاو

‎وې ده څه دئ ستا تالي کښې

Mulaa turned his face from me and said what you have got in your pot?

‎نه پلاٶ دې نه پيرنې ده

‎نه حلوا نه فالوده ده

Niether it has got rice, nor custard, confectionaries and frozen desserts

‎وې ېي شرع ظاهر ګورې

‎او ظاهره ته فاسق ېي

he said (this place) needs your outlooks but you seems to be a violator.

‎دا دٙ رب سره دٙ مينې

‎تا راغشتې څه قصه ده

I am not getting what kind of love you have with God

‎يره يره دٙ قهار نه

‎دٙایمان اصلي حصه ده

God demands fear and terror from humans

‎دٙ جنون او دٙ جانان ستا

‎څه مهمله فلسفه ده

But you have got a strange philosophy of love and beloved

‎زړه دې کيږده په سينه کښې

‎دلته رنګ او لباس راوړه

Put your heart back into your chest and bring us some syrup or cold drinks.

While seeing the heart the prayer head turned his face from khan and said in shocking way that I am not able to understand the love you have for God. Because God demands your physical appearance and prayers from you but have no such signs of physical looks. And also God demands fear from humans but you seem to be not afraid of God. He ordered khan to put your heart back in your chest and bring me some sweets that is accepted here otherwise this heart is of no use

‎ما خپل تال ډک دٙ خوبونو

‎د قاضې دربار له يوړو

Now I put my pot and take it to a judge.

‎ړوکي لال مې را اوچت که

‎تار خانې او مار له يوړو

I took my gift and forwarded to a strange place

‎ما وې اې د ښو او بدو

‎اې د تورو سپينو خانه

Tell him O the lord of good and bad and black and white

‎دا ډالې زما قبوله

‎په نامه کړه د جانان

Accept this gift from me in the name of my beloved.

‎قاضې کيناسته په تخت خپل

‎په سپين سر ېي دستار کيښود

The judge sat on his chair and put a crown on his head.

‎په يو لاس يې توبہ کيښوه

‎په بل لاس يې حصار کيښود

He put forgiveness in one hand and patience in another hand

‎تلي پورته دٙ منطق کړه

‎يو خوا دي يو خوا مې تال و

He put the tables of logics, on one side was he and on the other side was my heart.

Disappointed in front of Mullah, he took his heart back and headed towards a magistrate, who seems busy in separating goodness from badness. He said to the magistrate to take this heart in the name of God. The magistrate sat on his crown and fits his table of logics and put my heart on one side.

‎يو خوا شور و کمزورې وې

‎بل خوا ژمې و کمال و

A noise and weakness and cold and perfection were put on sides

‎يو خوا عقل و دليل وو

‎رک بې خوده غوندې خيال

There was mind and argument and a weakened thought.

‎ما وي دا ليونتوب واخله

‎او خپل عقل پې تاله کړه

I said to him to take this insanity and weight it with your mind

‎ما وې دا زما خمار

‎د خپل علم کټماله کړه

And weight my mind with yours

‎ما وې دٙ اِنصاف ربه

‎دا د رکو منزل ګوره

I told to God of justice to see the destination of divergents

‎ما وې اې دٙ تول اميره

‎دا بې توله تلل ګوره

and tell (the God) to see this injustice

‎قاضي سترګې کړلې پټې

‎شونډي بندي مخ پريشانه

The judge uplifts his face with closed and agitated face.

‎وې آفسوس زما نه ورک دي

‎دا چي ته غواړي زما نه

(And said) I am not finding the thing you want from me.

‎زه خو زور يم د انسان

‎زه سرور د آدم نه يم

I am judge of humans and have not tasted the taste of Adam.

‎ما دي سپين او تور راغشتي

‎دٙ مستې دٙ ګلستانه

‎زه تور وينم او سپين وينم

‎بس زما دغه قصه ده

I can only see good and bad and that’s what I can do maximum.

‎دغه تول زما اميد دې

‎دا تلل مې فلسفه ده

can only do this weightage and this is my philosophy.

In complete calmness he said to the magistrate to take this heart full of insanity and fill it with your logics. This heart has all adorations and love for God and ask the God to see this justice now. The judge was not able to compare the two minds and uplifts his face in agitated way. The judge said that I am not able to judge it because I have no taste of the love that you have with God. I can only see good and bad and that’s all I have got for you and with this I am not able weightage your love. The judge was amazed by the astounding love he had with God which cannot be weighted by the judge.

Remained unanswerable he then pleads towards a philosopher and an phenomenal discussion exchanges between him

‎فلسفي دٙ ملک ولاړ و

‎وو چاپيره تي عالم

I then went to a philosopher of our region surrounded by massive crowd

‎دٙ خود سپين مشال په لاس کښې

‎جدا کول يې زيات او کم

He was busy in separating more and less in the light of purity

‎فکر تيز نظر باريک

‎دٙليلونه کلک ميخونه

Sharp mind and eagle sighted he was who have got firm logics.

‎دٙ منطق په پاټکو پاټکو

‎و روان په بره سم

He was touching heights with the ladder of logics.

‎ما وې اې دٙ هوش او عقل

‎دٙ رڼا بله مشاله

I said O the master of consciousness and mind and the source of light

‎يو بې خوده ليونې دې

‎هر يو ساز ېي دٙ ماتم

Listen to the sound of insane person who have got broken dreams

‎ستا دٙ پوهې دٙ درياب نه

‎يو قطره دٙ رڼا غواړې

and demands a drop from your ocean of knowledge.

‎څه سوب دٙ خندا غواړې

‎څه مطلب غواړې دٙ غم

who demands the reward of smile and the meaning of a sorrow smile

‎فلسفي کړي سترګې پورته

‎خوله مسکې سترګې روښانه

the philosopher opened his eyes with smiling face and brightened eye

‎خړي خړي دٙ غم لړي

‎پکښې راغلي ناګهانه

(His eyes) filled with sorrows

He then pleads towards a local philosopher who was surrounded by huge crowd. Describing the philosopher Ghani says that he was busy in pursuing his job of separating good and bad in light of knowledge and logics. He seems to be logically driven and self made flooded with knowledge. On seeing the Philosopher Ghani called him to listen to my broken heart and queries that I have for you. I want you to share some knowledge with me and fulfill my deficiencies. Ghani demands from him the philosophy behind smiling faces and result of sorrows in this world. He also asked to tell me about the fate of this world and humans, life after death and spiritual satisfaction. Listening to his philosophical question the philosopher opened his eyes with smiles on his face.

‎اي زما غمګينه ځويه

‎خيشت وجود لري نه سوري

that eternity needs no body or shadow

‎دٙ د نور به هله ګوري

‎چي په پټو سترګو ګوري

you can only see God with closed eyes.

‎علم سپين روښان مشال دې

‎خو پي نشې ليدي ستوري

Knowledge is like a brightened light but you cannot see stars with it.

‎د نور سترګي دي په زړه که

‎د نورونو دنيا ګوري

You have got a diverse heart through which you see a diverse world

‎سمندر د خيشت څوک ګير کړي

‎د منطق په ګوزړي

For who learn the knowledge of eternity on the basis of mantiq (logics)

‎د غم باد دي چا نيولي

‎تول د تلي او دړي

for who have capture the dust of sorrows in weights

‎وي د خود په ميخانه کښې

‎ستا د څښلو شراب نشته

and in this place of drinking, your special drink cannot be found

‎چې د مينې ساز پې اوري

‎دلته هغه رباب نشته

and there in no rabab (musical instrument) to listen the song of love

‎ستا نظر جدا نظر دي

‎ستا جهان جدا جهان

you have got different sight to see a different world

‎تا کښې وينه دٙ مجنون ده

‎ستا نصيب کښې بيابان

you have got the blood of majnoon (a famous lover of laila) and your thrilling life is phenomenal

‎ستا مستي وهې ټالونه

‎په خندا دٙ بوډي ټال کښې

‎د هلال په نري خط کښې

you are swinging with smile and in the writing of Hilal

‎وي يې شونډي د جانان

‎ليونيه ليونيه

tell the lips of beloved

‎دا ټول عقل زما واخله

‎خوبدل کښې راله راکړه

‎يوقطره د خپل آرمان

take my all knowledge but give me some of your wishes

‎ستا دٙ اوښکو نه قربان شم

‎ستا دردونو ته پسخيږم

let me sacrifice myself for your tear drop and I wish that I also have the pain you have

‎چي په دواړو کښې خمار دي

‎ د خوبونو د جانان

as both have got the love for beloved

As Khan questioned the philosopher he started answering Ghani. He said that in eternity neither sorrows nor happiness will matter it’s the intimacy and purity you have for God that matters. He also explained that God can be felt within deep inside your heart with closed eyes. I accept that knowledge is blessing but knowledge has also its limitations and you cannot find God genuinely with extreme knowledge. But as you have diverse heart only you will be able to reach God with your logics.

‎تا چي مخ د دنيا واړاو

‎دنيا چيغي کړي پاګل دي

as you have turned your face from this world the world said that you are insane

‎تا تاوان کښې ګټه وکړه

‎مونږ په ګټه کښې تاوان

But you have earned much things while you seems to be in loss and we lost much things while we seemed to be the earners

‎چي ژوندون د خيشت تاله شي

‎غم تش غم شي د دلبر

when life is spent only for eternity the sorrows are only dedicated to the beloved

‎څومره مست يې هر قدم شي

‎هر نظر څومره روښانه

he becomes thrilled and got broadened horizon

‎راوړه • راوړه • زړه دي راوړه

‎چي يې زه په زړګي ښکل کړم

take me your heart so that I made it close to my heart

‎هر ارمان يې خماري دي

‎مستي هره وسوسه ده

whose every wish is enchanting and thinking is logiocal

‎راکه راکه چي ژوندي شم

‎وي د مرګه يره مرګ دي

so that I become alive as the fear from death is death

‎ژوند ارمان دي او جانان دي

‎که اميد که تلوسه ده

life is the combination of dreams and beloved where that is hope or talent

‎وايه وايه څومره مسته

‎د دلبر د شان قصه ده

So tell me the story of beloved

‎د جنون او د جانان دا

‎څه عجبه فلسفه

the tale of this insanity and beloved is a stunning philosophy

‎ما خپل زړه لاس کښې راغونډ که

‎توري شپي او غم له يووړ

So I have taken my heart and take it to a dark night

‎د ماښام تياره کښي ورک که

‎د سبا شبنم له يووړ

and lost in the dark of evening and also in the breeze of morning

‎اوس يو زه يم يو آرمان دي

‎د جانان د شان قصه ده

now its me and my wishes and the tale of my beloved

‎ړوکي ګل او لوي خزان دي

‎يو اميد يو تلوسه ده

there is a little flower and full spring and so a ray of little hope

‎ما مرګي ته شروع کړي

‎د ژوندون د خيشت قصه ده

and have started the tale of life and eternity to death

‎د جنون او د جانان دا

‎څه عجبه فلسفه ده

and have started the tale of life and eternity to death

Meta for Developers
Îmrãñ Ghani

يو نامعلوم جانان ته چې څه مې زړه کې دي ويلي نه شم چې دروغ وايمه شرمېږمما د کتاب په دې معصومه ځمکه چيرې دروغ ليکلي نه دي ...
25/11/2025

يو نامعلوم جانان ته

چې څه مې زړه کې دي ويلي نه شم چې دروغ وايمه شرمېږم
ما د کتاب په دې معصومه ځمکه چيرې دروغ ليکلي نه دي ګله
ستا د خايست ثاني دنيا کې نشته، هر چا ته خپل جانان ليلا ښکاري
اې د وفا د مينې بلې شمعې، اې د ژوندون اخر جانانه زما
ستا د رفتار او د کړه وړه په مخ کې دا ښاپيرۍ دا هوسۍ شلې ښکاري
ته په خزان کې د بهار ريبار تورو تيارو کې د د سبا ستورى
تور بيابان کې د لاله ګل ما ته د حسن لوى جهان ښکاري
يا هغه وخت وو ما د وخت نه جوړول منونه اوس په دې شلو ګوتو څه وليکم
زړه او دماغ مې ټول د تانه ډک دي يو ذره پکې د بل څه نشته
که ټول جهان د ښاپېرو نه ډک شي واړه به ښې وي ستا نه ښه نشته دى
ته زما حوره ته زما ګلونه زړه زما بهار او زما سره ګلونه
تا ته په مينه هم کتلى نه شم چې څه مې زړه کې دي ويلي نه شم
غنی خان

I can't open my heart,
So that to tell you all,
I'm having in heart,
I feel abashment,
If I be telling lie,
Beloved!
I haven't ever told,
Something false,
My record is neat and clean,
In the world of glamour,
No one of thy caliber,
Be ever searched,
To everyone his own beloved,
Seems as pretty as Laila,
O, lighted candle of faith!
No one but thou,
Has been the aim of my life,
Each and everything is nothing,
If be compared,
To thy rhythm,
And thy physique,
In autumn you look,
A messenger of spring,
In dumb darks,
You a star of dawn,
To me,
In the desert so dark,
One lily flower looks,
As a huge world of glamor,
Once in a time so passed,
I had been dominant,
I did that no one will ever do,
But by now,
I look parallel,
I can't deliver more,
I have nothing in mind,
Or in heart,
If the whole world,
Be looking like fairies,
So bonnier,
But to me nothing,
Be more bonnier,
Than you,
You are my houri,
You are my flower,
You are my spring,
Full of red flowers,
I can't gaze you,
Even with love,
I can't tell you,
Regarding my heart.

Îmrãñ Ghani

23/11/2025
07/11/2025

‎عبدالغني خان (1914ز. - 1996 ز.)
‎(په انګرېزي: Khan Abdul Ghani Khan)

‎د پښتو ژبې شاعر ، پوه اديب، سياستوال، د سولې او روغې جوړې پلوی، د باچا خان فخر افغان نازولی مشر زوی و.د پښتوادب کې د هغه د شعري ژبې ځانګړتيا د فلسفې په ريالیزم اړخ باندې ولاړه ده اوپه شعرونو کې ېې د خپلې خاورې او خپل كلتور انځورونه منعکس کړي دي چې پښتو کلتور او ادب کې ځانته خپل ځای لري.
‎مخينه
‎د 1914م زېږيز كال د ډسمبر په مياشت كې د پښتونستان د اشنغر په كلي كې د خان عبدالغفار خان چې په فخر افغان هم شهرت لري په كور کې يو ماشوم د عبدالغني خان په نوم وزېږېد . دغه ماشوم د پښتوادب يو ځلېدونكى ستورى شو . د ښاغلي غني يو ملګرى ليكي چې غني خان په كوچنيوالي كې ډېر ښكلى او د مور و پلار ډېر نازولى و، په غاړه يې د سرو زرو درنه اوږۍ او په ښي غوږ به يې د سرو زور والۍ وه، خو د قدرت اراده نه وه چې د غني د ناز دا موده نوره هم اوږده شي . غني له سختيو او ربړو سره هغه وخت لاس او ګرېوان شو، چې کله د پنځو كلونو په عمر دی د مهربانې مور له غېږې څخه بې برخې شو. مور يې په ځوانۍ كې د وبا په ناروغۍ وفات شوه. دى او كشر ورور يې عبدالولي خان د درې نيمو كلونو او يوه خور يې سردارو د اتو مياشتو په عمر بې موره شول. په دې وخت كې غفارخان د پېرنګيانو د حكومت له خوا په درې كاله بند محكوم شو. نو د درېيو ماشومانو روزنه د دوى انا، د باچاخان مور ته ورترغاړې شوه. د وخت زړه لا هم سوړ نه شو، د باچاخان مور هم په حق ورسېده. نو غني، ولي او خور يې له روزونکو مشرانو څخه بې برخې پاتې شول.
‎زده کړې غني خان لومړنۍ زده كړې په هغه ازاد قومي ښوونځي كې پيل كړې، چې باچا خان او د هغه دوستانو د غريبو هلكانو لپاره په اتمانزو كې جوړ كړى و. هلته زده كړې د ټولو لپاره په وړيا ډول وې .باچا خان ځكه خپل زامن د غريبانو ښوونځي ته واستول چې خلك ونه وايي چې باچا خان د خپلو او د نورو د زامنو ترمنځ توپير كوي. خپل زامن معتبر او غوره ښوونځيو ته لېږي او د نورو زامن د غريبانو ښوونځي ته هڅوي .
‎په هغو ورځو كې د باچا خان دا خيال و چې له غني څخه يو لوى اسلامي عالم جوړ شي، نو ځكه يې په غني خان اووه كاله عربي دوديز علوم ولوستل. باچا خان ډېر وخت په جېل كې بندي و او يا به هم د خپل قومي سياسي غورځنګ د تبليغ لپاره په دوره وتلى و.غني خان لسم ټولګى په بري سره پای ته ورساوه، وروسته د ډېلي جامعه مليه مدرسې ته لاړ. او دا هغه وخت و چې په افغانستان كې د سقاؤ زوى باغي شو او باچا خان د خپل ورور ډاكټر خان په مشرۍ يو طبي پلاوى افغانستان ته ولېږه. په دې پلاويو كې اووه ډاكټران او دېرش نورو مرستیاله زليمانو په سره سره غني خان هم ورسره مل و. خو انګرېزان د دې ډلې پاسپورټونه تر هغه وخته وځنډول ترڅو د افغانستان پاچا امیر امان الله خان ګوښه کړای شو او د کندهار له لارې بهر ته لاړ.
‎غني خان د څوارلسو كلونو په عمر په ممبای كې د لندن په نيت د اوبو بېړۍ ته وخاته او په نوموړې ورځ يې خپل لومړى شعر، د تسلي په نامه وليكه. د انګلستان په ازاد چاپېريال كې د غني خان بې جوړې ښايست د هغه لپاره يو لوى مصيبت شو. دی به چې چېرې هم ته، نو انګرېزې نجونې ورپسې تلې او سبق ته به يې نه پرېښوده، ترهغه چې د لندن يوه ښكلې فلمي لوبګره هم پرې ميینه شوه. کله چې باچاخان خبر شو نو سم دلاسه ېې ده ته دامريكې په لور د تګ امر وکړ. د امر سره سم غني خان امريكې ته لاړ او د امريکې په لويزيانا ايالت كې په زده كړو بوخت شو. عبدالغفار خان بيا بندي شو او له دې سره د غني خان ژوند بيا له تريخوالي سره مخ شو او په ژوند كې يې ډېره ګډوډي راغله. په ځانګړې توګه د اقتصاد لخوا ډېر راولوېد. غني خان د خپلې سيمې په هکله په يو شعر کې داسې وايي:
‎د سيند د سپينو شګو نه مې جوړ كړو يو محل
‎دې ټول خرګي جهان ورته حيران حيران كتل
‎قالين مې په كې خور كړو د سرو پاڼو د ګلاب
‎اوچت يې دېوالونه د سازونو د رباب
‎يوازې زه پادشاه ومه په سر مې تاج د غم
‎په خوا كې مې دلبره وه موسكۍ سترګې پُر نم
‎رښتيا هم، د غني خان ژوند هغې دوه لارې ته رسېدلى و، چې يوه لار ټولنيز يا سياسي ډګر ته تله، بله لار د غني د سپېڅلي طبيعت، فطرت، ادب او ښكلا دنيا ته. هغه په 1945م زېږيز كال د سياست ډګر ته ودانګل، په مركزي پارلماني انټي بيرو لپاره ودرېد. ځان يې كانديد كړ. د ده په وړاندې درې ډلې ولاړې وې. باچا خان د زلمي پښتون غورځنګ وځنډاوه. د 1948م زېږيز كال د جولاى په څلورمه نېټه د شپې پر يوه بجه د پاکستان حكومت له خوا ونيول شو. غني خان شپږ كاله په زندان كې تېر كړل. ده په زندان كې هم شعرونه ليكل . دى د هريپور په جېلخانه كې بندي و. ده د خپل كتاب په پاى كې داسې ليكلي:
‎كتاب خلاص شو، خو شعرونه ډېر پاتې دي، خير بيا په چېرته څه غم وكړو، ژوند هم عجب شى دى.
‎وايي چې تر بند وروسته کوم چا غني خان ته وويل: ته او قافلې يې سره ډېر بد ګير كړي يۍ. د دې لپاره چې د غني خان پر ټولنيزه فلسفه او ادبي افكارو باندې څه ناڅه رڼا واچول شي، نو غوره لار دا ده چې د ده خپل كلام ته ځير شو او ويې لولو. انسان د غني په نظر ډېر لوړ مقام لري. دى آن د كايناتو او موجوداتو مطلب او اروا انسان ګڼي او بې له انسانه اسمان هم بې مانا ويني:
‎څنګه ملامته زه په ګناه شم
‎چې وس ، قسمت او تدبير د بل دى
‎څنګه ستومانه زه په خندا شم
‎خوب دى د بل او تعبير د بل دى
‎غني خان كور ګڼي او ديوه مفكر انسان په توګه خپل د عارفانو په څېر د انسان زړه د خداى ، نه په جومات كې لټوي، نه په مكه كې. بلكې په خپل زړه كې يې مومي او وايي:
‎خداى په جومات كې مې ونه موند، په مكه كې رانه ورك شو
‎خداى مې زړه كې راپيدا شو، چې مې مخ د يار كړ ښكل
‎غني خان خپل فكري مشكلات داسې بيانوي:
‎خدايه! عقل چې و، زړه دې ولې راكړ؟
‎په يو ملك كې دوه خودسره پادشاهان
‎پادشايي او فقيري دې ولې يو كړه
‎د ژوندون په هره ساه كې مرګ پنهان
‎د خپل خداى مينې ده ته دومره جرئت وركړى، چې رندانه خبرې كوي، لكه:
‎ما به شمع شمع كړله
‎تا كه جوړ رانه پتنګ
‎ما د قصده وې ملنګ يم
‎تا رښتيا كړمه ملنګ
‎ما پېښې كړې د تورزنو
‎تا مې كور له راوړو جنګ
‎زه خو غږ كولاى نه شم
‎په ګيلو ته خپه كېږې.
‎غني خان او كورنۍ:
‎غني په خپله كورنۍ كې تر هرچا زيات د ننګيالي پلار عبدالغفار خان درناوى د ځان فرض ګڼي، كله چې يې پلار د انګرېزانو په جېل كې پروت و او غني خان ته يې يو له ګيلو ډك ليك ليكلى و، غني خان په ځواب كې دا بيتونه ورولېږل:
‎غني خان خپل كتاب چې په انګرېزۍ ژبه يې ليكلى، خپل ګران پلار ته داسې ډالۍ كوي:have know my father . I dedicate this book to the first pathan I زه دا كتاب هغه لومړني پښتون ته ډالۍ كوم، چې زه يې پېژنم، تر ټولو غوره انسان ته چې ما پېژندلى يانې زما پلار ته?

‎قوم او غني خان:
‎غني خان له خپل قوم سره ډېر لېونۍ مينه لري او تر هر ولس يې پښتون ولس زړه ته ډېر نژدې دى. غني خان په دې چې په پښتون ولس كې پيدا شوى، د خداى شكر داسې پرځاى كوي:
‎خدايه! شكر چې پيدا دې له دې قام كړم
‎د پښــتون د نــر وجـــود دې يو اندام كړم

‎او چې خړمخى پښتون ورور يې غېږې ته ورشي نور يې نو د دنيا ټول ښايست هېرېږي. غني خان وايي:
‎سر څه د سپي سر وي چې فدا نه وي په قام
‎نر څه ښځونى وي چې شيدا نه وي په قام

‎په بل ځاى بيا وايي:
‎ستا دا لاس د قسمت لاس دى
‎ورانول، جوړول دوى كا
‎د فرعون د كور په شانې
‎دا حصار خاورې ايرې كړ
‎پاڅه وښيه دنيا ته
‎د پښتون د بچو ننګ
‎پاڅه واوروه شغال ته
‎د ويستلو تورو شرنګ
‎غني خان او هېواد

‎غني خان له خپل هېواد سره هم د زړه له كومې مينه لري، نو ځكه وايي:

‎ما ليدلي محلونه د لندن دي
‎جينكۍ مستې ازادې ګلبدن دي
‎ما ليدلي د پيرس ښاپېرۍ ښكلې
‎په كردار ګفتار خوږې لكه بلبلې
‎ما ليدلي تاج محل غوټۍ د ګلو
‎د ډهلي ښكلي ښارونه د مغولو
‎خو چې ووينم زه خپل د خټو كور
‎رانه هېر شي محلونه ښايسته نور
‎دا نرۍ تنګې كوڅې زما د كلي
‎ورته څه دي د دنيا ښارونه ښكلي
‎چې خړمخى ورور پښتون مخې له درشي
‎درنه هېر به ټول ښايست د بحر و بر شي

‎غنی خان او امام حسین :
‎غنی خان په شلمه پیړۍ کې د پښتو په شاعرانو کې ځانته نوم او مقام لري ،
‎عبدالغنی خان ته په پښتو کې د لوی فلسفي شاعر حیثت حاصل دی . له دې سره په یو وخت هغه یو لوی هنر من او مجسمه ساز هم و. او په بهر کې یې زده کړې کړې وې .. دغه لوی اندوال ته په پښتو کې لیونی فلسفي هم ویل کیږي . د دې لامل دا دی چې هغه یو ریالسټک او حقیقت پسند شاعر و او په خپلو شعرونو کې یې ځینې حقیقتونو ته اشاره کړې ده هغه حقیقتونه او پوښتنې چې متحجر ملا د هغو قانع کوونکی ځواب نه درلود . په عین حال کې هغه یو مسلمان او په دین مین کس و . او که په شعرونو کې یې په ملا ټکونه کړې دي نو د دې مطلب په دین او اسلام ټکونه نه دي ځکه چې باید دې خبرې ته پام وشي چې ملا او اسلام یا اسلام او مسلمان دوه جدا مقولې دي او زمونږ د اکثرو خلکو تیروتنه دا ده چې مسلمان او اسلام یو څیز ګڼو حال دا چې ښایی د نن زمانې مسلمان چې د اسلام دعوا کوي د اسلام په حقیقي لاره نه وي روان . بله دا چې متحجر ملا خو هغه دی چې هغه انسان له اسلام او په ټول کې له دین عقل او منطقه لیرې کوي او خپلو متحجرو خیالاتو ته دین وایی. او د اسې ملایانو هم په حدیثونو او روایتونو کې غندل شوې او هم د پوهو کسانو په کلام کې . لکه څرنګه چې د ایران داسلامي انقلاب ارواښاد مشر هم په خپلو شعرونو کې د دغه ډول ملایاتو غندنه کړې ده . هلته چې وایی :
‎بګشایید در میخانه برویم شب و وروز
‎که من از مسجد و از مدرسه بیزار شدم.
‎واعظ شهر که از پند خود ازارم داد
‎از دم رند می الوده مدد ګار شدم
‎په هر حال غني خان په دین مین او یو متعهد او لوی شاعر تیر شوی دی چې د هغه کلام په پښتنو کې دعامو او خاصو خوخیږي .
‎د غني خان په کلام کې په تیره بیا د امام حسین په شان کې دهغوی مرثیه ډیره مشهورده ده . چې زما په خیال دا د هغه لوی شاعر د مظلوم دوستۍ عدالت غوښتنې او له ظالم سره د مقابلې د خوی او افکارو تر ټولو لویه بیلګه ګڼل کیدی شي. او له دې سره په یو وخت له دین او اهلبیتو سره دهغوی دمینې څرګندویې هم دی.
‎غنی بابا وایی:
‎دا قيامت دے كه معراج دے او كه ورځ د كربلا
‎دى دا شګو كښې سرې وينې كه ګلونه د لاله
‎سُور خمار زهرو كښې ګډ دے ترې نه ډكه ده پياله
‎څه په جوش ورته روان دے د مئينو سربالا
‎ولې خپل عاشق ته اچې د سكروټو كټمالا
‎چا ته وې ګلاب بچے دې درنه غواړم حلاله
‎چا ته اور صليب او دار كړې هم خمار شې هم وصال
‎چا نه سر چا نه ګلونه د ژوند حسن او كمال
‎نن بادشاه د عاشقانو در روان دے اے جانانه!
‎شان د مينې درته ښئ, توان د دې خاورې بې توانه
‎ټول جهان تيارو كښې رپى يو بڅرے ځى روښانه
‎ګوره سترګې يې ځليږي په څۀ نوى نُور مستانه
‎ستا منصور ورته پڅخيږي ستا عيسى ورته حېرانه
‎دا د دۀ د دړد لمبې دى كه د نُور ستورے روښانه
‎يو ګلاب ځانته روان دے تک تور سوى بيابان کښې
‎يوه سپينه شمع خاندي د يو قهر په طوفان كښې
‎ولې كوم خوا ته روان يې اے حُسېنه! ولې ولې
‎كربلا نه ده بلا ده په دې شګو كښې څۀ ګورې
‎ولې غم دې لا ښائسته كړې پستې ښکې سترګې تورې
‎زور او زر اقبال او بخت دې هم هما دے هم يې سورے
‎يزيد خان دے د جهان نن انسان اوږے او كمزورے
‎د انسان د شان مثال ښئ دې خرڅ شوي ورک غلام ته
‎د سبا د ستورى نُور ښئ د دې ژمى تور ماښام ته
‎بره مه ګوره حُسېنه ! نن ستا خداے دے ستا جانان
‎نۀ مدد كړي نۀ پره كړي ستا دے وخت د امتحان
‎ستا اختيار او تقدير يو شو په دې ورځ په دې مكان
‎ستا د مينې مستى ګورى زور دې ګورى د ايمان
‎اے د سرو ګلابو څانګې نن ماښام دے د خزان
‎دا كافرې شګې تږې ستا د وينو په ارمان
‎ځه ورځه زما جانانه ساقي لرې مېخانه كړه
‎د سُور اور او سُور خمار نه تا له يې ډکه پېمانه كړه
‎اے زما غمګينه ياره! غم د مينې ده حيصه
‎سوز د ساز ښائست خمار او د يقين مور تلوسه
‎چا چې موندے دے جانان خپل په ارام په دلاسه
‎نوم نشان يې مرګي ورک كړل وخت يې وركه كړه قيصه
‎چې له سر ه نه پرې داؤ کړي مستي حُسن ارمانونه
‎سرور زر قسمه مستي شي خمار زر قسمه نشه
‎ګوره ګوره اے حُسېنه! ګوره دغه دے عيسى
‎دغه مست ملنګ منصور او ابراهيم د رب اشنا
‎يـو په دار بل د اور مېنځ كښې حُـسن وليد د دلبر
‎بې ګناه يو په صليب شو د ازغو تاج يې په سر
‎ستا لپاره اے حُسېنه! دغه سپين تېغ د شمر
‎هم ايمان دے هم نرتوب دے هم قسمت دے هم باور
‎اے د مينې بل مشاله رڼا راغله د سحر
‎دا د قهر طوفان راغے كه يزيد سره لښكر
‎ګوره ګوره پاكه ربه! عجيبه مېدان د جنګ دے
‎يو خوا زور تُورې صفونه بل خوا تش د حُسېن ننګ دے
‎يو خوا زورغرور اوحرص قط په قط اوڅنګ په څنګ دے
‎بل خوايومئين ايمـان دے مستانه اوپـه غورځنګ دے
‎ربه وګوره فرعون نن بيا موسى سره پـه جنګ دے
‎عـجيبه شين ازمرے دے هم بادشاه دے هم ملنګ دے
‎يـو خوا سترګې دي د كاڼو هر ضمير خـوړلے زنګ دے
‎بل خوا وړوکےخوارټولے دے مرى له تندې په سا تنګ دے
‎د هر يو نظر کښې ګوره نرتوب څه چې لېونتوب دے
‎د ادم د شان قيصه ده كلک يقين د سړيتوب دے
‎ټول جهان توره تيارۀ دے دوي د نُور ليدلے خوب دے
‎جنګ په تاج كړي نه په تخت، جنګ په حق دسړيتوب دے
‎دا مغروره فرعون ناست دےكه يـو مست ببر حيوان
‎يخ بې رحمـه چمچمار چجه شوے په ډېران
‎مري له تندې وهى لتې وړوكي وړوكي ماشومان
‎چار چاپېره ترې ولاړ دى قطارونه لښكريان
‎يو يو ګل له تندې رژي د رسول د ګلستان
‎او يزيد ولاړ دے اوري دا سلګۍ او هاۍ سُوران
‎دا بلا د كربلا وه نيم لېوۀ او نيم شېطان
‎په دنيا كښې دي تېر شوي ډېر بې رحمه بلاګان
‎داسې ظلم نۀ دے شوے نۀ به وشي په جهان
‎د چينې په غاړه مړۀ شول ټول له تندې ماشومان
‎اخېر چغه كړه حسېن نر بچے زۀ د حېدر يم
‎څه كه نن يم اوږے تږے خو په اصل شېر ببر يم
‎راشه ګوره فرعونه د حېدر د وينې اور
‎لږ راودانګه مېدان ته چې ښكاره کړو سره زور
‎خو يزيد ترې شا ته پټ شو چارچاپېره جنګ شروع شو
‎كربلا په وينو سره شوه بيابان ډک د نعرو شو
‎دا د لسو او د زرو جنګ خو نه وى قتل عام وى
‎په لكاؤ په زرو خرڅ د خپل حرص هر يو غلام وى
‎د حسېن ملګرى واړه په نرتوب كښې حېدرى وو
‎خو سېلاب د تُورو ډوب كړل كه سل ځله ازمرى وو
‎سترګې تږې خوږ يواځې حسېن وكتل اسمان ته
‎ؤ على مسكے ولاړ يې كتل ښکته مېدان ته
‎وې اے حسېنه! زمونږ وينه تل ده خداے له بَيدلې
‎ستا نيكۀ او بابا دواړو څو څو ځله بيولې
‎اور بس اور دے اے بچيه! چې پاكيږي پرې فولاد
‎د شهيد وينه مستيږي تل په توره د جلاد
‎ټول جهان تيارو کښې ګېر ؤ خپل غېرت ايمان ترې هېر ؤ
‎چې بنده د بل بنده شى ډېر نسلونه کړي برباد
‎زور هم زهر هم شراب دى له سړى نه ځان خطا كړى
‎د غرور ماڼۍ وى دنګه خو كچه يې وى بنياد
‎د ادم نمسه نمسو كښې نه بادشاه شته نه غلام
‎خپله خېټه سړے سپے کړي سړيتوب يې شي برباد
‎بل په مكر په فرېب په دوكو په چلولونو
‎نيم لومبړ نيم ازمرے وى په خپل علم كښې استاد
‎رحم ورك شى ظلم ډېر شى سړيتوب له سړو هېر شى
‎يو سور اور ترېنه چاپېر شىهرڅرک خپل عذاب كښې ګېر شى
‎قانون مړ شى زور نادر شى نر تالا ګيدړ دلېر شى
‎بې غېرته عزتمن شى سپے غړمبيږي ببرشېر شى
‎زر شى زور د هرچا خان شي خوارغريب په ژوندستومان شى
‎بدخنزير د هر چا پلار شى كه خنزير سره مال ډېر شى
‎وزير غل امير ډاكو شى ايماندار په سيند لاهو شى
‎روغ به مرى يا به غل كيږى چې ټول غلۀ ترې نه چاپېر شى
‎ټول وطن يو تور ځنګل شى يو د بل په غوښو پائى
‎ځناور ترې امان غواړي چې انسان په كومه تېر شى
‎علم چل شى مذهب دام شى رنګ حلالو کښې حرام شى
‎هر سبا لكه ماښام شى ژوند په تور آفت كښې ګېر شي
‎دغه وخت کښې د خداے رحم او رحمت په جوش كښې راشى
‎چرته غلے د چا كور كښې يو حسېن پکښې پېدا شى
‎چې دې ښۀ كلک پالوان شى ورته جوړه كربلا شى
‎مرګ ته نوې معنا وركړي ژوند كښې نوې رڼا راشى
‎اخېر چرته په سپرلى كښې پرې باران او بړقا راشى
‎ناګهان وچه صحرا ټول سرۀ ګلونه د لاله شى
‎ځه ورځه ورځه حسُېنه په خپل بخت شكرګزار شه
‎ستا شمر سره نېټه ده سپېلنې له مخ د يار شه
‎كه رښتيا پرې تۀ مئين يې په خندا ورته تيار شه
‎اے په غم سوى ګلابه ورشه څمله په قلار شه
‎حُسېن ووې مرحبا دا ارزانه ده سودا
‎كاش چې وې مې په تنه قط سرونه په زرها
‎او يو يو وركولے ما په زر قسمه كربلا
‎دا دې درغلم بابا لا اله الا الله
‎اے بادشاه د يزيدانو اے مالكه د جهان
‎ستا تقدير هسې يو اور دےځى په مخه دے روان
‎كله وسيزى بې وجې سپين ګلونه ماشومان
‎كله تاج د سرو په سر كړى ګيدؤسترګي شرمخان
‎د يزيد په لوے محل كښې د شرابو رود روان
‎د رسول بچى دې مړۀ کړل اوچې شونډې په مېدان
‎د يزيد په سُور پالنګ كښې په ژوندون حورې غلمان
‎د حسېن جانان مرګے دے او پالنګ يـې رېګستـان
‎ظلم ظلم دومره ظلم وران دې نه كړو پرې جهان
‎د حسېن په ځنكدن كښې د يو ګوټ اوبو ارمان
‎امتحان دې کړو د مينې د حسېن څۀ امتحان؟
‎ولې زوے د حېدر نۀ ؤ شېرببر مرد مېدان؟
‎مۀ كو, مۀ كو اے اجله! دا سر نه دے د وژلو
‎د ادم شان او سينګار دے تا پرې اور ولګولو
‎موټې خاوره داسې مسته د زهره په شان ځليږي
‎پټ د زړۀ په تارخانو كښې يو سرود دے چې غږيږي
‎حسېن وكتل چاپېره وې شوې ژونده اور شوې اور
‎دې بې حِسه تور ماحول كښې هره سا شرم پېغور
‎په دې ظلم په دې اور كښې يو ساعت ژوندون حرام دے
‎دا دے درغلم مرګيه زور او صبر مې تمام دے
‎كربلا ذره ذره ستا وائى به چغې تر قيامته
‎چې انسان به زوراور ته په هيڅ شان نه كړى سر ښكته
‎غلامۍ نه هر څۀ ښۀ دى دا چې تېر شو او تېريږي
‎ربه داسې زمانه ده ژوند د مرګ په بيه كيږي
‎په خپل ژوند كښې په هر چا به كربلا يوه جوړيږي
‎چې څوک ځي د جانان كور ته په دې لاره به تېريږي
‎دا يو ستړے غمګين سر دے لوګے كومه يې له تا نه
‎دا وروستے مړاوے سُور ګل دے د حېدر له ګلستانه
‎سر دې وركړو لكه نر شېر بچے د شېر ببر
‎د ښائست دې څوک ثانى شته نۀ د تورې برابر
‎اے بادشاه د شهيدانو نره خانه د نرانو
‎ستا مرګ هغه ياد تازه كړ چې هېر كړے هر انسان ؤ
‎تا د ژوند او د مرګ تول ما ته وښود كربلا كښې
‎څۀ رنګين سرور دې واچو لا اِله اِلا الله کښې
‎ځکه كله كله زۀ اوس هم د شپې ژاړمه
‎ستا د ښائست او نُور كمال بيا په دنيا غواړمه
‎مدام كوم درته منت دعا اے حُسېنه! راشه
‎هر قدم شوكربلا اے حسېنه! راشه
‎(كليات غنى, د غنى فانوس)
‎سر دې وركړو لكه نر ر ښتيا زوے وې د حېدر
‎دښائست او ستا د تورې نه ثانى نه برابر
‎ځکه زۀ وهم سينه اے حسُېنه! راشه
‎هر قدم شو كربلا اے حُسېنه! راشه
‎هغه وخت يزيد ؤ يو اوس خو په زرګونو دى
‎هغه يو كوترے شمر اوس په قطارونو دى
‎ځكه وائى ذره ذره تا ته په ژړا ژړا
‎هر قدم شو كربلا اے حسُېنه! راشه
‎كُل دې د نيكۀ اُمت خوار او ذليل شوے دے
‎سر په خندا نه وركئ چل ترې نه هېر شوے دے
‎راشه د مستانو شاه سر وركول وښيه
‎وكړه نامردانو ته نوې د مردۍ قيصه
‎هر قدم شو كربلا اے حُسېنه! راشه

ربه! ربه! زما ربه!لیونی شوم په فکرونوڅنګه خور قهر غضب کړمپه سپرلي او سرو ګلونوڅنګه غوږ کیږدم ملا تهتورانۍ بلبله هیرهڅنګه...
29/07/2025

ربه! ربه! زما ربه!
لیونی شوم په فکرونو
څنګه خور قهر غضب کړم
په سپرلي او سرو ګلونو
څنګه غوږ کیږدم ملا ته
تورانۍ بلبله هیره
څنګه ستا د نور او خیشت نه
بد رنګي تیاره چاپیره

د خندا د سپین سبا نه
تور ماښام او لحد جوړ کړم؟
د دوزخ د اور او زور نه
ستا ښایست او سینګار کړم جوړ؟
جوړ دې د حسن یارانه کړه
د جزا سزا قیصې له
تا کړه جوړه د خپل ښایست نه
یو حسین یو نازنین

څنګه ومنم تا جوړ که
دا جهان او اسمان دې له!
چې خیام روان په زور کړې
طوافونو د کعبې له!

څنګه غم غني له ورکړم
د قیامت او حسابونو
کرکه زړه کې د بلبلې
د سپرلي او سرو ګلونو
څنګه شال د وینځې خور کړم
د لیلی په سپین جبین
د حبشي د عشق لیواله
ښاپیرۍ کړمه د چین

ربه! ربه! زما ربه!
لیونی شوم په فکرونو
څنګه خور قهر و غضب کړم
په سپرلي او سرو ګلونو.

کلام : غني خان

29/07/2025

‎ غني فلسفه -- عجبه فلسفه-- ولې ده
‎ملا قاضي او فلسفي سره مکالمه

‎عجبه فلسفه -- پۀ لنډ بحر کښې او پۀ مست ترنم کښې د غني يو خوندور نظم دے چې پۀ بنيادي توګه پکښې د يو لېوني مئين د زړۀ کېفيت، د حقيقي جانان سره مينه او پۀ دغه مينه کښې لاهو شوے د ميئن سرور و کېف د معنوي حُسن د لافاني جهان پۀ حېث بيان شوے دے خو غني ورته پۀ ډېر هنر د مکالمې رنګ ورکړے دے او يو داسې زړۀ راښکونکے اسلوب ئې اختيار کړے دے چې تجريد ته ئې تجسيم بخښلے دے۔ کېفيات ئې مجسم کړي دي او جذباتو ته ئې لباس ورکړے دے۔ د تجريد او تجسيم يا معنويت او ماديت دغه کشمکش پۀ فلسفه کښې هم د بحث موضوع جوړېږي، پۀ نفسياتو کښې هم، جمالياتي تصوراتو کښې هم او پۀ يو شمېر ټولنيزو تحريکونو کښې هم۔ د سارتر پۀ وجوديت کښې او د صوفيانو پۀ وحدت الوجودي تصوراتو کښې هم د تجريد او تجسيم دغه کشمکش موضوع جوړه شوې ده او د مادي فلسفيانو پۀ مباحثو کښې هم۔ د طبعياتو او ما بعد طبعياتو موضوع هم ده او د آرټ او هنر هم۔ غني د شعر پۀ ژبه دغه کشمکش ته عجبه فلسفه وائي۔
‎ غني وړومبۍ مکالمه مُلا سره کوي۔ هغه د خپل زړۀ درد، مينه او لافاني جذبات، د خپل حقيقي جانان پۀ محبت کښې د خپل استغراق کيفيت مُلا ته پۀ تحفه کښې پېش کوي خو مُلا د دغه قيمتي تحفې پۀ قدر نۀ پوهېږي او غني ته وائي چې خپل زړۀ، زړۀ کښې دننه جذباتي کېفيت، درد او مينه دې واپس يوسه۔ شرع ظاهر ګوري او پۀ ظاهره تۀ فاسق ئې۔ بيا غني خپل دغه تجريدي کېفيت قاضي ته پېش کوي۔ قاضي هم ورته د منطق، عقل او دليل خبرې کوي خو د زړۀ کېفيت د منطق، عقل او دليل محتاج نۀ وي۔ بيا غني مايوسه کېږي او خپل کېفيت فلسفې ته وړي۔ فلسفي هر څو کۀ د عقل او منطق سړے وي خو د غني لېونتوب ته هرکلے کوي۔ د هغۀ د کيفيت قدرداني کوي او د هغه تحفې ته درناوے ورکوي۔ خو چې فلسفي هم ورته پۀ نتيجه کښې دا ووائي چې ستا دغه کېفيت خو د جنون او جانان څۀ عجبه فلسفه ده نو غني بيا خپل زړۀ او زړۀ کښې دننه کېفيت واپس راوړي۔ د خپل جانان د مينې پۀ سرور کښې مستېږي۔ د جانان پۀ مينه کښې ډوبېږي۔ د حُسن او نور پۀ جهان کښې لاهو کېږي د ژوند او مرګ د فلسفې سره مشغولېږي او دې نکتې ته رارسي چې د مُلا، قاضي او فلسفي فلسفه د ژوند نه شروع کېږي چې پۀ عامه توګه څۀ عجبه خبره او عجبه فلسفه نۀ ده۔ خو غني خو مئين دے، لېونے دے۔ د مئين او لېوني انتها خو ظاهري لباس، عقل او منطق نۀ وي۔ د لېوني جهان خو روحاني وي۔ د حُسن او نور ابدي، لاثاني او لافاني جهان۔ پۀ دغه جهان کښې شروع د ژوند نه نۀ کېږي۔ بلکې د مرګ نه د دغه کېفياتي جهان شروع کېږي او بيا تل تر تله پائي۔ ځکه خو د مُلا، قاضي او فلسفي غوندې عامه فلسفه نۀ ده بلکې د مئين او لېوني غوندې خاصه فلسفه ده چې عام اولس، مُلا، قاضي او فلسفي د پاره بيا دا عجبه فلسفه ده۔ د غني د نظم پۀ مصرعو کښې پرې غور اوکړئ۔

‎عجبه فلسفه
‎زړۀ مې واچوو پۀ تهال کښې
‎د جمات کوڅې له لاړم
‎د ملا پۀ خپو مې کېښود
‎ما وي دا مې صدقه ده
‎دا چې څومره زۀ پوهېږم
‎په “طٰهٰ” او پۀ “يسين”
‎دا چې څومره ښکته تلے شي
‎په سجده زما جبين
‎دا چې څومره اخلي نور
‎دا زما خاکي وجود
‎دا چې څومره زما ژبه
‎شي څکلے انګبين
‎ملا مخ زما نه واړوو
‎وې دا څۀ دي ستا تهالي کښې
‎نۀ پلاؤ دے نۀ فرني ده
‎نۀ حلوا نه فالوده ده
‎وې ئې شرع ظاهر ګوري
‎او ظاهره ته فاسق ئې
‎دا د رب سره د مينې
‎تا راغستې څۀ قصه ده
‎يره يره د قهار نه
‎د ايمان اصلي حصه ده
‎د جنون او د جانان ستا
‎څۀ مهمله فلسفه ده
‎زړۀ دې کېږده پۀ سينه کښې
‎دلته رنګ او لباس راوړه
‎ستا شراب دلته حرام دي
‎شربت راوړه ګلاس راوړه
‎ما خپل تهال ډک د خوبونو
‎د قاضي دربار له يوړو
‎ړوکے لال مې اوچت کړے
‎تارخانې او مار له يوړو
‎ما وې اے د ښو او بدو
‎اے د تورو سپينو خانه
‎دا ډالۍ زما قبوله
‎په نامه کړه د جانانه
‎قاضې کېناسته پۀ تخت خپل
‎په سپين سر ئې دستار کېښود
‎په يو لاس ئې توپه کېښوه
‎په بل لاس ئې حصار کېښود
‎تله ئې پورته د منطق کړه
‎يو خوا دے يو خوا مې تهال وو
‎يو خوا شور وو کمزورۍ وې
‎بل خوا ژمنےوو، کمال وو
‎يو خوا عقل وو دليل وو
‎نۀ مستي وه نۀ جلال وو
‎بل خوا ړوند غوندې تلاش وو
‎ورک بې خوده غوندې خيال وو
‎ما وې د الېونتوب واخله
‎او خپل عقل پې تاله کړه
‎ما وې دا زما خمار
‎د خېل علم کټماله کړه
‎ما وې اے د انصاف ربه
‎دا د روکو منزل ګوره
‎ما وې اے د تول اميره
‎دا بې توله تلل ګوره
‎قاضي سترګې کړلې پټې
‎شونډې بندې مخ پرېشانه
‎وې افسوس زمانه ورک دي
‎څۀ چې تۀ غواړې زمانه
‎زۀ خو زور يم د انسان
‎زۀ سرور د آدم نۀ يم
‎مادے سپين او تور راخستے
‎د مستۍ د ګلستانه
‎زۀ تور وينم او سپين وينم
‎بس زما دغه قصه ده
‎دغه ټول زما اميد دے
‎دا تلل مې فلسفه ده
‎ما خپل زړۀ لاس کښې راغونډ کۀ
‎تورې شپې غم له د يوړو
‎د ماښام تياره کښې ورک مې
‎د سبا شبنم له يوړو
‎اوس يو زۀ يم يو ارمان دے
‎د جانان د شان قصه ده
‎ړوکے ګل او لوئې خزان دے
‎يو اميد، يو تلوسه ده
‎ما مرګي ته شروع کړې
‎د ژوندون د خېشت قصه ده
‎د جنون او د جانان
‎څۀ عجبه فلسفه ده


Îmrãñ Ghani

Address

Kabul

Opening Hours

Monday 09:00 - 17:00
Tuesday 09:00 - 17:00
Wednesday 09:00 - 17:00
Thursday 09:00 - 17:00
Friday 09:00 - 17:00
Saturday 09:00 - 17:00
Sunday 09:00 - 17:00

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Ghani khan posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Share