04/08/2025
🐴 Ավանակը և արքայի խոնարհությունը 🤴
Երկար ժամանակ առաջ, երբ արևելյան երկրները դեռ կառավարում էին արքաներ ու սուլթաններ, մի փոքրիկ քաղաք կար՝ շրջապատված բլուրներով ու ծաղկած այգիներով։ Այդ քաղաքի բնակիչները վաղ առավոտից աշխատում էին՝ հող մշակելով, ջուր կրելով ու ապրանք տեղափոխելով։ Բայց քաղաքի սիրված աշխատավորը ոչ թե մարդն էր, այլ՝ Մագո ավանակը։
Մագոն միշտ աշխատում էր առանց բողոքելու։ Նա կրել էր հաց, ջուր, փայտ, անգամ երեխաներին խաղերի էր տարել։ Քաղաքի բոլոր մարդիկ սիրում էին նրան՝ ոչ միայն նրա ուժի, այլև նրա հանգիստ ու բարեսիրտ բնավորության համար։
Մի օր լուր եկավ՝ արքան պատրաստվում է այցելել քաղաք։ Բոլորը սկսեցին պատրաստվել՝ ճանապարհները մաքրեցին, ծառերը զարդարեցին, երգեր ու պարեր պատրաստեցին։ Արքան հպարտ ու հզոր մարդ էր, միշտ ճոխությամբ էր ճանապարհորդում՝ ոսկեզօծ կառքով, ձիերով ու թիկնազորով։
Բայց այս անգամ նա որոշեց գալ անսպասելիորեն՝ առանց շքեղության։ Նա հարցրեց քաղաքի ծեր մարգարեին․
– Ի՞նչն է քաղաքի իրական հարստությունը։
Ծեր մարգարեն ժպտաց և ասաց․
– Մեր հարստությունը Մագո ավանակն է։ Նա սովորեցնում է խոնարհություն, համբերություն և աշխատասիրություն։
Արքան զարմացավ, բայց չհակաճառեց։ Երբ նա վերջապես մտավ քաղաք, նա նստեց ոչ թե ձիու վրա, այլ հենց Մագոյի։ Քաղաքը հիացած էր, մարդիկ բղավում էին․
– Մեր ավանակն է՝ արքայի հետ։
Այդ պահից ի վեր ավանակը դարձավ խոնարհության և իմաստության խորհրդանիշ։ Քաղաքում նրան երբեք այլևս չեն համարել պարզապես կենդանի։ Մագոյի կերպարը փորագրվել է քաղաքային դարպասների վրա որպես հեղինակություն և խոնարհ ուժի խորհրդանիշ։
