14/03/2026
Soms vóel je gewoon hoe diep een ziel met jou verbonden is 🐾🩵
De laatste weken maak ik me zorgen om Zivaatje.
Ze sukkelt al een tijdje met haar onderrug en haar linker achterpootje.
Eind september maakte de dierenarts al foto’s. Gelukkig was daar niets ernstigs op te zien — enkel lichte artrose in de onderrug.
Maar toch begon ze haar linker achterpootje steeds meer te slepen…
en de laatste weken werd dat duidelijk erger.
Gisteren werden er opnieuw foto’s genomen.
Ook deze waren goed: geen breuken, geen scheuren.
De oorzaak ligt dus waarschijnlijk op neurologisch of musculair vlak.
Maandag hebben we een afspraak bij een gespecialiseerde dierenarts om dit verder te onderzoeken.
Intussen kreeg Zivaatje nieuwe medicatie voor neuropathische pijn.
Het wordt dus een zoektocht…
En eerlijk?
Bij de dierenarts zat ik gisteren gewoon te huilen.
Er ging zoveel door mijn hoofd.
Maar tegelijk kreeg ik ook geruststelling:
Zivaatje is verder nog een f***e hond. Het is echt alleen dat pootje.
En wie mijn verhaal een beetje kent, weet…
Ziva kwam in mijn leven net toen alles begon te kantelen.
Kort nadat Sizzlaatje over de regenboogbrug ging.
Net vóór ik zelf ziek werd.
Ze was er toen ik mijn beide ouders moest afgeven,
toen mijn hart letterlijk pijn deed,
toen mijn gezin uiteen viel,
toen ik mijn dijbeen brak en lang moest revalideren,
toen ik – voor het eerst in mijn leven – alleen ging wonen…
Ze is echt mijn engel in een bontjas.
Onze zielen zijn zo met elkaar verweven. 🩵
Maar ondanks de ongerustheid, geloof ik diep vanbinnen heel oprecht dat er een oplossing komt.
Stap voor stap.
Samen 🐾
Alle goede energie voor mijn allerliefste Ziva is welkom 🩵🐾