Και κάπως έτσι ξεκίνησε...
Δεν πιστεύω στα παραμύθια και σε νεράιδες με μαγικά ραβδάκια...
Δεν πιστεύω στο "έτυχε", αλλά στο "πέτυχε"!!!
Άκουγα για όλα αυτά από την γιαγιά μου, καθώς την κοιτούσα να μαγειρεύει στην κουζίνα του σπιτιού μας. Για την μικρασιάτισσα γιαγιά μου, η κουζίνα ήταν ... ότι η θάλασσα για τα ψάρια. Δράκοι, μάγοι, πρίγκιπες με άσπρα άλογα και πριγκίπισσες με χρυσά μαλλιά, κ
λειδωμένες σε πύργους ψηλούς. Στα παιδικά μου μάτια και στην φαντασία μου, η γιαγιά φάνταζε σαν νεράιδα σε δικό της παραμύθι, που αντί για μαγικό ραβδάκι κρατούσε την μαγική της κουτάλα και αντί για βιβλίο με ξόρκια, είχε το δικό της ξεθωριασμένο τετράδιο συνταγών. Η κουζίνα ήταν για εκείνη κάτι σαν μαγεμένο δάσος, που όταν έμπαινε εκεί χανόταν από τον πραγματικό κόσμο.
Άνοιγε κουτάκια με μπαχαρικά. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι τα ήθελε, σε τι βοηθούσαν στο μαγείρεμα. Το μόνο που ένοιωθα ήταν η απίστευτη μυρωδιά τους. Μια μυρωδιά που σε έπνιγε πότε με γλύκα και πότε με σπιρτάδα. Σε μεθούσε. Απίστευτο, ακόμα και τώρα που το σκέφτομαι. Λίγο από αυτό...λίγο από εκείνο...λίγο ανακάτεμα ακόμα...άντε και να πάρει μια βράση ακόμα. Ούτε χρόνοι υπήρχαν, ούτε ακριβείς δοσολογίες. Μόνο ...μάτι, γεύση, αίσθηση. Ήταν κινητή ζυγαριά ακριβείας! Σε εμάς ευτυχώς έμεινε το τετράδιο της. Και κάπως έτσι, παράλληλα με τις ιστορίες της, εξελίσσονταν και το μαγείρεμα. "Happy end" στο παραμύθι, "Ηappy end" και στο τραπέζι!!!
Εδέσματα παραμυθένιας γεύσης, που παραμένουν αναλλοίωτα στις αναμνήσεις μου. Όλα σωστά καμωμένα. Όλα με τις σωστές αναλογίες. Με τα τόσα προβλήματα των ημερών μας, το "Χαμένο παραμύθι" της γιαγιάς Αναστασίας, έπρεπε να βρεθεί ξανά. Έπρεπε να βγει από το ντουλάπι εκείνος ο φανταστικός κόσμος των γεύσεων και των αρωμάτων. Έτσι μπήκα στην κουζίνα...
Κοίταξα γύρω μου. Όλα σε απόλυτα ευλαβική τάξη και καθαριότητα. Και ξαφνικά ... οι κατσαρόλες άρχισαν να μιλάνε και να διηγούνται ιστορίες για φαγητά! Τα ταψιά να λένε εμπειρίες για τα δικά τους ψησίματα! Άκουσα τις κουτάλες και τις πιρούνες να μαλώνουν για το ποια είναι πιο απαραίτητη στο ξέφρενο χορό του μαγειρέματος! Είχα μείνει στήλη άλατος με μάτια γουρλωμένα. Είπα από μέσα μου...." Κυριακή, ότι βλέπεις και ακούς, δεν είναι αληθινό. Δεν μπορεί να είναι. ΞΥΠΝΑ!". Ξαφνικά κάποιος με σπρώχνει. Ήταν οι νεράιδες! Δεν θυμάμαι πόσες. Να πετάνε παντού ζάχαρη, κανέλα, μοσχοκάρυδο, μαστίχα, μπαχάρι... ΠΑΝΤΟΥ!!! "Πάει, αρχίζω να τα χάνω" μονολόγησα. Ακούω τότε..." Μαμά, τι θα φάμε σήμερα?" Ήταν οι φωνές από τις δίδυμες κόρες μου.... Ευτυχώς που υπάρχουν και τα παιδιά και μας δηλώνουν την ...πραγματικότητα. Μέχρι εδώ όμως. Δεν θα σας πω άλλα για εκείνη τη μέρα. Θα σας πω όμως για το ...ΤΩΡΑ.
Αγαπημένοι μου φίλοι και φίλες, πήρα την απόφαση να φτιάξω αυτή τη σελίδα, για να μοιραστώ μαζί σας το μεράκι μου για την κουζίνα. Για το καλό, καθαρό, σπιτικό φαγητό και γλυκό. Το γιαγιαδίστικο, μαμαδίστικο ...φαγητογλυκό. Να γεφυρώσω το παλιό με το νέο. Το παρελθόν με το μέλλον. Να θυμηθούμε ξανά γεύσεις και αρώματα που χάθηκαν στο χρόνο...
Καλώς ορίσατε στην κουζίνα μου!
Κυριακή
