Vibes with Me

22/05/2026

အရောင်ခြယ်ရင်းနဲ့ စိတ်ထဲက မောပန်းမှုတွေကို ဖြေဖျောက်နေတဲ့ အချိန်လေး... 🎨🌙"
"နံပါတ်လေးတွေအတိုင်း လိုက်ခြယ်ရင်း စိတ်အေးချမ်းမှု ရှာဖွေခြင်း ✨" #စိတ်အပန်းဖြေခြင်းနှင့် တည်ငြိမ်ခြင်း (Relax & Healing)

21/05/2026

29/03/2026

တစ်ညနေခင်းမှာတော့ နဒီ ရုံးဆင်းလို့ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဧည့်ခန်းထဲမှာ စောင့်နေတဲ့ အဖေနဲ့ အမေကို ထူးထူးခြားခြား တွေ့လိုက်ရတယ်။ အိမ်ရဲ့ လေထုက ခါတိုင်းလို မဟုတ်ဘဲ လေးလံနေသလိုပဲ။
"နဒီ... သမီးကို အဖေတို့ ပြောစရာရှိတယ်၊ ခဏထိုင်ဦး"
အဖေက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ စကားစလိုက်တယ်။ နဒီ့ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ကြိုသိနေသလိုမျိုး တုန်လှုပ်သွားတယ်။
"သမီး သိတဲ့အတိုင်းပဲ... အဖေ့သူငယ်ချင်း ဦးလေးထွန်းရဲ့သား အောင်မင်း က နိုင်ငံခြားကနေ ပြန်လာပြီ။ သူတို့ဘက်ကလည်း သမီးကို သဘောကျလို့ လူကြီးချင်း စကားကမ်းလှမ်းထားကြတယ်"
အမေက ဘေးနားကနေ ဝင်ပြောတယ် "ဟုတ်တယ် သမီးရဲ့... အောင်မင်းက ပညာလည်းတတ်၊ မိသားစုချင်းကလည်း ငယ်သူငယ်ချင်းတွေဆိုတော့ အဖေနဲ့အမေကတော့ သဘောတူထားပြီးသား။ သမီးလည်း ငြင်းမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်တယ်"
နဒီ့ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေ တုန်ရီသွားတယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ မင်းသန့်ရဲ့ နောက်ပြောင်တတ်တဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့ သူပေးထားတဲ့ စာအုပ်လေးကိုပဲ မြင်ယောင်နေမိတယ်။
"ဒါပေမဲ့ အဖေ... သမီးမှာ..."
"သမီးမှာ ဘယ်သူရှိရှိ... အဖေတို့ကတော့ ဒါကို အတည်လို့ သတ်မှတ်ထားပြီးပြီ။ သမီးရဲ့ အနာဂတ်အတွက် အဖေတို့ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်ပေးတာပဲ။ နောက်အပတ် သူတို့အိမ်ကို လာလည်တဲ့အခါ သမီး သေချာ ပြင်ပြင်ဆင်ဆင် နေပေးပါ"
အဖေ့ရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ စကားကြောင့် နဒီ ဘာမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘူး။ မျက်ရည်တွေ ဝဲတက်လာရင်း မိမိအခန်းထဲကိုပဲ ပြေးဝင်ခဲ့မိတော့တယ်။
အဲဒီညမှာ နဒီ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ဘူး။ မင်းသန့်ဆီက လာတဲ့ ဖုန်းကိုလည်း မကိုင်ရဲသလို၊ စာအုပ်ကြားထဲက မင်းသန့်ရေးပေးထားတဲ့ စာသားလေးကို ကြည့်ပြီး နဒီ့ရင်ထဲမှာ ဗြောင်းဆန်နေပါတော့တယ်။
(တတိယပိုင်းမျှော်)လေးစားစွာဖြင့်စာရေးသူအလင်းတစ်

29/03/2026

စာအုပ်တစ်အုပ်နဲ့ မှတ်တိုင်တစ်ခု"......................................................
ညနေခင်း ရုံးဆင်းချိန်မှာ နဒီ တစ်ယောက် ကားမှတ်တိုင်ရဲ့ ခုံတန်းလေးမှာ ထိုင်ရင်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အာရုံစိုက်ဖတ်နေတယ်။ ဘဏ်ယူနီဖောင်းလေးနဲ့ စာဖတ်နေတဲ့ သူမရဲ့ပုံစံက တည်ငြိမ်လွန်းလို့ ဘေးနားက ဖြတ်သွားတဲ့သူတွေတောင် ငေးကြည့်ရတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူမရဲ့ဘေးနားကို မင်းသန့် ရောက်လာတယ်။ သူကလည်း တခြားဘဏ်တစ်ခုက ဝန်ထမ်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက နဒီ့လို ငြိမ်ငြိမ်လေး မနေတတ်ဘူး။
"အဲဒီစာအုပ်က ဇာတ်သိမ်းမှာ မင်းသား သေသွားတာနော်..."
မင်းသန့်ရဲ့ စကားကြောင့် နဒီ စာအုပ်ထဲကနေ မျက်လုံးအပြူးသားနဲ့ မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ "ရှင်... တကယ်လား"
မင်းသန့်က ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ "စတာပါ... စတာပါ။ ကျွန်တော်လည်း အဲဒီစာအုပ် ဖတ်ပြီးပြီ၊ တကယ်က မင်းသားနဲ့ မင်းသမီး ညနေတိုင်း ကားမှတ်တိုင်မှာ ဆုံပြီး ညားသွားတာဗျ"
နဒီက မျက်စောင်းလေးတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပေမဲ့ ပြုံးမိသွားတယ်။ "စကားပြောတာ တော်တော်နောက်တာပဲ။ ကျွန်မက အတည်မှတ်လို့"
"နောက်တာ မဟုတ်ဘူးဗျ၊ ရှေ့ပြေးနိမိတ်ပြတာ။ ကျွန်တော်က မင်းသန့်ပါ၊ ဟိုဘက်က ဘဏ်မှာ လုပ်တာ။ နေတာကလည်း နဒီနဲ့ လမ်းကြောင်းတူပဲ မဟုတ်လား"
နဒီက အံ့သြသွားပြီး "ကျွန်မ နာမည်ကို ဘယ်လိုသိတာလဲ"
မင်းသန့်က သူမရဲ့ ရင်ထိုးတံဆိပ်လေးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း "ကျွန်တော်က ဘဏ်ဝန်ထမ်းလေဗျာ... အချက်အလက် ရှာဖွေရတာ ကျွမ်းကျင်တယ်"
အဲဒီနေ့ကစပြီး နဒီ စာအုပ်ဖတ်တိုင်း မင်းသန့်က ဘေးနားကနေ လာလာနှောက်ယှက်တတ်တယ်။ စာအုပ်ထဲက ဇာတ်လမ်းတွေထက် မင်းသန့်ရဲ့ ဟာသတွေက နဒီ့အတွက် ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာခဲ့တယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ မင်းသန့်က နဒီ့စာအုပ်ကြားထဲကို စာရွက်လေးတစ်ရွက် ညှပ်ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီစာရွက်ပေါ်မှာ ရေးထားတာက...
"စာအုပ်ထဲက ဇာတ်လမ်းတွေထက် ပိုလှတဲ့ ဇာတ်လမ်းလေးတစ်ခုကို ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် အပြင်မှာ ဖန်တီးရအောင်လား"
နဒီက စာရွက်လေးကို ကြည့်ပြီး ဘေးမှာရပ်နေတဲ့ မင်းသန့်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မင်းသန့်က ခါတိုင်းလို မနောက်တော့ဘဲ အတည်အပေါက် မျက်နှာလေးနဲ့ စောင့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတော့တယ်။
တနင်္ဂနွေနေ့ အားလပ်ရက်မှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ဘဏ်ယူနီဖောင်းတွေကို ချွတ်ပြီး သာမန်လူငယ်တွေလိုပဲ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ ဆုံဖြစ်ကြတယ်။ မင်းသန့်က တီရှပ်အဖြူနဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီအပြာကို ဝတ်ထားပြီး နဒီကတော့ ပန်းနုရောင် ဂါဝန်လေးနဲ့ အရမ်းကို ချစ်စရာကောင်းနေတာပေါ့။
"ကဲ... ဒီနေ့တော့ စာအုပ်ထဲက ကမ္ဘာကနေ ထွက်ပြီး ရန်ကုန်မြို့ကို ပတ်ကြမလား"
မင်းသန့်က စနောက်တဲ့လေသံနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ နဒီက ရယ်ရင်း "ဘယ်ကို အရင်သွားမလဲ" လို့ ပြန်မေးတော့...
"ပထမဆုံးတော့ ပန်းဆိုးတန်း လမ်းဟောင်းတွေဘက် သွားရအောင်။ အဲဒီက အဆောက်အအုံတွေက နဒီဖတ်တဲ့ စာအုပ်တွေထဲကလို ရှေးဆန်ပြီး လှတယ်လေ"
သူတို့နှစ်ယောက် ပန်းဆိုးတန်းလမ်းမထက်မှာ လမ်းလျှောက်ရင်း ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံတွေကို ကြည့်ပြီး ဓာတ်ပုံတွေ ရိုက်ကြတယ်။ မင်းသန့်ကတော့ ထုံးစံအတိုင်း နဒီ့ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးရင်း "လှလိုက်တာ... အဆောက်အအုံက ပြောတာနော်" လို့ ခဏခဏ နောက်နေတာပေါ့။
နေ့လည်စာကိုတော့ သိမ်ဖြူလမ်း က ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်မှာ မြန်မာမုန့်တွေ အတူတူစားကြတယ်။ စားရင်းနဲ့မှ မင်းသန့်က နဒီ့ကို တကယ့်လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒါကတော့ နဒီ ရှာနေတဲ့ ရှားပါးစာအုပ်အဟောင်း လေးတစ်အုပ်ပဲ။
"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုရလာတာလဲ မင်းသန့်" နဒီက အံ့သြဝမ်းသာစွာနဲ့ မေးလိုက်တယ်။
"ဘဏ်ဝန်ထမ်းပဲလေ... Customer တွေဆီမှာပဲ စုံစမ်းရတာပေါ့။ နဒီ ပျော်ရင် ပြီးတာပါပဲ"
နေဝင်ရိုးရီ အချိန်မှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက် ကန်တော်ကြီး ဘက်ကို ရောက်သွားကြတယ်။ ကန်ရေပြင်ပေါ် ဖြတ်တိုက်လာတဲ့ လေအေးလေးတွေကြားမှာ သူတို့နှစ်ယောက် စကားတွေ အများကြီး ပြောဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။
"နဒီ... စာအုပ်တွေထဲက ဇာတ်လမ်းတွေထက် အပြင်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းက ပိုလှတယ်မလား"
မင်းသန့်က နဒီ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို အတည်အပေါက် စိုက်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တဲ့အခါ နဒီက ရှက်ရှက်နဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ အဲဒီနေ့က ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ညနေခင်းဟာ သူတို့နှစ်ယောက်အတွက်တော့ စာအုပ်တစ်အုပ်ရဲ့ အကောင်းဆုံး အခန်းကဏ္ဍတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတော့တယ်။
(ဇတ်သိမ်းပိုင်းမျှော်)လေးစားစွာ စာရေးသူအလင်းတစ်😍

29/03/2026

ဝတ္ထုတိုခေါင်းစဉ် - "ကြွေလွင့်သွားသော အလင်းအိမ်"
နိဒါန်း - အလင်းရောင်ရှိခဲ့စဉ်က
အလင်းသည် ရပ်ကွက်ထဲတွင် အားလုံးက ချစ်ခင်ရသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရယ်မောသံသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တက်ကြွစေပြီး၊ သူ၏ ပညာရည်ချွန်မှုကြောင့် မိဘများမှာ ဂုဏ်ယူမဆုံး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်ဖြစ်ရန် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသော အလင်းအတွက် အနာဂတ်သည် ပန်းခင်းသော လမ်းတစ်ခုကဲ့သို့ လှပနေခဲ့သည်။
အမှောင်ရိပ်သို့ ခြေလှမ်းမိခြင်း
တက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ်တွင် စာမေးပွဲဖိအားများ၊ ပေါင်းသင်းမိသော သူငယ်ချင်းအချို့၏ "လန်းသွားအောင် တစ်ခါလောက် စမ်းကြည့်ပါလား" ဆိုသည့် မြှောက်ပင့်မှုများအောက်တွင် အလင်း လမ်းမှားခဲ့သည်။ "ငါက စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာပါတယ်၊ ဖြတ်ချင်တဲ့အချိန် ဖြတ်လို့ရတယ်" ဆိုသည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲခြင်းကပင် သူ့ကို မူးယစ်ဆေး၏ ကျုံးထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဘဝ၏ နိမ့်ဆင်းမှု
လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အလင်းသည် လူတစ်ယောက်လုံး ပြောင်းလဲသွားသည်။ မျက်တွင်းများ ဟောက်ပက်ဖြစ်လာပြီး၊ အမြဲတမ်း ပျာယာခတ်နေတတ်သည်။ ကျောင်းမတက်တော့ဘဲ အိမ်က ပိုက်ဆံများကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် လိမ်ညာတောင်းခံသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အိမ်ရှိ တန်ဖိုးရှိပစ္စည်းများကို ခိုးယူရောင်းချလာသည့်အခါ ဖခင်ဖြစ်သူက နှလုံးကြေကွဲစွာဖြင့် အိမ်မှ နှင်ထုတ်ခဲ့ရသည်။ လမ်းဘေးက အဆောက်အဦပျက်များ၊ ဆေးသမားများ စုဝေးရာ နေရာများသည် အလင်း၏ အိမ်အသစ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ရင်နင့်ဖွယ် နိဂုံး
သင်္ကြန်အကြိုနေ့ တစ်ညတွင် မိုးများ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ အလင်းသည် ဆေးအလွန်အကျွံ သုံးစွဲမိထားသဖြင့် (Overdose) ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူ၏ အဆုတ်ထဲတွင် လေမဝတော့ဘဲ အသက်ရှူရန် အတင်းရုန်းကန်နေရသည်။
သူ ရွှံ့နွံထဲတွင် လဲကျနေစဉ် မြင်ယောင်လာသည်မှာ... ဟိုးအရင်က အမေ ချက်ကျွေးသည့် ထမင်းဝိုင်းလေး၊ အဖေ ဝယ်ပေးခဲ့သည့် ပထမဆုံး စက်ဘီးလေးနှင့် သူ့ကို ချစ်ခင်စွာ နှုတ်ဆက်တတ်သည့် သူငယ်ချင်းများ၏ မျက်နှာများ ဖြစ်သည်။
"အမေ... သား မှားသွားပြီ... သား အိမ်ပြန်ချင်တယ်..."
သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်ကာ အသံထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များသာ ထွက်လာသည်။ အေးစက်လှသော မိုးရေစက်များအောက်တွင် အလင်း၏ နှလုံးခုန်သံသည် တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
နိဂုံးချုပ်
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လမ်းဘေး အမှိုက်ပုံဘေး၌ အညှော်နံ့နံနေသော အဝတ်အစားများဖြင့်၊ မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျလျက် သေဆုံးနေသည့် လူငယ်တစ်ဦး၏ ရုပ်အလောင်းကို တွေ့ရှိကြသည်။ သတင်းကြား၍ ပြေးလာသော အလင်း၏ မိခင်မှာ သားဖြစ်သူ၏ ရုပ်အလောင်းကို ဖက်တွယ်ကာ လမ်းမပေါ်တွင် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေတော့သည်။
တစ်ချိန်က အနာဂတ်၏ အလင်းရောင်ဟု သတ်မှတ်ခံခဲ့ရသော လူငယ်လေးသည် မူးယစ်ဆေးဝါး၏ ကျေးကျွန်ဘဝဖြင့်၊ ဘယ်သူမှ မသိသည့် လမ်းဘေးတွင် ရင်နင့်ဖွယ် နိဂုံးချုပ်သွားခဲ့ရလေပြီ။
ပညာပေးမက်ဆေ့ခ်ျ (Message for Campaign):
"စမ်းသပ်မှုတစ်ခုကနေ တစ်သက်လုံးစာ နောင်တ မဖြစ်ပါစေနဲ့။"
"မူးယစ်ဆေးဝါးဟာ သင်တစ်ယောက်တည်းကိုတင် မဟုတ်ဘဲ သင့်ကိုချစ်တဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကိုပါ သတ်ဖြတ်တာပါ။"
"အလင်းရောင်ရှိတဲ့ အနာဂတ်ကို မူးယစ်ဆေးနဲ့ မလဲလှယ်ပါနဲ့။"
လေးစားစွာဖြင့်စာရေးသူအလင်းတစ်😍