13/10/2026
“Ze wilde alleen maar even vastgehouden worden”
Ze zat in haar stoel.
Klein geworden door de jaren.
Haar handen lagen stil in haar schoot en haar ogen dwaalden door de kamer.
Ze had dementie.
En soms deed ze dingen die voor anderen ongemakkelijk konden voelen.
Ze pakte een hand vast.
Legde haar hoofd tegen iemand aan.
Sloeg ineens haar armen om iemand heen.
Sommigen wisten niet goed wat ze ermee moesten.
Maar ik zag iets anders.
Ik zag geen vrouw die aandacht vroeg.
Ik zag een vrouw die aanraking miste.
Huidhonger.
Een behoefte die niet verdwijnt wanneer je ouder wordt.
En ook niet wanneer je dementie krijgt.
Op een middag liep ik naar haar toe.
Ze keek me aan en stak haar armen uit.
“Kom maar,” zei ik.
Ik ging naast haar zitten.
Ze kroop voorzichtig tegen me aan en legde haar hoofd op mijn schouder.
Ik sloeg mijn arm om haar heen.
En ineens werd het stil.
Geen onrust.
Geen zoeken.
Geen handen die ergens naar grepen.
Alleen maar een dame die even vastgehouden wilde worden.
Ze zuchtte diep.
Zo’n zucht waarbij je bijna kunt voelen dat iemand eindelijk even niet hoeft te zoeken.
Ik dacht aan hoe weinig aanraking er soms overblijft wanneer iemand ouder wordt.
Een hand die niet meer vanzelf wordt vastgepakt.
Een knuffel die minder vaak komt.
Een arm om je heen die niet meer vanzelfsprekend is.
En juist bij mensen met dementie kunnen we vergeten dat hun gevoel nog precies weet wat hun hoofd soms niet meer kan uitleggen.
Ze wist misschien niet meer wie ik was.
Ze wist misschien niet waarom ze tegen me aan wilde zitten.
Maar haar lichaam wist het wel.
Ze wilde warmte.
Veiligheid.
Nabijheid.
En nee…
ze bedoelde er helemaal niets mee.
Geen bijbedoelingen.
Geen verkeerde intentie.
Ze wilde gewoon voelen dat er iemand was.
Iemand die haar vasthield zonder iets van haar te verwachten.
Dus bleef ik zitten.
Als Zuster Dees.
Niet om haar gedrag af te keuren.
Niet om haar weg te duwen.
Maar om te kijken naar de mens achter het gedrag.
Ik sloeg mijn arm wat steviger om haar heen.
“Kom maar,” fluisterde ik.
“Je mag gewoon even hier zijn.”
En daar zat ze.
Een dame met een hoofd vol gaten van de dementie, maar met een lichaam dat nog precies wist wat het nodig had.
Een beetje warmte.
Een beetje nabijheid.
Een beetje menselijkheid.
Misschien is dat wel één van de mooiste dingen die we iemand in de zorg kunnen geven.
Niet altijd een antwoord.
Niet altijd een oplossing.
Soms alleen maar…
een arm om iemand heen.
Omdat iedereen behoefte heeft aan liefdevolle aanraking.
Zonder oordeel.
Zonder schaamte.
Zonder bijbedoelingen.
Gewoon…
even vastgehouden worden. 🤍
En dat is precies waar Zuster Dees voor staat:
kijken naar de mens achter het gedrag.
🤍
