30/04/2026
Alam mo,
ang bilis ng dila,
pero ang bagal ng puso.
Isang tingin lang
may desisyon na.
Isang kwento lang
may hatol na.
“Ganyan talaga ‘yan.”
“Alam ko na ‘yan.”
“Hindi na magbabago ‘yan.”
Madali lang humusga.
Parang pindot ng ilaw
on agad ang opinyon,
off agad ang pakikiramdam.
Pero teka lang
tanungin kita…
Ilang gabi mo bang naranasan
ang hindi niya pagkatulog?
Ilang luha ba ang nakita mo
na hindi niya ipinakita?
Ilang laban ba ang nilabanan niya
na wala ka doon?
Kasi kung wala
baka hindi mo pa siya kilala.
Baka kwento lang ang alam mo,
hindi ang katotohanan.
Mahirap umunawa.
Kasi kailangan mong huminto.
Kailangan mong makinig.
Kailangan mong ilagay ang sarili mo
sa sapatos na hindi mo sukat.
At aminin
hindi komportable.
Mas madaling magsalita
kaysa umintindi.
Mas madaling magturo
kaysa umakay.
Pero sana…
sana bago ka magbitaw ng salita
na puwedeng makasugat,
magpigil ka muna.
Huminga ka muna.
At itanong mo
“Paano kung ako ‘yon?”
“Paano kung ako ang pinagdadaanan?”
“Paano kung ako ang hinusgahan agad?”
Kasi ang mundo,
hindi na kailangan ng mas maraming hukom.
Ang mundo,
kailangan ng mas maraming marunong umunawa.
At sabi sa Matthew 7:1:
“Do not judge, or you too will be judged.”
At sa James 1:19:
“Everyone should be quick to listen, slow to speak and slow to become angry.”
Hindi mo kailangang sang-ayunan
para lang umintindi.
Hindi mo kailangang ipagtanggol
para lang makiramay.
Minsan, sapat na ang
“naiintindihan kita.”
Sapat na ang
“nandito ako.”
Kaya ngayon
kung may pagpipilian ka…
Humusga?
o Umunawa?
Piliin mong umunawa.
Dahil ang puso
na marunong umintindi,
hindi lang nakikita ang mali
nakikita rin nito ang dahilan,
ang sugat,
at ang pagkakataong maghilom.
At tandaan, sabi sa Ephesians 4:2:
“Be completely humble and gentle; be patient, bearing with one another in love.”
Madali lang humusga.
Pero mahirap umunawa.
Pero sana…
sa mundong puno ng mabilis na salita
Unawa muna,
bago husga.
