16/04/2026
بيشڪ زندگي فاني آهي ۽ هن دنيا تي ڪنهن به قسم جو ڀروسو ناهي، هر ساهه امانت آهي ۽ هر انسان کي هڪ نه هڪ ڏينهن پنهنجي رب ڏانهن موٽي وڃڻو آهي، پر جڏهن موت اوچتو اچي ٿو، بنا ڪنهن اطلاع جي، بنا ڪنهن آخري ملاقات جي، تڏهن اهو صرف هڪ انسان کي نه وٺي وڃي ٿو پر ڪيترن ئي دلين کي ٽوڙي، ڪيترن ئي خوابن کي اڌ ۾ ڇڏي ۽ ڪيترن ئي اميدن کي دفن ڪري وڃي ٿو، ڳوٺ ڪاسياڻي جو نيڪ، بااخلاق، علم دوست ۽ هر دلعزيز انسان HST ماستر ڪريم داد ولد سخي نهڙي 3 اپريل 2026 تي اوچتو اسان سڀني کان هميشه لاءِ وڇڙي ويو، اڃا تائين دل مڃڻ لاءِ تيار ناهي، اڃا تائين اندر مان آواز اچي ٿو ته نه اهو سچ ناهي، اسان جو پيارو چاچو اڃا به اسان جي وچ ۾ آهي، پر حقيقت ۾ هڪ اهڙو تلخ سچ آهي جنهن کان انڪار ممڪن ناهي، چاچا ڪريم داد تون صرف هڪ انسان نه هئين، تون محبت جو ساهه هئين، تون علم جو ڏيئو هئين، تون اسان لاءِ ڇانوَ هئين، تنهنجي موجودگي اسان لاءِ سڪون هئي، تون اسان سان ويهي مٺيون ڳالهيون ڪندو هئين، حديثن جا سبق ٻڌائيندو هئين، نماز جي اهميت سمجهائيندو هئين ۽ هر وقت نيڪيءَ جي راهه ڏيکاريندو هئين، تنهنجو نرم لهجو، تنهنجي شفقت ڀريو انداز اڄ به ڪنن ۾ گونجي ٿو، “جاويد پٽ” چئي سڏ ڪرڻ وارو اهو آواز اڄ به دل کي چيريندو رهي ٿو، اسان کي اڪيلو ڇڏي تون هليو وئين چاچا، غمن جي اوندهه ۾ اسان کي ڇڏي تون هليو وئين چاچا، اڄ اهو گهر ساڳيو آهي، اهو اڱڻ ساڳيو آهي، اهو ڳوٺ ساڳيو آهي پر انهن سڀني مان سڪون، خوشي ۽ رونق ڄڻ ڪنهن کسي ورتا آهن، تون ته مٽيءَ ۾ سمائجي خاموش ٿي ويو آهين پر پنهنجا معصوم ٻارڙا سڏڪن ۾ ڇڏي ويو آهين، رات جو جڏهن اهي ننڊ ۾ وڃن ٿا ته تنهنجو نالو کڻن ٿا، “بابا بابا” چئي روئن ٿا، انهن جي ننڍڙن هٿن ۾ اڃا به تنهنجي آڱر جي ڳولا آهي، انهن جي دل تي تنهنجي جدائي هڪ وڏو زخم بڻجي وئي آهي جيڪو شايد ڪڏهن به ڀرجي نه سگهندو، چاچا تنهنجي وڃڻ سان رڳو هڪ انسان نه ويو آهي پر هڪ گهر جو سهارو، هڪ خاندان جي اميد، ڪيترن ئي خوابن جو مرڪز به ختم ٿي ويو آهي، تون استاد هئين پر رڳو ڪتابن جو نه پر زندگيءَ جو استاد هئين، هر شاگرد توکي ڏسي خوش ٿيندو هو، هر ٻار تو وٽان علم سان گڏ ادب، اخلاق ۽ انسانيت سکندو هو، تون شاگردن کي پنهنجي ٻچن وانگر پڙهائيندو هئين، سندن مستقبل ٺاهڻ لاءِ ڏينهن رات محنت ڪندو هئين، اڄ به اسڪول جون ڀتيون تنهنجو انتظار ڪن ٿيون، شاگردن جون اکيون توکي ڳولين ٿيون پر تون واپس نه ايندين، اوھان کان سواءِ هي ڳوٺ اجڙيل لڳي ٿو، هي اڱڻ ويران لڳي ٿو، زندگي جي بي وفائي تي دل روئي ٿي، انسان سوچڻ تي مجبور ٿي وڃي ٿو ته هن دنيا ۾ آخر پنهنجو ڇا آهي، اڄ آهيون سڀاڻي شايد نه هجون، اهو ئي سچ انسان کي اندر کان لوڏي ڇڏي ٿو، چاچا تون هميشه چوندو هئين ته سٺن ماڻهن سان گڏ رهو، علم حاصل ڪريو، برائي کان بچو، تنهنجي هر ڳالهه ۾ سچائي هئي، هر نصيحت ۾ محبت هئي، پر هاڻي اهي نصيحتون ڪير ڪندو، هاڻي اهو رستو ڪير ڏيکاريندو، اڃا ته ڪجهه ڏينهن اڳ توسان ملاقات ٿي هئي، تنهنجي سان ويهي ڳالهيون ڪيون هيون، ڪنهن کي خبر هئي ته اها آخري ملاقات هوندي، جڏهن تنهنجي وڇوڙي جي خبر ملي ته ڄڻ دنيا ئي بدلجي وئي، هٿ پير ڪپڻ لڳا، دل بي چين ٿي وئي ۽ اکين مان ڳوڙها بي اختيار وهي پيا، دل مڃڻ لاءِ تيار ئي نه هئي ته اهو سچ آهي، سوال اکين ۾ رهجي ويا، جواب ڪٿي به نه مليا، صرف يادون بچيون آهن ۽ هڪ نه ڀرندڙ خال، چاچا تون اسان جو فخر هئين، اسان جو هيرو هئين، تنهنجي سادگي، تنهنجي ايمانداري، تنهنجي شفقت هر ڪنهن لاءِ مثال هئي، تون خوش مزاج هئين، هر ڪنهن سان محبت سان ملندو هئين، تنهنجو اوچتو وڇوڙو رڳو هڪ انسان جو نه پر ڪيترن ئي خوابن جو وڇوڙو آهي،
جيڪو ماڻهو دل کي تمام گهڻو وڻندو آهي شايد ان جي زندگي ٿوري هوندي آهي پر تون پنهنجي ننڍڙي زندگي ۾ وڏا ڪم ڪري ويو آهين، ماڻهن جي دلين ۾ پنهنجي لاءِ هميشه جي جاءِ ٺاهي ويو آهين، چاچا تنهنجي ياد هر گهڙي ايندي، تنهنجي ڳالهه هر پل ياد ايندي، تنهنجي کوٽ ڪڏهن به پوري نه ٿيندي، ڪيئن گذرندا هاڻ اهي ڏينهن تنهنجي بغير، ڪيئن لڳندو هي ڳوٺ تنهنجي بغير، آخر ۾ رب پاڪ کان دعا آهي ته الله پاڪ چاچا مرحوم ماستر ڪريم داد کي جنت الفردوس ۾ اعليٰ مقام عطا فرمائي، سندس قبر کي نور سان ڀري ۽ سندس پونئيرن کي صبر جميل عطا فرمائي، آمين ثم آمين 🤲💔
