ฮาลูมี่ชีส เชียงใหม่

28/09/2026

ขอแจ้งลูกค้าเรื่องการปรับราคาค่ะ
#ชีสฮาลูมี่ #ชีสมอสซาเรลลา #นมโคคุณภาพสูงล้านนา

23/09/2026

ประกาศ!ราคาชีสฮาลูมี่จะขอขึ้นราคาเพิ่ม
กิโลกรัมละ 700 บาท
เนื่องจากต้นทุนสูงขึ้น
เริ่ม1 ตุลาคม2569

21/09/2026

ช่องทางการสั่งซื้ิอชีส ค่ะ

21/09/2026

ไม่เห็นข้อความ
Inbox นะคะ
ลูกค้าทักไลน์สั่งของได้ที่ link ค่ะ

25/08/2026

กรุณาติดต่อสอบถาม
ยกหูโทรหา แอดมิน
ระบบ messenger ปิดการมองเห็น

โทร 08193599991

16/07/2026

Curd

16/07/2026

หาและรวบรวมนบดิบ ตัวเป็นเกลียว
#ชีสฮาลูมี่ #ชีสสดๆ

20/06/2026

นมวัวสดๆ

20/06/2026

สารเติมแต่งในไอศครีม

ไอศกรีมถ้วยนี้น่าสนใจตรงที่มันดูเหมือนสวนทางกับภาพจำของอาหารอุตสาหกรรม

ปกติเวลาเราพลิกฉลากไอศกรีม เรามักคาดว่าจะเจอรหัส INS หรือสารช่วยทางเทคโนโลยีสารพัดชนิด ตั้งแต่สารคงตัว สารเพิ่มความข้น สารช่วยให้น้ำกับไขมันเข้ากัน หรือสารที่ช่วยให้เนื้อไอศกรีมทนต่อการละลายและการขนส่งได้ดีขึ้น

แต่ฉลากของไอศกรีม Häagen-Dazs Vanilla กลับสั้นจนน่าแปลกใจครับ มันมีแค่ ครีม นม น้ำตาล ไข่แดง วานิลลา และกลิ่นธรรมชาติ ไม่มีรายชื่อพวก gum ไม่มี emulsifier แบบเลข INS ไม่มี stabilizer ที่ผู้บริโภคคุ้นตาจากไอศกรีมอุตสาหกรรมจำนวนมาก

เพราะเหตุนี้เลยกลายเป็นหนึ่งในตัวอย่างที่ถูกหยิบมาพูดถึงบ่อยครั้งในวงการอาหารและโภชนาการ เพราะมันแสดงให้เห็นว่า อุตสาหกรรมอาหารไม่ได้จำเป็นต้องใช้สารเติมแต่งเสมอไป หากเลือกใช้วัตถุดิบหลักในปริมาณมากพอ

ไขมันจากครีมช่วยสร้างเนื้อสัมผัส โปรตีนจากนมช่วยสร้างโครงสร้างของผลิตภัณฑ์ ขณะที่ไข่แดงมีเลซิตินตามธรรมชาติซึ่งทำหน้าที่ช่วยให้น้ำและไขมันอยู่ร่วมกันได้อย่างเสถียร พูดอีกแบบคือ หน้าที่ที่ผู้ผลิตบางรายอาจมอบให้สารเติมแต่งทำ แบรนด์นี้เลือกให้วัตถุดิบจริงทำแทน แต่ตรงนี้เองที่ทำให้เรื่องราวน่าสนใจกว่าเดิมครับ เพราะการไม่มี INS ไม่ได้หมายความว่าไม่มีอุตสาหกรรมอยู่เบื้องหลัง

ไอศกรีมถ้วยนี้ยังผ่านกระบวนการผลิตสมัยใหม่อย่างเต็มรูปแบบ ตั้งแต่การคัดเลือกวัตถุดิบ การพาสเจอไรซ์ การควบคุมสูตร การปั่น การแช่แข็ง การควบคุมอุณหภูมิระหว่างขนส่ง ไปจนถึงการสร้างภาพลักษณ์ทางการตลาด คือมันยังเป็นผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม เพียงแต่เป็นอุตสาหกรรมที่เลือกพึ่งพาวัตถุดิบมากกว่าสารช่วยทางเทคโนโลยี

ในแง่นี้ พอใช้มุมมองแบบ unfiat มันไม่ใช่เรื่องการกล่าวหาว่าแบรนด์แอบใส่อะไรแล้วไม่บอก ลองเป็นการตั้งคำถามใหม่ว่า เหตุใดอาหารที่ใช้วัตถุดิบพื้นฐานจริง ๆ จึงกลายเป็นสินค้าพรีเมียม

มันน่างงไหมครับว่า ทำไมจู่จู่ ความเรียบง่ายแม่งกลายเป็นของหรู 5555

เพราะถ้ามองย้อนกลับไปในอดีต ครีม นม ไข่แดง น้ำตาล และวานิลลา คือสูตรพื้นฐานของไอศกรีมมาแต่เดิมอยู่แล้ว แต่ในโลกยุคปัจจุบัน อาหารจำนวนมากถูกออกแบบให้มีต้นทุนต่ำลง เก็บได้นานขึ้น ขนส่งง่ายขึ้น และให้ผลลัพธ์ที่สม่ำเสมอมากขึ้น การใช้สารช่วยทางเทคโนโลยีจึงกลายเป็นเรื่องปกติ จนกระทั่งวันที่มีผลิตภัณฑ์หนึ่งกลับมาใช้สูตรที่เรียบง่ายกว่าเดิม มันกลับถูกจัดวางไว้บนชั้นสินค้าพรีเมียมซะงั้น

แต่เอาจริงๆเรื่องนี้ก็ควรถูกเล่าด้วยความระมัดระวังนิดหน่อยครับเพราะข้อมูลจำนวนมากที่ค้นได้ก็มาจากผู้ผลิตเอง ซึ่งย่อมมีแรงจูงใจที่จะนำเสนอด้านที่ดีที่สุดของผลิตภัณฑ์เป็นธรรมดา ผมยังไม่ได้ขุดหาด้านลึกอะไรของมัน แค่อยากชวนมองในมุมกลับเฉยๆ

จริงๆมันประเด็นที่ถูกตั้งคำถามกับ Häagen-Dazs บ้าง แต่ไม่ได้อยู่ที่การแอบใส่สารเติมแต่งแล้วไม่แจ้งบนฉลากอะไรพวกนั้นครับ มันเป็นคำถามตัวอย่างเช่น คำว่า Natural Flavouring ที่ปรากฏบนฉลาก แม้จะถูกต้องตามกฎหมาย แต่ก็เป็นคำที่มีความหมายกว้าง ผู้บริโภคจำนวนไม่น้อยอาจเข้าใจว่า กลิ่นวานิลลาทั้งหมดต้องมาจากฝักวานิลลา ทั้งที่ในความเป็นจริง ระบบการผลิตกลิ่นรสในอุตสาหกรรมอาหารมีความซับซ้อนมากกว่าที่ฉลากสามารถอธิบายได้ในบรรทัดเดียว

นอกจากนี้ แม้สูตรจะดูคลีนไม่มีสารต่างๆ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะชนะคู่แข่งทุกด้าน บางการทดสอบชิมแบบไม่เปิดเผยยี่ห้อในต่างประเทศกลับพบว่า ผู้ชิมบางส่วนชอบไอศกรีมแบรนด์อื่นมากกว่า ทั้งในด้านกลิ่นวานิลลา ความครีมมี่ หรือเนื้อสัมผัส อ่ะ ความอร่อยเป็นเรื่องปักเจก
อ่อมีคดีน่าสนใจอีกอันด้วยครับคือ AP รายงานคดีนึงว่า Cold Stone pistachio ถูกฟ้องโดยที่ผู้ฟ้องอ้างว่าไม่มี pistachio จริงในไอศกรีมรสนั้น และในคดีมีการชี้เปรียบเทียบว่า Häagen-Dazs ใช้ pistachio จริง ทำให้เห็นว่าแบรนด์นี้ถูกใช้เป็น “มาตรฐานเปรียบเทียบ” ในเรื่องวัตถุดิบจริงด้วย

อีกประเด็นหนึ่งที่มักถูกหยิบมาสอนในวงการอาหาร คือเรื่องของอากาศในไอศกรีม หรือที่เรียกว่า overrun ครับ อันนี้คือสิ่งที่อยากเล่า เนื่องจากผู้บริโภคจำนวนมากเปรียบเทียบไอศกรีมจากขนาดถ้วย แต่ในความเป็นจริง ไอศกรีมแต่ละแบรนด์อาจมีปริมาณอากาศที่ถูกปั่นเข้าไปต่างกันอย่างมาก ไอศกรีมบางชนิดมีอากาศเป็นสัดส่วนสูง ทำให้ดูเหมือนได้ปริมาณมาก กล่องใหญ่เบิ้ม ดูคุ้ม แต่มีน้ำหนักจริงน้อยกว่า ขณะที่ไอศกรีมพรีเมียมหลายแบรนด์รวมถึง Häagen-Dazs มักมีเนื้อแน่นกว่าเพราะใส่อากาศน้อยกว่า กล่องมันจะเล็กๆ ดูแพงอีกต่างหาก

แต่ต้องอย่าลืมด้วยว่าโอเค มันไม่มีสารโน่นนี่ แต่สุดท้ายแล้ว Häagen-Dazs ไม่ใช่อาหารสุขภาพ มันยังคงเป็นของหวาน มีน้ำตาลสูง มีพลังงานสูง และยังเป็นส่วนหนึ่งของระบบอาหารอุตสาหกรรมสมัยใหม่ สิ่งที่น่าสนใจจริง ๆ คือการใช้มันเป็นกรณีศึกษาเพื่อทำความเข้าใจว่า อุตสาหกรรมอาหารสามารถผลิตอาหารที่มีรายการส่วนผสมเรียบง่ายกว่านี้ได้จริง

บางทีกรณีศึกษาของไอศกรีมถ้วยนี้ มันสอนให้เราแยกแยะระหว่างคุณภาพของวัตถุดิบ คุณค่าทางโภชนาการ และเรื่องเล่าทางการตลาด ออกจากกัน เพราะเมื่อแยกสามสิ่งนี้ออกจากกันได้ เราจะมองเห็นทั้งข้อดี ข้อจำกัด และความจริงของอาหารตรงหน้าได้ชัดเจนขึ้นกว่าเดิม

คำถามที่เหลือจึงเป็นคำถามต่อทั้งระบบครับว่า หากอุตสาหกรรมสามารถทำอาหารที่มีวัตถุดิบหลักเพียงไม่กี่ชนิดได้อยู่แล้ว เหตุใดอาหารแบบนี้จึงกลายเป็นข้อยกเว้น เหตุใดความเรียบง่ายจึงมีราคาแพง และเหตุใดผู้บริโภคจึงต้องจ่ายเพิ่มขึ้น เพื่อซื้อสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงสูตรพื้นฐานของอาหารตามธรรมชาติ

บางทีผมอาจขุดเรื่องนี้ไม่ลึกพอนะ ถ้าจะ verify ก็ต้องแอบมองว่า too good to be true ไหม แต่ก็ไม่ได้อยากขุดครับ อยากตั้งคำถามตามข้างบนมากกว่า 5555

เติม ปล.ให้อีกนิด
main idea คือ ทุกคนรู้ เรารู้ว่าไอติมนี้แพง เพราะพรีเมียมใช้ของธรรมชาติ แต่ไม่น่าสนใจ ไม่น่าเอ๊ะเหรอ ว่าทำไมของที่ what is should be ต้องแพง ทำไมการใช้ธรรมชาติต้องแพง

ทุกวันนี้ต้องไกลธรรมชาติ คิดการผลิตทุนต่ำเพื่อให้เราซื้อไหวในความรู้สึกปกติ

เราโดนลดระดับอำนาจการซื้อให้ไกลธรรมชาติ?
เราโดนทำให้ของไม่ปกติกลายเป็นของปกติ?
เราโดนทำให้ของธรรมชาติกลายเป็นของหรู?