09/02/2026
شاید خودش نتواند به یادگار این استوری را به عنوان پست ماندگار ، بنشاند در میان هنرش. شاید برایش ، عواقبی داشته باشد.
عواقب چیست؟
اول از همه به عنوان دوست امیر و بعد به عنوان کارفرما ، عرض کنم، البته از نگاه خودم….
اولويتِ عواقب، نیروی انسانیست.
نیروی انسانی در پروژه ها به عنوان نیروی کار تلقی میشوند. اما…
از نگاه من…. رفیق، شفیق، صاحب کار، صاحب برند، گرداننده، عزیز، تک به تک دردانه ، دلسوز و دلگرمىِ کارفرما ست. از جایی به بعد، پرسنل، دیگر پرسنل نیست. این فقط یک نام دهی عمومیست. پرسنل میشود تو، توى کارفرما.
حالا بفرماييد ٧٢ ساعت وقت داريد مواد فاسد شدنى را خارج كنيد؟ خب فاسد بشوند. كه چى؟
میدانم امیر جان دلت برای تک تکشان خون است.
بعد از ان، توان روانی و فیزیکی توست. منِ الناز بى باك ، مثل تو، و خيلى از همكاران كه خبرِ تعطيل يا پلمپ شدنِ ارزوهاى زحمت كشيده شان را شنيدم، تمام اين لحظات طاقت فرسا را زيسته ايم و نشان نداديم.
مخاطب، با شما هستم، شما فقط نتيجه را ديدي
توان روانى مواجه شدن با جنگ لحظه به لحظه ى تغيير قيمت ها، شهردارى، تامين اجتماعى، ماليات، اداره كار،فشارهاى خارج از مجموعه ى پرسنل را ، تحمل ميكنى؟ واى از شهردارى و واى از روزى كه پرسنلى كه نازش را كشيدى، برود اداره كار. پرسنلى كه دردانه ات بود. با بى خوابى دغدغه مندش ، نخوابيدى و مدام فكر رفع مشكلاتش بودى.
بماند
پلمپ، مرگ يك مجموعه نيست. بلكه مرگ تمام اشتياق، سرزندگى، خلاقيت، اثرگذارى، كارافرينى و اشتياق و اشتياق است.
بماند به يادگار از پستى كه در حمايت از امير، پوريا و دختران و پسرانِ چشم به دست ما دارند.
