27/01/2026
Vorig jaar in oktober ben je stilletjes heengegaan.
Mijn zus en ik reisden elk jaar naar onze grootouders. En elk jaar opnieuw, hoe ouder jullie werden, besefte je: dit zou wel eens de laatste keer kunnen zijn.
Maar die laatste keer… die voelde ik. Ik wist dat het afscheid was.
Je was moe. Het ging niet zo goed meer met je.
En toch — wat was je sterk. Nooit opgeven. Altijd blijven doorgaan.
Je werkte als kind in de mijnen in het noorden van Spanje. Je had niet veel maar je glimlach en altijd het geluk proberen op te zoeken dat zat in jou! Het leven was hard voor jou, maar het maakte je net zo sterk.
Je gaf nooit op.
Je bouwde alles zelf op. Je leerde Mamita kennen en kreeg 2 zonen, José en Juan. Emigreerde naar België zonder zekerheden, zonder vangnet.
En net daardoor gaf je ons een toekomst.
Je werkte hard, had skills, ploegbaas bij monsanto, bakker bij onze familie bakkerij Laviana, privé cateringen bij de huisdokter … je deed alles om brood op de plank te brengen.
Maar jullie misten Spanje, je wilde terug naar huis. Verder bouwen aan je huis, thuis zijn in jou dorp Ribadesella aan de golf van Biskaje
Het plotse overlijden van José, mijn vader, in 2022 brak je.
Ik koester alle mooie momenten die ik nog met je mocht beleven.
Eén tafel, samen met Mamita en wij, rijk gevuld met queso de cabra, jamón ibérico, croquetas de Jamon, dampende fabada
en een fles Rioja die langzaam leegging terwijl verhalen rondgingen.
Pure eenvoud. Pure liefde.
Momenten die voor altijd blijven.
Ik neem je mee in mijn hart, mi querido papito ❤️
