25/04/2026
Het is weer eens zover. Eerst de Corona crisis, dan de start van de oorlog in Oekraine is nu is er alweer een dreigende voedselcrisis door de sluiting van de straat van Hormuz. Wordt het niet eens tijd om ons landbouwsysteem kritisch te bekijken?
In een wereld waar grondstoffen schaarser worden, internationale toeleveringskanelen steeds kwetsbaarder zijn en geopolitieke spanningen toenemen, moeten we de moed hebben om een fundamentele vraag te stellen: waarom produceren we ons voedsel nog steeds alsof de wereld stabiel en onbeperkt is?
De afgelopen jaren hebben ons één ding duidelijk gemaakt: afhankelijk zijn van verre import en complexe logistieke ketens maakt ons systeem fragiel. Een conflict, een klimaatcrisis of een economische schok – en plots staan we voor lege rekken of torenhoge prijzen.
Tot nog toe zijn echte drama’s uitgebleven en is de impact vooral voelbaar in stijgende prijzen en een duurdere winkelkar. Maar hoe lang duurt het nog eer er eens meerdere dingen tegelijk misgaan en sommige landen zich genoodzaakt zien om export te beperken of te verbieden om prioriteit te kunnen geven aan de eigen bevolking?
Een andere aanpak dringt zich op: meer aandacht voor lokale landbouw.
Door sterker in te zetten op lokale productie:
• verkorten we de keten tussen boer en consument en is er minder voedselverspilling
• verminderen we transportkosten en uitstoot
• verhogen we onze voedselzekerheid
• is er een stabieler inkomen voor landbouwers en houden we onze landbouw leefbaar
Natuurlijk betekent dit niet dat internationale handel verdwijnt, die draagt bij tot de voedselzekerheid. Wel dat we slimmer omgaan met wat we zelf kunnen produceren – en minder afhankelijk worden van een systeem dat steeds vaker onder druk staat.
Misschien ligt de toekomst van landbouw niet in méér schaalvergroting, maar in meer veerkracht en meer nabijheid.
Wat denk jij? Is lokale productie de sleutel tot een stabieler voedselsysteem?
