12/12/2024
Vandaag ben ik begonnen met het zaad...
met het bekijken van de stock, het vergelijken van de rassen, het doorbladeren van de catalogi, en het bestellen...
We kijken naar: wat wil de consument, wat brengt goed op, wat is meer zieketeresistent en biedt kwaliteit, wat groeit op onze bodem, wat is best als voorjaars- of najaarsteelt? Smaak, bewaarbaarheid, enzovoort.
Een hele klus, en daar is de winter, wanneer niets kiemt, ideaal voor.
Zaad is nog geen leven. Het staat stil, het geeft of neemt niets.
Het is een garantie op leven. Op oneindige rijkdom, van generatie op generatie.
Wie het zaad heeft, heeft macht.
Stel dat je als tuinderij alleen maar plantgoed aankoopt, en enkel de zaden laat leveren die je op dat moment nodig hebt, dan ben je een vogel voor de kat. Afhankelijk van de toelevering, van een economie rondom je. Wat doe je dan als boer met je grond als een slechte tijd aanbreekt? Wanneer niets meer beschikbaar is of enkel volgens eisen waarmee je niet akkoord bent?
Zou een boerderij niet een zichzelf onderhoudende kringloop moeten zijn van voortdurend voedsel en leven?
Men heeft het goed voor elkaar gekregen de laatste decennia; tegenwoordig is er geen enkele boer meer die zijn eigen zaadlijnen in stand houdt. Ieder is afhankelijk van de zaadbedrijven die onder een zeer strenge en aparte wetgeving staan.
Hoeveel officiële zaadbedrijven zijn er ter wereld? Die zijn eenvoudig en op enkele handen te tellen. Wie bepaalt wat een gereglementeerd en legaal ras is en wat niet? Onze staat en WHO.
Van wie is dan het zaad? Wie heeft de macht?
Wie verschaft ons heden ons dagelijks brood?
Maar hebben wij, de mensen, ons voedsel dan niet broodnodig?
Toegegeven, ook ik doe niet aan eigen zaadproductie. De huidige voedselprijzen verschaffen ons geen ruimte om daar mee bezig te zijn, jammer genoeg. Het is een plan, dat we koesteren, voor als de zonen meedraaien of als de tijd rijp is.
Hoedanook voorzie ik steeds voldoende zaden, van alle slag. Zo kunnen we toch een jaar of langer overbruggen. Stel dat slechte tijden blijven aanhouden, heb ik al lang enkele planten in bloei laten komen…!
Voor het voortzetten van leven zijn 2 zaken essentieel: goed zaad en vruchtbare grond.
De boer ontfermt zich over de zaden, en plant het juiste zaad, in de juiste grond, op het juiste moment. Daarna is zijn werk ‘voorbij’. Maar hij weet precies wat hij, na maanden geduld en vertrouwen, zal oogsten.
We denken allemaal goede zaden te hebben in onze zakken. We praten en klagen, en posten en sharen maar in het rond. We gooien overal onze zaden rond. En geduld hebben we ook al niet.
En is het wel gepast? Spreek je tegen de juiste persoon, of spreek je beter niet? En hoe weet je of je zaden wel de goede zaden zijn?
Wie heeft je zaden gemaakt?
Zijn het zaden van onze Schepper (lees: waarheden)? Dan zal Hij ze, geworpen op de goede grond, wateren en doen groeien.
Zijn het je eigen zaden, je eigen waarheden, gestoeld op je eigen ideeën en emoties, zal je ze zelf moeten doen groeien en een getuigenis zijn van je eigen zaad. Dat kan best lastig worden.
Nog een iets…
Je oogst wat je zaait.
Zaai je liefde, dan zal je liefde oogsten. Je weet niet wanneer. Misschien oogsten je kinderen wel, lang na je dood…. Dat maakt niet uit, want de liefde houdt stand.
Volhard in de liefde, want geduld en aanvaarding zijn een vruchtbare bodem.
Op naar een nieuw seizoen!
Jarno
(foto: Bingenheimer Saatgut)
