07/07/2026
7 Ιουλίου 2004…
Σαν σήμερα, λίγο πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, κρατήσαμε ο ένας το χέρι του άλλου και παντρευτήκαμε με πολιτικό γάμο στο Δημαρχείο.
Ήταν η αρχή ενός μεγάλου ταξιδιού.
Ενός ταξιδιού που κράτησε 23 χρόνια μαζί, από τα οποία τα 20 ως παντρεμένοι.
Χρόνια γεμάτα αγάπη, όνειρα, δυσκολίες, γέλια, δάκρυα και αμέτρητες όμορφες στιγμές.
Την 1η Σεπτεμβρίου 2007, όταν η Κωνσταντίνα μας ήταν μόλις δύο μηνών, ενώσαμε ξανά τις ζωές μας με τον θρησκευτικό μας γάμο και, την ίδια μέρα, βαφτίσαμε το πιο όμορφο δώρο που μας χάρισε η ζωή.
Ήταν μια από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της κοινής μας πορείας.
Θυμάμαι ακόμα πόσο σε πείραζα, Χριστίνα μου. Σου έλεγα πως ο «τρίτος» μας γάμος θα ήταν μια ανανέωση όρκων 17/3 κάποια χρονιά στο Δουβλίνο, στον αγαπημένο μου, τρελιαρη Άγιο Πατρίκιο.
Σου έλεγα πως δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο ταιριαστό μέρος για τη δική μου Χριστίνα Πατρίκη, έχοντας το ίδιο επίθετο! 😊 Χαμογελούσες, γελούσες και το έπαιρνες πάντα σαν πείραγμα και αστείο.
Κι εγώ χαμογελούσα μαζί σου, πιστεύοντας βαθιά πως κάποτε θα το ζούσαμε...γιατί το εννοούσα!
Η ζωή, όμως, έγραψε αλλιώς την ιστορία....
Κι όμως, όσο κι αν πονά η απουσία σου, κανείς δεν μπορεί να πάρει από μέσα μου όλα όσα ζήσαμε.
Γιατί η αγάπη μας δεν μετριέται με τα χρόνια, αλλά με τις στιγμές. Και οι δικές μας ήταν μια ολόκληρη ζωή.
Σπίτι - δουλειά, οικογένεια.
Σήμερα δεν γιορτάζω απλώς μια επέτειο.
Γιορτάζω την τύχη που είχα να σε συναντήσω, να σε αγαπήσω και να μοιραστώ τη ζωή μου μαζί σου. Και κάθε φορά που κοιτάζω την Κωνσταντίνα μας, βλέπω το πιο όμορφο κομμάτι σου να συνεχίζει να φωτίζει τον κόσμο.😊
Σ' ευχαριστώ για όλα, Χριστίνα μου.
Για την αγάπη.
Για την οικογένειά μας.
Για τα όνειρα που ζήσαμε και για εκείνα που έμειναν όνειρα.
Μέχρι να συναντηθούμε ξανά...
θα είσαι πάντα η μεγάλη αγάπη της ζωής μου. ❤️🌹💕
