Έτσι μεγάλωσαν τόσες γενιές.
Οι τελευταίοι θεματοφύλακες είναι οι γιαγιάδες μας.
Κάποτε θα ήταν φυσική εξέλιξη η γνώση να περάσει από τη γιαγιά στην εγγονή. Πλέον αυτό συμβαίνει όλο και ποιο σπάνια.
Την μετάδοση αυτής της παράδοσης την έχουν αναλάβει πλέον οι τηλεμάγειρες και διάφοροι ημιάσχετοι που δεν πλησιάζουν σε χωριό που δεν διαθέτει ξενώνες με τζάκι και ανέσεις.
Δεν μας αρέσει γιατί έτσι
βλέπουμε την παράδοση που εξελίχτηκε από γυναίκες με απίστευτη εφευρετικότητα για να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες και να θρέψουν τα παιδιά τους και την οικογένεια τους, να μετατρέπεται σήμερα σε μόδα και άποψη. Οι πίτες είναι αναπόσπαστο μέρος της παράδοσης του κάθε χωρίου και της κάθε περιοχής και όλοι εμείς έχουμε πνευματικά δικαιώματα σε αυτήν. Οι προεκτάσεις που μπορεί να έχουν είναι υπαρξιακές, σχεδόν τόσο σημαντικές όσο και η θρησκευτική μας πίστη, γιατί στην διαδρομή των αιώνων ήταν και οι δυο αναπόσπαστο στοιχείο του λαού μας. Η πίστη ως πνευματική τροφή και η παράδοση της πίτας ως φυσική τροφή, χωρίς να είναι κάποια από τις δυο λιγότερο η περισσότερο σημαντική από την άλλη.
Τα βράδια μετά από την δύσκολη μέρα η οικογένεια μαζευόταν γύρω από ένα ταψί με πίτα. Στους δύσκολους καιρούς όπου δεν υπήρχε τίποτα για να γεμίσει το στομάχι, η λύση ήταν πάντα μια μπαμπανάτσα με λίγο χυλό και μπόλικα χόρτα που φύτρωναν γύρω από το σπίτι.
Έχω ακούσει ιστορίες όπου στον πόλεμο όταν δεν υπήρχε καθόλου αλεύρι, έβαζαν στη θέση του πριονίδι για να κοροϊδέψουν την πείνα. Οι τρόποι και οι συνδυασμοί να γίνει μια πίτα είναι πραγματικά άπειροι. Ίσως και να μην υπάρχει κάποιο άλλο είδος τροφής που να έχει τέτοια ευελιξία κα ευκολία στην παρασκευή με τόσο απλά υλικά και ταυτόχρονα να είναι από τις ευγενέστερες και νοστιμότερες τροφές . Βέβαια χρειάζεται πάντα ένα απαραίτητο συστατικό, και αυτό είναι η τέχνη της κάθε νοικοκυράς, αλλά όπως όλοι ξέρουμε παλιά δεν υπήρχε άτεχνη νοικοκυρά.
