26/05/2026
Με μεγάλη χαρά σας παρουσιάζουμε την νέα μας συνεργατική συνταγή με την μικροζυθοποιία Σάμου, SamosBeer.
Roggenbier λοιπόν, ένα ιστορικό παραδοσιακό γερμανικό είδος ζύθου με βάση την σίκαλη, που προέρχεται από τη Βαυαρία και χαρακτηρίζεται από έντονη πικάντικη γεύση ψωμιού σίκαλης και αρώματα μπανάνας και γαρίφαλου.
Κατά τον Μεσαίωνα, η σίκαλη ήταν ένα εξαιρετικά διαδεδομένο δημητριακό στη βόρεια και νότια Γερμανία, με αποτέλεσμα να χρησιμοποιείται ευρέως στην παραγωγή ζύθου. Όλα άλλαξαν με τον νόμο Reinheitsgebot του 1516. Με την καθιέρωση του διάσημου Γερμανικού Νόμου περί Καθαρότητας του Ζύθου, η χρήση σιταριού αλλά και της σίκαλης απαγορεύτηκε για την ζυθοποίηση, περιορίζοντας τα συστατικά μόνο σε κριθάρι, λυκίσκο και νερό.
Ο λόγος της απαγόρευσης ήταν μια σειρά κακών σοδειών που ανάγκασαν τις αρχές να πάρουν την απόφαση πως η σίκαλη έπρεπε να φυλάσσεται αποκλειστικά για την παρασκευή ψωμιού για τον λαό. Έτσι, το είδος αυτό εξαφανίστηκε σχεδόν ολοκληρωτικά για σχεδόν 500 χρόνια.
Η αναβίωσή του ήρθε την δεκαετία του 1980 από την Spezial-Brauerei Schierling με την Schierlinger Roggen, η οποία είναι είναι η πρώτη σύγχρονη συνταγή ζύθου σίκαλης (Roggenbier) στον κόσμο.
Και το όνομα αυτής «Ύννις».
Όπως αναφέραμε σε προηγούμενη ανάρτηση ο θυρεός του Schierling, που κοσμεί την νέα μας συνταγή, απεικονίζει δύο ασημένια άροτρα χιαστί σε μπλε φόντο.
Στην αρχαιότητα αναφέρονται δύο είδη αρότρων.
Το πρώτο το ονόμαζαν «αυτόγυον άροτρον» και το δεύτερο «πηκτόν άροτρον» το οποίο ήταν πιο σύνθετο.
Βασικό μέρος αυτού του δεύτερου αρότρου ήταν η ύνιν ή ύννις (το υνίον), που ήταν μεταλλική και προσαρμοζόταν γερά στο μπροστινό μέρος στο έλυμα. Η ύννις ή υνίς, δηλ. το σιδηρούν μέρος του αρότρου που έσχιζε την γη, λεγόταν και «νύμφη». Σύμφωνα με διήγημα του Πλουτάρχου (Συμ. Δ΄, 5), «εκλήθη ούτως υπό της υός, του χοίρου, όστις σχίζει τους βώλους της γης δια του ρύγχους του και πρώτος δήθεν έδωκεν αφορμήν εις την γεωργικήν».
Η λέξη ετυμολογείται από την «υν» (την αρχαία γενική: της υός), δηλαδή το γουρούνι / χοίρο. Η ονομασία δόθηκε επειδή το σχήμα και η λειτουργία του υνιού μοιάζουν με το ρύγχος του χοίρου, ο οποίος σκάβει και αναποδογυρίζει τους βώλους του χώματος. Κατά τη μυθολογία, η συμπεριφορά αυτή του ζώου έδωσε στον άνθρωπο την πρώτη ιδέα (αφορμή) για την εφεύρεση της γεωργίας και του οργώματος.
Το σημερινό υνί είναι αιχμηρό και βυθίζεται στο χώμα και σχίζει τη γη οριζόντια δημιουργώντας τις «αυλακιές». Αν το υνί είχε δύο φτερά (δεξιά και αριστερά) που ήταν και το πιο διαδεδομένο, λεγόταν «δίφτερο», ενώ αν είχε ένα λεγόταν «μονόφτερο». Το μονόφτερο είχε δύο χειρολαβές, το χρησιμοποιούσαν σε μαλακά χώματα, κυρίως σε πεδινά μέρη και κυρίως το έσερνε ένα άλογο. Το διπλό χερούλι χρησίμευε για να μπορεί ο αγρότης να το κατευθύνει εύκολα όταν «γύριζε» και όργωνε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Το δίφτερο χρησιμοποιούσαν στα ορεινά μέρη και το έσερναν κυρίως βόδια.
Μέσα από την συνεργασία μας και με μεγάλη χαρά σας παρουσιάζουμε την δική μας εκδοχή αυτού του ιστορικού είδους ζύθου που ζυθοποιείται για πρώτη φορά στην Ελλάδα και ελπίζουμε να το απολαύσετε όσο εμείς...Είς υγείαν ή αλλιώς, prost!!!🤝🏻🍺🇬🇷