Nikos Kellas

Nikos Kellas Sheepherder

Η αρχική σκέψη που λες θα κόψω να φάω λίγο, κόψε κόψε όμως λες να το φάω όλο τελικά ή να αφήσω κάνα κομματάκι και για κά...
21/05/2026

Η αρχική σκέψη που λες θα κόψω να φάω λίγο, κόψε κόψε όμως λες να το φάω όλο τελικά ή να αφήσω κάνα κομματάκι και για κάναν άλλον; Μα τι ζητάω, αυτό το μεγαλείο των στιγμών ορεινότητας, μόνο.

«Το φως, εδώ πάνω, κυκλοφορεί λαμπρό, ήρεμο και ποικίλο, σε όλες τις εικόνες του. Χαϊδεύει και διαπερνά το ανθρώπινο είν...
07/05/2026

«Το φως, εδώ πάνω, κυκλοφορεί λαμπρό, ήρεμο και ποικίλο, σε όλες τις εικόνες του. Χαϊδεύει και διαπερνά το ανθρώπινο είναι, ακτινοβολεί στα μάτια. Η σκέψη και η έμπνευση χάρη στις έκτακτες φυσικές καλλονές, στα έκπαγλα τοπία, τη θεσπέσια εναλλαγή των χρωμάτων, στο εξαιρετικό κλίμα, στη διαύγεια και αιθριότητα του ουρανού βρίσκουν εδώ το ειρηνικότερο καταφύγιο.»

Το Ασπροπόταμο Πίνδου,
Περτούλι το χωριό μου.
Αλέξανδρος Χατζηγάκης.



☀️🌲🏔🇬🇷

Μιλώντας για μεζέδες καλούς, θυμήθηκα τα εντεράκια που μας έμειναν από το Πάσχα, θυμήθηκα τη γιαγιά μου τη Ρούλα, έτσι μ...
02/05/2026

Μιλώντας για μεζέδες καλούς, θυμήθηκα τα εντεράκια που μας έμειναν από το Πάσχα, θυμήθηκα τη γιαγιά μου τη Ρούλα, έτσι μου τα είχε δείξει, σκέτα, αλάτι, πιπέρι κι ελαιόλαδο.

Είχε μεσημεριάσει, έξω έβρεχε, δεύτερο πρόγραμμα στο ράδιο, μέρα να μπεις σε ένα μαγαζί με παρέα καλή και να βγεις το βράδυ, ποτέ τέτοιες μέρες.

Συνήθως γίνονται στο τηγάνι κι από το γαλάντερο, καλά άμα υπάρχουν και τίποτα γλυκάδια ή και καμιά σκέπη, να τυλίξεις από μέσα, ακόμα καλύτερα.

Μιλώντας για την παράδοση και την παρελθοντολαγνεία, καταλήξαμε κυνηγοί αυθεντικότητας, ας είναι κι επιτηδευμένης, ας είναι κι εις γνώσην μας, το μάρκετινγκ ζει ένδοξες στιγμές.

Ζουμάκι με ουσία δεν έχουν μόνο τα καλά κρέατα, τσουκνίδες και λίγα λάπατα, τι άνοιξη κι αυτή φέτος!
28/04/2026

Ζουμάκι με ουσία δεν έχουν μόνο τα καλά κρέατα, τσουκνίδες και λίγα λάπατα, τι άνοιξη κι αυτή φέτος!

Λα Σάλτς*.Η περιοχή του Ασπροποτάμου είναι γνωστός τόπος και για τους μελισσοκόμους, που εύχονται να πάρουν μέλι από τα ...
27/04/2026

Λα Σάλτς*.

Η περιοχή του Ασπροποτάμου είναι γνωστός τόπος και για τους μελισσοκόμους, που εύχονται να πάρουν μέλι από τα έλατα. «Πρέπει να έχουν προσαρμοστεί τα μελίσσια, όχι να τα φέρεις μόλις ακούσεις ότι δίνει ο έλατος». Πόσες τέτοιες ιστορίες ακούγαμε για τα μελίσσια κι όχι μόνο, θέλοντας και μη η παρουσία του ανθρώπου στο δάσος δημιουργεί εμπειρίες, που γίνονται αφηγήσεις. Κάποιες τις θυμάσαι αμυδρά, κάποιες είναι κι ο λόγος που κι εμείς εδώ πάνω γυρίζουμε, άλλες ας μην τις θυμάσαι κιόλας, κι άλλες έρχεσαι μετά από τριάντα χρόνια να τις ξανακούσεις, στον τόπο τους.

Τι ωραίο που σε όλα τα λιβάδια υπάρχουν μπάρες κι επιτρέπεται η διέλευση μόνο σε όσους έχουν κάποια δουλειά. Μεγάλο δίκτυο από δασικούς δρόμους που εκτός από περπάτημα, ενδείκνυνται για ποδήλατο βουνού ή αξέχαστες βόλτες με τα άλογα, όπως και για άλλες δραστηριότητες που συνάδουν με το μεγαλείο της φύσης γύρω μας και την ορεινότητα φυσικά. Πανεπιστημιακό το δάσος, παραχωρημένο από την τότε κοινότητα Περτουλίου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, θα μπορούσε να γίνει παράδειγμα διαχείρισης για όλη την Πίνδο. Έγινε σημαντική δουλειά και έρευνα παλιότερα, έχουν γραφτεί εξαιρετικά συγγράμματα, η επιτόπια γνώση υπάρχει, μακάρι να εφαρμοστεί κιόλας.

Μόλις είδαμε τα βράχια από εκεί που αφήσαμε το αυτοκίνητο λέω στον αδερφό μου τον Λευτέρη, «δε θυμάσαι που ανεβαίναμε εκεί πάνω;» Με το που φτάνουμε τότε φάνηκαν τα βράχια, έκλεισε ο τόπος, «τώρα τα θυμάμαι, μας φώναζε η κυρία Φανή να κατέβουμε!» Μια αυθόρμητη κίνηση των μικρότερων να βγουν ψηλά, μια δοκιμασία κάθε φορά να ανέβουν ψηλότερα, έτσι κάνουν και τα αρνάκια μόλις βρουν ένα ύψωμα, ένα άτυπο παιχνίδι δοκιμασίας. Εκεί κάτω από αυτά τα βράχια, πήγαινε τα μελίσσια ο πατέρας μας ο Μπάμπης, τα είχαν πάνω σε ξύλινα πατάρια. Ανάμεσα από τα χωριά Περτούλι και τα Περλιάγκα, πάνω Περλιάγκο η Χρυσομηλιά και κάτω Περλιάγκο η Γλυκομηλιά, κι η Χουτιάνα ένας παλιός οικισμός, μια άλλη μοναδική ανέκδοτη ιστορία.

Από το χιονοδρομικό κέντρο Περτουλίου κοιτώντας προς τον Κόζιακα, αριστερά εκεί που το μάτι χάνεται στα έλατα, ξεπροβάλλει για λίγα χρόνια ίσως ακόμα μια βραχώδη κορφούλα, εκεί ονομάζεται *στην Ιτιά. Από εκεί κι η φωτογραφία της Μπουντούρας.

Πιάνουμε τον ίσκιο πλέον, εδώ κάτω στον κάμπο. Ο Βάιος, ο φύλακας ξεκουράζεται, έχει υπηρεσία πάλι απόψε. ☀️🐓🦊🌳
10/03/2026

Πιάνουμε τον ίσκιο πλέον, εδώ κάτω στον κάμπο. Ο Βάιος, ο φύλακας ξεκουράζεται, έχει υπηρεσία πάλι απόψε.

☀️🐓🦊🌳

Η αυθεντικότητα, όπως κι η ορεινότητα, δε θα είναι ποτέ ούτε επιτηδευμένη, ούτε προσποιητή, θα συναντάται και θα βιώνετα...
02/03/2026

Η αυθεντικότητα, όπως κι η ορεινότητα, δε θα είναι ποτέ ούτε επιτηδευμένη, ούτε προσποιητή, θα συναντάται και θα βιώνεται πάντα στην αγνότητα και στην απλότητα των στιγμών, των πραγμάτων, των τόπων και προφανώς των ανθρώπων! Στη γιορτή του Λοκ, είναι πάντα τόσο ωραία!

.greece

☀️🌲🏔🇬🇷

«Κουρκουμπέτα ντι λα νόι!»Το είχα ακούσει παλιότερα που κατεβαίναμε με τα πρόβατα αργά το φθινόπωρο, παίρναμε και τις κο...
03/02/2026

«Κουρκουμπέτα ντι λα νόι!»

Το είχα ακούσει παλιότερα που κατεβαίναμε με τα πρόβατα αργά το φθινόπωρο, παίρναμε και τις κολοκύθες μαζί μας, θα πάγωναν και θα χαλούσαν πάνω. Στον δρόμο όπου σταματούσαμε αφήναμε από μία, όπου ξέραμε ότι υπάρχει νοικοκυρά που θα την εκτιμήσει, αλλά και θα την κάνει πίτα. Ήταν και διπλωματία η κολοκύθα, αλλά και μεγάλη υπόθεση να έχεις και να δίνεις και να μοιράζεσαι χαρά.

Η κολοκύθα είναι η πιο εύκολη καλλιέργεια, χώρο να της αφήσεις να απλώσει και νεράκι ζητάει μόνο να της ρίχνεις, άμα έχεις και κοπριά ακόμα καλύτερα. Η κολοκύθα αποθηκεύεται κι εύκολα, ούτε ψυγείο θέλει, χώρο να έχεις να τις βάλεις κι έχεις για όλο το χειμώνα. Θέλει και χέρια βέβαια να τις τρίβεις και μετά δεν υπάρχει καμία δικαιολογία, θα φας μια πίτα. Μαζεύεις και τους κολοκυθοανθούς, τους γεμίζεις με τυρί ή ότι άλλο θες, στο φούρνο ή στο τηγάνι. Φλοάρι μπλίνι στα βλάχικα, ο καλύτερος μεζές της καλοκαιρινής ορεινότητας.

Που λες για να μαζέψεις όμως τους ανθούς πρέπει να γνωρίζεις το αρσενικό και το θηλυκό λουλούδι, θέλει και πρωί που ανοίγουν. Άλλοι βάζουν κολοκύθες μόνο για τους ανθούς, μιλάμε για νοστιμιά, πόσο μάλλον όταν μπαίνουν και μέσα στις πίτες με τα χόρτα. Πόσο μάλλον όταν είναι «ντι λα νόι», από εμάς, τι ωραία έκφραση και τι ωραία γλώσσα η βλάχικη, κρίμα που αφήνεται και χάνεται.

Πίτα ντι κουρκουμπέτα λοιπόν, κολοκυθόπιτα, άλλοι την κάνουν γλυκιά, εμείς πάντα αλμυρή, όχι πολύ, όσο αλμύρα της δίνει το τυρί, με αυγά και τραχανά, να γίνει αφράτη. Άραγε σε πόσα νοικοκυριά θα έπιανε τόπο μια κολοκύθα για πεσκέσι σήμερα, πόσες νοικοκυρές κάνουν πίτα, έστω κι αν τους τρίψεις την κολοκύθα; Από την άλλη γιατί να μην υπάρχουν τέτοιες πίτες στην εστίαση, όχι σαν αυτές τις έτοιμες πίτες της βιοτεχνίας που διαφημίζει κι ολόκληρο υπουργείο τουρισμού.

Καιρό είχαμε! «Με το πρώτο γάλα», όταν γεννούσαν τα πρόβατα δηλαδή και τρώγαν το πρώτο γάλα, ξεκινούσαν κι οι κότες να κ...
20/01/2026

Καιρό είχαμε! «Με το πρώτο γάλα», όταν γεννούσαν τα πρόβατα δηλαδή και τρώγαν το πρώτο γάλα, ξεκινούσαν κι οι κότες να κάνουν αυγά, έλεγε η γιαγιά!

Το γιάχνισμα της πιπεριάς, μοσχοβολάει το σπίτι όλο, δυνατή γεύση αλλά και μυρωδιά η πιπεριά, νικάει όλες τις άλλες. Οι ...
16/01/2026

Το γιάχνισμα της πιπεριάς, μοσχοβολάει το σπίτι όλο, δυνατή γεύση αλλά και μυρωδιά η πιπεριά, νικάει όλες τις άλλες. Οι τελευταίες φέτος, παραπήγαν πίσω, πίκρισαν κιόλας, ίσως από την παγωνιά ή επειδή κόπηκαν από καιρό. Κανονικά μόλις πέφτουν οι πρώτες πάχνες αρχίζουν να χαλάνε, φέτος άργησαν κι οι πάχνες οι καλές αλλά κι οι παγωνιές του χειμώνα. Συνήθως μόλις σταματάνε οι πιπεριές, ως τα τελευταία καλοκαιρινά, ξεκινάνε τα χειμερινά με πρώτα τα πράσσα, που ευνοούνται από τις πάχνες, μαλακώνουν. Κρατάμε σπόρο πιπεριάς χρόνια, δε βγαίνει κάποια συγκεκριμένη ποικιλία ούτε διαχωρίζονται για γέμισμα ή για τηγάνι. Προφανώς μπασταρδεύτηκαν και μεταξύ τους, μεγάλη τέχνη και γνώση οι αποστάσεις απομόνωσης ακόμα και μεταξύ των καλλιεργειών. Άλλοι υπολογίζουν και τους χρόνους επικονίασης, πόσα χάνονται με την άρνηση των περισσότερων να καλλιεργήσουν τον χώρο που διαθέτουν. Ξέρω, έχει το σούπερ μάρκετ από όλα κι ο μανάβης για τους ρομαντικούς, αλλά έχει άλλη χάρη να τρως κάτι δικό σου. Έχει και κόπο, προφανώς, θέλει και χρόνο, εννοείται, αλλά υπάρχει καλύτερη δραστηριότητα, από την επαφή με τη γη; βλέπουν κι οι μικρότεροι, θα θυμούνται. Θα θυμούνται χρώματα, αρώματα, γεύσεις, τους ήχους της φύσης και την επαφή με το χώμα. Άσε η γυμναστική που κάνεις, το φτυάρι, το τσαπί, η τσουγκράνα, ακόμα και το πότισμα είναι κίνηση, είναι έννοια, είναι χαρά η δημιουργία κι απόλαυση το αποτέλεσμα. Μετά τη μεγαλύτερη απογοήτευση με τα πρόβατα και την παραμικρή προοπτική να αλλάξει κάτι σε αυτόν τον τόπο, δεν υπάρχει ιδιαίτερη όρεξη. Κι αυτό συμβαίνει κυρίως λόγω της απάθειας που υπάρχει στον περίγυρο αλλά και στον ευρύτερο κοινωνικό χώρο για τα αγροδιατροφικά θέματα. Τα έχουμε αφήσει σε ακατάλληλους ανθρώπους που μόνο κριτήριο και λόγος ενασχόλησης, είναι το προσωπικό τους όφελος αδιαμφισβήτητα και η υποτιθέμενη μείωση του διατροφικού κόστους, έστω κι επικοινωνιακά. Δεν μπορεί η τροφή να είναι φθηνή, η καλή κι εντός συγκεκριμένου πλαισίου τροφή δε γίνεται να είναι φθηνή. Που; στον τόπο που θα έπρεπε να κάνουμε εξαγωγή του παραγωγικού και διατροφικού μας πολιτισμού, εκτός της προφανέστατης στόχευσης για αυτάρκεια. Αλλά ας πιούμε κάνα τσιπουράκι, μέρα καλή σήμερα, με μεζεδάκια από πιπεριές.

Address

Tríkala
42100

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Nikos Kellas posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share

Category