15/08/2026
જરૂર થી આ વાંચજો માં દીકરા નો પ્રેમ માની છેલ્લી વિદાય… દીકરાને ખબર પણ ન પડી 💔
એક નાનકડા ગામમાં પટેલ પરિવાર સુખ-શાંતિથી મજૂરી કરીને પોતાનું ગુજરાન ચલાવતો હતો. પરિવારમાં પિતા બાબુભાઈ, માતા સોનલબેન, મોટો દીકરો મયુર અને નાની દીકરી ભાગ્યશ્રી—ચાર સભ્યોનું હસતું-ખીલતું કુટુંબ હતું.
મયુર થોડો તોફાની હતો. સોનલબેન ક્યારેક તેના તોફાન બદલ તેને વઢતી, ક્યારેક બે હાથ પણ કરી દેતી… પરંતુ થોડી જ વારમાં પોતાના હાથે જમાડતી અને વહાલ કરતી.
માની મમતા જ એવી હોય છે—મારે પણ ખરી, પણ દુનિયાના કોઈને પોતાના બાળકને મારવા દે નહીં.
સોનલબેન બંને બાળકોને ખૂબ પ્રેમથી ઉછેરતી હતી. મયુર પણ સ્કૂલે જતો, પરંતુ તેને પોતાની માંથી એક ક્ષણ પણ દૂર રહેવું ગમતું નહોતું. “માં” તેના માટે આખી દુનિયા હતી.
આ રીતે પરિવારનું જીવન હસતાં-ખીલતાં પસાર થઈ રહ્યું હતું… પરંતુ જાણે કોઈની નજર લાગી ગઈ હોય તેમ એક દિવસ સોનલબેનની તબિયત બગડવા લાગી.
બાબુભાઈ તેને વારંવાર ફેમિલી ડૉક્ટર પાસે લઈ જતા. દવાઓ લેતાં થોડું સારું લાગતું, પરંતુ ફરી તબિયત બગડી જતી. ઘણી સારવાર છતાં સોનલબેનને કાયમી આરામ ન મળ્યો.
અંતે ડૉક્ટરે કહ્યું,
“હવે મોટી હોસ્પિટલમાં તપાસ કરાવો.”
સોનલબેનને મોટી હોસ્પિટલમાં લઈ જવામાં આવી. વિવિધ રિપોર્ટ કરાવવામાં આવ્યા… અને જ્યારે રિપોર્ટ આવ્યા ત્યારે બાબુભાઈના પગ નીચેથી જાણે જમીન સરકી ગઈ.
સોનલબેનને કેન્સર હતું… અને તે પણ છેલ્લા સ્ટેજનું.
આ વાત સોનલબેન અને બાબુભાઈ સિવાય ઘરમાં કોઈને ખબર નહોતી.
સોનલબેન પાસે હવે બહુ સમય નહોતો. પરંતુ પોતાની બીમારી કરતાં તેને એક જ ચિંતા સતાવતી હતી—
“મારા મયુર અને ભાગ્યશ્રીનું શું થશે?”
બીમારી વધતી ગઈ. એક દિવસ સોનલબેને બાબુભાઈને પોતાની પાસે બેસાડ્યા અને ધીમા અવાજે કહ્યું,
“મારે એક વાત કહેવી છે… મયુરને હોસ્ટેલમાં ભણવા મૂકી દો. એને મારી બીમારીની ખબર ન પડવી જોઈએ. જો મારી આંખો એની સામે બંધ થઈ ગઈ અને એને ખબર પડી કે એની માં એને છોડીને ચાલી ગઈ… તો એ આઘાત સહન નહીં કરી શકે.”
બાબુભાઈની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
“પણ મયુર તારા વગર રહી નહીં શકે…”
સોનલબેન બોલી,
“મને ખબર છે… એટલે જ તો મારું કાળજું કપાય છે. પણ હું ઈચ્છું છું કે એ ભણે, મોટો માણસ બને અને પોતાના પગ પર ઊભો રહે.”
ત્યારથી સોનલબેન મયુરને પહેલાં કરતાં પણ વધારે વહાલ કરવા લાગી. ક્યારેક તેને છાતીએ લગાવીને બેસી રહેતી… તો ક્યારેક નાની વાતમાં ખીજાઈને કહેતી,
“તું બહુ તોફાન કરે છે. હવે તને હોસ્ટેલમાં મૂકી આવવાનો સમય આવી ગયો છે.”
મયુર હસીને કહેતો,
“માં, હું તોફાન નહીં કરું… પણ મને હોસ્ટેલમાં ન મોકલતી.”
એક દિવસ મયુરે માંનો હાથ પકડીને કહ્યું,
“માં, તું મને હોસ્ટેલમાં મૂકી આવીશ તો હું તારા વગર કેમ રહીશ? ત્યાં મને કોણ જમાડશે? કોણ મને તૈયાર કરશે? રાત્રે મને ઊંઘ નહીં આવે તો કોને બોલાવીશ?”
સોનલબેનનું હૃદય અંદરથી તૂટી રહ્યું હતું… પરંતુ ચહેરા પર કઠોરતા રાખીને બોલી,
“તું તોફાન કરે છે એટલે તારે હોસ્ટેલમાં જવાનું જ છે. અને હા… કંઈક બનીને જ પાછો આવજે. ત્યાં સુધી મને તારું મોઢું પણ ન બતાવતો!”
મયુરની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
“માં… તું આટલી નિર્દય ક્યારથી બની ગઈ?”
આટલું કહીને મયુર રડી પડ્યો.
સોનલબેન પણ અંદરથી ધ્રૂજી ઊઠી… પરંતુ દીકરાને ખબર ન પડે એ માટે તેણે પોતાનાં આંસુ છુપાવી લીધા.
અને અંતે એ દિવસ આવી જ ગયો…
બાબુભાઈ અને સોનલબેન મયુરને હોસ્ટેલમાં મૂકવા ગયા.
મયુરને ક્યાં ખબર હતી કે…
આ તેની માં સાથેની છેલ્લી મુલાકાત હતી.
મયુર હોસ્ટેલમાં રહીને ભણવા લાગ્યો. ભાગ્યશ્રી પણ સ્કૂલે જતી. ઘરે સોનલબેન અને બાબુભાઈ રહેતા.
બીમારી વધુ વકરી… અને થોડા જ દિવસોમાં સોનલબેને આ દુનિયાને અલવિદા કહી દીધી.
પરંતુ મયુરને કોઈએ જાણ ન કરી.
કારણ કે સોનલબેને જીવતા જીવ બાબુભાઈને વચન લીધું હતું—
“મયુરને મારી વિદાયની ખબર ત્યારે જ આપજો, જ્યારે એ પોતાનાં પગ પર ઊભો થઈ જાય… અત્યારે એને મારી યાદ કરતાં એની જિંદગી ન બગાડશો.”
બધી અંતિમ વિધિઓ પૂર્ણ થઈ ગઈ.
થોડા દિવસ પછી બાબુભાઈએ મયુરને ફોન કર્યો.
“બેટા, કેમ છે?”
મયુરે કહ્યું,
“પપ્પા… હું ઠીક છું. પણ અહીં મને મમ્મી વગર ઊંઘ જ નથી આવતી. આખી રાત જાગું છું.”
બાબુભાઈનું હૈયું ધ્રૂજી ઊઠ્યું.
મયુર આગળ બોલ્યો,
“ઘરે મમ્મી પોતાના હાથે જમાડતી હતી. અહીં કોઈ જમાડતું નથી… એટલે મને જમવાનું પણ ભાવતું નથી.”
થોડી ક્ષણ ચૂપ રહીને બોલ્યો,
“ઘરે મમ્મી મારા કપડાં ધોઈ આપતી હતી. અહીં તો મારે જાતે જ કપડાં ધોવા પડે છે.”
પછી ધીમા અવાજે બોલ્યો,
“પપ્પા… અહીં તમારા કે મમ્મી વગર મને જરાય નથી ગમતું. પણ મમ્મીને મેં કહ્યું હતું ને… કે હું કંઈક બનીને જ ઘરે પાછો આવીશ.”
મયુરની વાતો સાંભળીને બાબુભાઈનું હૈયું ભરાઈ આવ્યું.
એની સામે સત્ય હતું…
પરંતુ મયુરથી એ સત્ય હજુ પણ છુપાવવાનું હતું.
એક તરફ માનો વચન…
બીજી તરફ દીકરાની તડપ…
હવે બાબુભાઈ શું કરશે?
શું મયુરને ક્યારેય ખબર પડશે કે તેની માં તેની રાહ જોતી-જોતી દુનિયા છોડીને ચાલી ગઈ છે?
આગળ શું થશે…?
વાંચો ભાગ–૨…
“દીકરો જ્યારે સત્ય જાણશે, ત્યારે શું થશે?” 💔
