17/09/2026
খণ্ড–২ : বন্ধ দুৱাৰৰ সিপাৰে
পুৱা ছয় বজালৈকে ঋষভে বৰুৱা ভৱন এৰা নাছিল।
বৰষুণ কমিছিল, কিন্তু ঘৰখনৰ ভিতৰত সন্দেহ যেন অধিক ঘনীভূত হৈ উঠিছিল।
নীল আৰু নন্দিতাৰ সম্পৰ্ক কেনেকুৱা আছিল, ঋষভে ঘৰৰ প্ৰতিজন মানুহৰ পৰা জানিবলৈ চেষ্টা কৰিলে।
উত্তৰ প্ৰায় একেই, নন্দিতাই ভায়েকক ভাল পাইছিল। কিন্তু নীলে বায়েকক সহজে সহ্য কৰিব নোৱাৰিছিল।
নন্দিতা নীলতকৈ পাঁচ বছৰৰ ডাঙৰ।
সৰুতে ভায়েকক হাতত ধৰি স্কুললৈ লৈ গৈছিল। নিজৰ টিফিনৰ মিঠাইটোও তাৰ বাবে ৰাখিছিল।
কিন্তু নীলৰ মনত যেন সৰুৰে পৰা এক অদৃশ্য প্ৰতিযোগিতা চলি আছিল।
দেউতাকে ক'লেই, “নন্দিতা এইবাৰো শ্ৰেণীত প্ৰথম হৈছে।”
নীলৰ মুখ গোমা হৈ পৰিছিল।
মাকে ক'লেই, “বাইদেউৰ পৰা অলপ শিক।”
তাৰ উত্তৰ আছিল, “মই তাই নহওঁ।”
বয়সৰ লগে লগে সেই ক্ষোভ কমাৰ পৰিৱৰ্তে বাঢ়ি গ'ল।
দেউতাকৰ মৃত্যুৰ পাছত নন্দিতাই ব্যৱসায়ৰ মূল দায়িত্ব ল'লে। নীলে দুবাৰ নিজাকৈ ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰিছিল, দুয়োবাৰেই ব্যৰ্থ হৈছিল।
শেষত পৰিয়ালৰ কোম্পানীত যোগ দিলেও বায়েকৰ অধীনত কাম কৰাটো তাৰ বাবে সহজ নাছিল।
ঋষভে নীলৰ সন্মুখত এখন বেংক ষ্টেটমেণ্ট ৰাখিলে।
“যোৱা ছমাহত কোম্পানীৰ একাউণ্টৰ পৰা আপোনাৰ ব্যক্তিগত একাউণ্টলৈ তেইশ লাখ টকা গৈছে।”
নীলৰ মুখ কঠিন হৈ উঠিল।
“ঋণ আছিল।”
“কোম্পানীৰ অনুমতি লৈছিল?”
নীল নীৰৱ।
“নন্দিতাই টকা ঘূৰাই দিবলৈ কৈছিল?”
“হয়।”
“কালি ৰাতিৰ কাজিয়াটো সেইটোক লৈ?”
নীলে কিছু সময় মনে মনে থাকি ক'লে, “হয়।”
ঋষভে ফাইলটো বন্ধ কৰিলে।
“আপুনি বায়েকক কৈছিল - ‘এদিন তোৰ অহংকাৰ শেষ হ'ব।’”
“খঙত কৈছিলোঁ।”
“খঙত মানুহে বহু কাম কৰে।”
নীল চকীৰ পৰা উঠি থিয় হ'ল।
“মই বাইদেউক হত্যা কৰা নাই।”
“মই এতিয়াও আপোনাক হত্যাকাৰী বুলি কোৱা নাই।”
সেইদিনা আবেলি মৰণোত্তৰ পৰীক্ষাৰ প্ৰাথমিক প্ৰতিবেদন আহিল।
মৃত্যুৰ সম্ভাব্য সময় - নিশা ১০:৫৫ৰ পৰা ১১:০৫ৰ ভিতৰত।
আৰু এটা তথ্য অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল।
নন্দিতাৰ লেপটপত শেষবাৰৰ বাবে এটা ফাইল সংৰক্ষণ হৈছিল ১০:৫৫ বাজি ১৭ ছেকেণ্ডত।
স্মাৰ্টৱাচত হৃদস্পন্দনৰ তথ্য ১১:০৩লৈকে পোৱা গৈছিল।
ঋষভে প্ৰণৱৰ ফালে চালে।
“অৰ্থাৎ ১০:৫৫লৈকে নন্দিতা নিশ্চিতভাৱে জীৱিত।”
প্ৰণৱে ক'লে, “তেন্তে নীল?”
নীলে দাবী কৰিছিল সি ১০:৩০ মানত ঘৰ এৰিছিল।
প্ৰৱেশদ্বাৰৰ কেমেৰাত দেখা গ'ল, ১০:৩৩'ত নীলৰ গাড়ী বৰুৱা ভৱনৰ পৰা ওলাই গৈছে।
প্ৰণৱৰ মুখত স্বস্তি দেখা দিলে।
“তেন্তে নীল বাদ?”
ঋষভে মূৰ জোকাৰিলে।
“ইমান সোনকালে নহয়।”
“কিয়?”
“১০:৪৭ৰ পৰা ১১:০৮লৈ মূল প্ৰৱেশদ্বাৰৰ কেমেৰা বন্ধ আছিল।”
“কাৰিকৰী বিজুতি?”
“সম্ভৱ।”
ঋষভে জানলাৰ বাহিৰলৈ চাই ক'লে, “আৰু যদি সি অন্য পথেৰে ঘূৰি আহিছিল?”
ঠিক তেতিয়াই নন্দিতাৰ অধিবক্তা অনুপম বৰা উপস্থিত হ'ল।
তেওঁ এখন ফাইল ঋষভৰ সন্মুখত ৰাখিলে।
“নন্দিতাই তিনিদিন আগতে নতুন উইলৰ খচৰা তৈয়াৰ কৰিছিল।”
নীলৰ অংশ যথেষ্ট সীমিত কৰা হৈছিল।
কাৰণ, আৰ্থিক দায়িত্বহীনতা।
কাগজখন দেখি নীল চিঞৰি উঠিল, “তাই মোৰ সকলো কাঢ়ি ল'ব বিচাৰিছিল!”
ঋষভে কাগজৰ পৰা চকু নুঠোৱাকৈ সুধিলে, “এই কথা আপুনি আগতেই জানিছিল?”
নীলৰ নীৰৱতাই উত্তৰ দি দিলে।
—আগলৈ...
