20/10/2026
بعضی عشقها را نمیشود صرفاً زندگی کرد؛ باید تا تهِ تنهایی و تا آخرین نفسِ حضور با آنها ماند... 🤍🫰
«تو همان یاری هستی که شهریار میگفت:
شهرِ بدونِ تو را، ارزشی به تماشا کردن نیست...»
(به قلم: مژگان بهتیس)
اگر بخواهیم ژندهپوشترین و عمیقترین تصویرِ دلدادگی در سینمای ایران را ورق بزنیم، «هامون» بیشک ترجیحِ اول است؛ روایتی از عشقی که نه در قابهای ساده، بلکه در تلاطمِ خاطره، هقهقِ دلتنگی و آشفتگیِ مطلقِ روح جان میگیرد.
🎬 **هامون | ۱۳۶۸**
کارگردان: داریوش مهرجویی
بازیگران: خسرو شکیبایی، بیتا فرهی، عزتالله انتظامی
خسرو شکیبایی در نقشِ «حمید هامون» و بیتا فرهی در نقشِ «مهشید»، اسطورهای از عشقِ خاکسترنشین را خلق کردند؛ زوجی که عطرِ نامشان هنوز پس از سالها، کوهبهکوه در کوچهباغهای سینمای اصیل ایران میپیچد.
گاهی آدم در حصارِ جهان، فقط یک «من» دیگر میخواهد؛
کسی که تمامِ کوچههای بنبستِ وجودش به او ختم شود، نقطهی آغازِ تنفسش باشد، نقطهی پایانِ دردش باشد، و حتی پنهانترین و تاریکترین زاویهی قلبش را به نامِ خود سند بزند...
تو اگر قرار بود خطِ آغاز و پایانِ تمامِ قصههایت را به یک نفر گره بزنی، آن کس کیست؟