23/05/2026
“අවසන් ලිපිය”
නදීෂා සහ අරුණ කියන්නේ එකම ගමක, එකම පාසලේ ඉගෙනගත්ත දෙන්නෙක්.
මුලින් ඔවුන් අතරේ තිබ්බේ සාමාන්‍ය යාළුකමක් විතරයි.
ඒත් දවසින් දවස ඒ යාළුකම හිතට අමුතු හැඟීමක් වුණා… ඒක තමයි ආදරේ.
පාසලේ පසුවන විවේක කාලවලදී, නදීෂා හැමදාම අරුණට බත් ටිකක් හොරෙන් දෙනවා.
අරුණත් ඇය වෙනුවෙන් පොත් ගෙනත් දෙනවා, ඇය අමාරු පාඩම්වලට උදව් කරනවා.
“ඔයා නැති වුණොත් මම මොකද කරන්නේ?” නදීෂා එක දවසක් අහනවා.
අරුණ හිනා වෙලා කියනවා,
“මම කොහෙ ගියත්, ඔයාගේ හිතේ මම ඉන්නවා.”
ඒ වචන දෙක නදීෂාගේ හිතට හොඳටම වැටුණා.
වෙන්වීම
පාසල් කාලය අවසන් වුණා.
අරුණට රට යන්න chance එකක් ලැබුණා.
ඔහු හොඳ ජීවිතයක් හදාගන්න යන්න තීරණය කළා.
නදීෂා ඒකට අකමැති වුණත්, ඔහුගේ සිහිනය නවත්තන්න බැරි වුණා.
Air port එකේදී, නදීෂා අරුණගේ අත අල්ලගෙන හිටියා.
ඇගේ ඇස්වල කඳුළු පිරුණා.
“මට වාගේම ඉන්නෙපා… ආපහු එන්න…” ඇය කතා කරලා කියනවා.
අරුණ ඇයව බදාගෙන කිව්වා,
“මම යන්නේ ඔයා වෙනුවෙන්ම. මම ආපහු එනවා. පොරොන්දු.”
ඒ දවසේ ඔවුන් දෙන්නා හිතුවේ ඒ වෙන්වීම තාවකාලිකයි කියලා.
නිහඬතාවය
පළවෙනි මාස කිහිපය… හැමදාම call, messages.
“ඔයා කෑවද?”, “මට ඔයාව මතක් වෙනවා” කියලා.
ඒත් ටික ටික කතා අඩු වුණා.
කාලයත් එක්ක අරුණගේ message එකක්වත් නැති වුණා.
නදීෂා හැමදාම phone එක බලනවා.
“Today he will text…” කියලා හිතනවා.
ඒත් දවස් මාස වුණා… මාස වසර වුණා… කිසිම ආරංචියක් නැහැ.
අවසන් ලිපිය
වසර දෙකකට පස්සේ, එක දවසක postman කෙනෙක් ලියුමක් ගෙනාවා.
නදීෂාගේ අතට ලියුම දුන්නම, ඇගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙන්න පටන් ගත්තා.
අරුණගේ අත්අකුරු…
ඇය හෙමින් ලියුම අරගෙන කියවන්න පටන් ගත්තා.
“නදීෂා…
මම ඔයාට දුන්න පොරොන්දුව ඉටු කරන්න බැරි වුණා.
මම මෙහෙදි අලුත් ජීවිතයක් පටන් ගත්තා…
මට ඔයාට ආපහු එන්න පුළුවන් වුණේ නෑ.
ඒත් ඔයාගේ ආදරේ මගේ හිතේ තාමත් තියෙනවා.
කරුණාකර මට සමාවෙන්න…”
ලියුම කියවද්දි නදීෂාගේ අත වෙව්ලනවා.
ඇගේ ඇස් වලින් කඳුළු වැටුණා.
ඒත් අන්තිමේදී… ඇය හිනාවුණා.
“ඔයා මාව අමතක කළත්… මම ඔයාට දුන්න ආදරේ අමතක කරන්නේ නෑ…”
අවසන් දවස
වසර ගණනක් ගියාට පස්සේ, නදීෂා තනිවම ඒ පරණ පාසල ඉදිරියට ගියා.
ඒ bench එකේ වාඩි වුණා.
“අරුණ… ඔයා හිටිය තැන තාම එහෙමමයි…” කියලා ඇය හෙමින් කතා කළා.
සුළඟ හමනවා…
ඒකේ තිබ්බේ වගේ ඇගේ හිතට අරුණගේ හඬක් ඇහුනා…
“මම හැමදාම ඔයා ළඟම ඉන්නවා…”
❤️🩹 අවසන්
