Pertanian Adalah Kekayaan, C-7-05, BLOK C PUSAT KORPORAT OASIS, Jalan PJU 1A/2, ARA DAMANSARA, Sungai Way, New Village (2026)

04/09/2026

UNIVERSITI YUNNAN DAN REVOLUSI PADI SAKA: LEBIH 20 TAHUN R&D UNTUK HASILKAN PADI YANG TAK PERLU DITANAM SEMULA SETIAP MUSIM

Bayangkan seorang pesawah menanam padi sekali, kemudian selepas dituai dia tidak perlu menyemai dan menanam semula untuk musim berikutnya. Tunggul yang tinggal akan mengeluarkan pucuk baharu, membesar, berbunga dan menghasilkan padi sekali lagi.

Bukan satu atau dua kali sahaja.

Dalam penyelidikan Universiti Yunnan di China, sistem ini telah membolehkan padi dituai sehingga 8 kali daripada satu penanaman dalam tempoh kira-kira 4 tahun.

Inilah teknologi perennial rice atau padi saka yang dibangunkan oleh pasukan penyelidik Universiti Yunnan diketuai Prof. Hu Fengyi selepas lebih dua dekad penyelidikan.

Apa yang mereka lakukan sebenarnya bukan sekadar mencari varieti padi yang cepat tumbuh.

Cabaran saintifiknya jauh lebih besar.

Padi yang kita tanam hari ini, Oryza sativa, pada asasnya ialah tanaman tahunan. Selepas satu kitaran pengeluaran, petani biasanya perlu menyediakan tanaman baharu.

Pasukan Universiti Yunnan mengambil pendekatan pembiakbakaan yang menarik. Mereka mengacukkan padi Asia Oryza sativa dengan saudara liar padi dari Afrika, Oryza longistaminata.

O. longistaminata mempunyai satu kelebihan yang sangat bernilai: ia merupakan tumbuhan perennial yang mempunyai rizom, iaitu batang bawah tanah yang membolehkan pokok hidup dan mengeluarkan pucuk baharu selepas bahagian atas tanaman dipotong.

Masalahnya, padi liar tidak mempunyai semua ciri pertanian yang kita mahukan daripada padi moden.

Jadi kerja penyelidik ialah menggabungkan dua dunia:

Produktiviti dan kualiti padi moden + keupayaan hidup semula daripada padi liar.

Proses ini mengambil masa bertahun-tahun melalui pemilihan generasi demi generasi sehingga akhirnya lahirlah antara varieti paling terkenal, Perennial Rice 23 atau PR23. PR23 mendapat kelulusan varieti di China pada 2018.

Apa yang berlaku apabila PR23 ditanam?

Selepas padi dituai, batang dipotong kira-kira 10 cm dari permukaan tanah.

Tetapi pokok tidak dicabut.

Sistem akar dan rizomnya terus hidup.

Daripada bahagian bawah tanah itu keluar pucuk-pucuk baharu. Pucuk tersebut kemudian menjadi rumpun padi baharu, berbunga dan menghasilkan bijirin untuk tuaian berikutnya.

Dalam eksperimen berskala ladang di Yunnan, PR23 menghasilkan purata sekitar 6.8 tan sehektar bagi setiap tuaian, berbanding kira-kira 6.7 tan sehektar bagi padi tahunan yang perlu ditanam semula. Produktiviti dapat dikekalkan untuk sekitar lapan kitaran tuaian dalam empat tahun sebelum hasil mula menunjukkan penurunan.

Ini bahagian yang sangat penting.

Kejayaan padi saka bukan semata-mata kerana ia menghasilkan lebih banyak padi dalam satu tuaian.

Kelebihan sebenarnya datang daripada menghapuskan sebahagian proses penanaman semula.

Selepas tanaman pertama, petani tidak perlu mengulangi keseluruhan proses membeli benih, menyediakan tapak semaian, membajak sawah dan memindahkan anak benih pada setiap musim.

Kajian yang diterbitkan dalam jurnal Nature Sustainability melaporkan bahawa pada kitaran pertumbuhan semula, penggunaan buruh boleh dikurangkan sekitar 58.1%, manakala kos input berkurang sekitar 49.2% berbanding padi tahunan.

Kesan kepada tanah juga menarik.

Selepas empat tahun, penyelidik mendapati tanah di bawah sistem perennial rice menunjukkan peningkatan karbon organik, nitrogen tanah, sedikit peningkatan pH serta kapasiti tanah menyimpan air. Salah satu sebabnya ialah tanah tidak perlu dibajak dan diganggu dengan kerap seperti sistem penanaman semula konvensional.

Kejayaan ini akhirnya mendapat pengiktirafan antarabangsa. Penyelidikan padi perennial Universiti Yunnan disenaraikan dalam Science’s Top 10 Breakthroughs of 2022, satu pengiktirafan besar kepada penyelidikan tanaman makanan perennial.

Lebih menarik untuk kita di Malaysia, teknologi ini kini sudah sampai ke Sarawak.

Pada 2026, Universiti Yunnan menjalankan percubaan padi perennial di Sarawak. Sebanyak 31 varieti atau breeding lines diuji dan penilaian awal mengenal pasti lima yang menunjukkan kesesuaian dengan keadaan tempatan.

Salah satunya ialah Yunda 28, yang dalam percubaan awal menghasilkan lebih 500 kg bagi setiap mu — bersamaan kira-kira 7.5 tan sehektar.

Namun ini masih perlu dilihat secara saintifik.

Kejayaan sebenar di Malaysia bukan ditentukan oleh tuaian pertama sahaja.

Persoalan yang lebih penting ialah:

Bolehkah hasil itu dikekalkan pada tuaian kedua, ketiga, keempat dan seterusnya?

Bagaimana rizomnya bertahan dalam keadaan hujan tropika?

Bagaimana penyakit akar, padi angin, rumpai, tikus dan perosak akan berubah apabila sawah tidak dibajak selama beberapa tahun?

Dan selepas dikira semua kos, adakah pendapatan bersih petani benar-benar meningkat?

Inilah data yang kita perlu tunggu daripada percubaan di Sarawak.

Tetapi satu perkara sudah jelas.

Apa yang dilakukan Universiti Yunnan menunjukkan bahawa inovasi pertanian tidak semestinya bermaksud menghasilkan padi yang jauh lebih banyak dalam satu musim.

Kadang-kadang inovasi yang lebih besar ialah mengubah keseluruhan sistem pengeluaran.

Daripada:

Tanam → Tuai → Bajak → Tanam semula

kepada:

Tanam → Tuai → Tumbuh semula → Tuai → Tumbuh semula → Tuai lagi.

Kalau teknologi ini berjaya disesuaikan dengan iklim dan sistem sawah Malaysia, kesannya bukan sahaja kepada hasil padi.

Ia boleh mengubah struktur kos buruh, mekanisasi, pengurusan tanah dan ekonomi pengeluaran padi kita sendiri.

Inilah contoh bagaimana satu sifat daripada padi liar Afrika, digabungkan dengan genetik padi moden dan lebih 20 tahun kerja penyelidikan di Yunnan, akhirnya berpotensi membuka satu sistem pertanian yang sama sekali berbeza.

Nature meets Science — dan kadang-kadang penyelesaian kepada pertanian masa depan sebenarnya sudah lama tersimpan dalam genetik tumbuhan liar.

04/09/2026

ISU BAJA PADI DI KEDAH: APA YANG PERLU DIBERI PERHATIAN?

Isu kelewatan bekalan Baja Padi 3 di kawasan MADA perlu dilihat sebagai isu pengurusan input pertanian yang mempunyai kesan langsung kepada hasil pesawah.

Pada pertengahan Ogos, sebahagian besar bekalan baja masih belum diterima oleh pesawah, sedangkan banyak kawasan sawah sudah memasuki peringkat pertumbuhan penting.

Dalam penanaman padi, baja bukan sekadar perlu sampai. Ia perlu digunakan pada masa yang sesuai.

Baja Padi 3 yang tinggi kandungan kalium biasanya digunakan ketika tanaman memasuki peringkat pembentukan tangkai dan pengisian biji. Jika pembajaan lewat, kesannya tidak semestinya boleh dipulihkan hanya dengan menambah baja kemudian.

Kerajaan kini telah mengambil langkah menukar pembekal dan mempercepatkan penghantaran baki baja. Langkah ini penting, tetapi pada masa yang sama pengurusan di peringkat sawah juga perlu diberi perhatian.

Kawasan sawah wajar disusun mengikut umur tanaman. Sawah yang sedang menghampiri tempoh kritikal pembajaan perlu diberi keutamaan. Bagi tanaman yang sudah melepasi tempoh tersebut, penilaian agronomi perlu dibuat terlebih dahulu sebelum menentukan kaedah pembajaan seterusnya.

Untuk jangka panjang, beberapa penambahbaikan boleh dipertimbangkan.

Antaranya mewujudkan pembekal alternatif, menyediakan stok penimbal baja, memperkemaskan pemantauan penghantaran dan membina sistem amaran awal apabila bekalan mula lewat.

Data umur tanaman, keluasan sawah dan keperluan baja juga boleh digunakan untuk menentukan keutamaan penghantaran secara lebih tepat.

Isu ini memberi satu pengajaran penting.

Dalam sektor padi, kejayaan sistem bekalan tidak sepatutnya diukur hanya berdasarkan jumlah baja yang dihantar.

Yang lebih penting ialah memastikan baja yang betul sampai kepada pesawah pada masa tanaman benar-benar memerlukannya.

Jika pengurusan bekalan, data tanaman dan agronomi dapat diselaraskan dengan lebih baik, risiko masalah yang sama berulang pada musim akan datang boleh dikurangkan.

04/09/2026

PADI PERENNIAL: TANAM SEKALI, BOLEH TUAI BERULANG KALI?

Kalau padi biasa, setiap kali habis menuai petani perlu menyediakan semula kawasan, menyemai benih dan menanam untuk musim berikutnya. Tetapi satu teknologi padi yang sedang diuji di Sarawak mungkin mengubah cara kita melihat tanaman padi.

Ia dikenali sebagai padi perennial atau padi saka.

Keistimewaan utama padi ini ialah pokok tidak semestinya mati selepas dituai. Bahagian akar dan rizomnya masih hidup di dalam tanah. Selepas batang dipotong ketika penuaian, pucuk baharu boleh tumbuh semula dan menghasilkan tanaman untuk musim berikutnya.

Mudahnya:

Tanam → membesar → tuai → tumbuh semula → tuai lagi.

Ini berbeza dengan kebanyakan padi konvensional yang perlu ditanam semula pada setiap musim.

Teknologi perennial rice bukan sekadar idea makmal. Penyelidikan yang diterbitkan dalam jurnal Nature Sustainability menunjukkan varieti seperti PR23 yang dibangunkan melalui penyelidikan di Yunnan, China mampu menghasilkan sehingga lapan tuaian dalam tempoh empat tahun daripada satu penanaman. Purata hasil kajian tersebut sekitar 6.8 tan sehektar bagi setiap tuaian, hampir sama dengan padi konvensional yang perlu ditanam semula setiap musim.

Lebih menarik, sistem ini berpotensi mengurangkan sebahagian kerja penanaman semula seperti penyediaan benih, semaian, pemindahan anak pokok dan pengolahan tanah. Dalam kajian di China, kitaran pertumbuhan semula padi perennial menunjukkan pengurangan penggunaan tenaga buruh dan kos input berbanding sistem padi tahunan.

Kini Sarawak sedang menguji teknologi ini dalam keadaan pertanian tropika Malaysia.

Di Kuala Baram, Miri, projek percubaan melibatkan kerjasama Kerajaan Sarawak, Borneoland Paddy Sdn. Bhd. dan Yunnan University. Sebanyak 30 varieti padi perennial diuji untuk mengenal pasti satu atau dua varieti yang paling sesuai dengan keadaan tanah dan iklim Sarawak. Percubaan awal dilaporkan menunjukkan pertumbuhan yang seragam dan tanaman mencapai tahap matang sekitar dua setengah bulan.

Kerajaan Sarawak turut menyatakan bahawa dengan pengurusan tanaman yang baik, sistem ini berpotensi menghasilkan sekitar 14 tan sehektar untuk dua musim. Penting untuk difahami bahawa angka itu ialah jumlah hasil dua musim, bukannya 14 tan dalam satu kali tuaian.

Kenapa teknologi ini menarik?

Pertama, kos kerja penanaman semula berpotensi dikurangkan.

Kedua, tempoh antara satu tuaian dengan tuaian berikutnya boleh menjadi lebih efisien kerana tanaman tidak bermula semula daripada biji.

Ketiga, gangguan kepada tanah berpotensi berkurang kerana aktiviti membajak dan menyediakan semula tanah tidak perlu dilakukan sekerap sistem konvensional.

Keempat, sistem akar yang kekal lebih lama di dalam tanah boleh memberi kesan positif kepada struktur tanah dan kitaran karbon. Kajian jangka panjang di China mendapati sistem padi perennial meningkatkan karbon organik tanah serta nitrogen tanah selepas beberapa tahun penanaman.

Namun jangan p**a kita anggap teknologi ini sebagai “padi ajaib”.

Apabila tanaman yang sama dikekalkan beberapa tahun, cabaran lain perlu diberi perhatian. Antaranya pengump**an penyakit pada tunggul, serangan serangga dan tikus, persaingan rumpai, penurunan kesuburan tertentu serta kemungkinan hasil mula menurun selepas beberapa kitaran.

Kajian PR23 sendiri menunjukkan hasil yang baik boleh dikekalkan sekitar lapan musim atau empat tahun, tetapi hasil mula menunjukkan penurunan selepas itu. Ini menunjukkan pengurusan varieti, nutrien, air, penyakit dan kesihatan tanah tetap sangat penting.

Sebab itu eksperimen di Sarawak sangat penting.

Kita tidak boleh mengambil varieti yang berjaya di China lalu menganggap prestasinya akan sama di Malaysia. Suhu, hujan, jenis tanah, mikroorganisma tanah, tekanan penyakit dan sistem pengairan kita berbeza.

Yang perlu dibuktikan sekarang ialah bukan sekadar “boleh tumbuh atau tidak”, tetapi:

Adakah hasil kekal tinggi selepas tuaian kedua, ketiga dan seterusnya?

Berapa lama tanaman boleh dikekalkan sebelum hasil menurun?

Bagaimana keperluan baja berubah apabila akar yang sama digunakan selama beberapa tahun?

Adakah kos keseluruhan sehektar benar-benar lebih rendah?

Dan yang paling penting, berapa keuntungan bersih yang akhirnya diterima petani?

Jika persoalan ini dapat dijawab dengan data lapangan yang baik, padi perennial berpotensi menjadi salah satu inovasi menarik dalam usaha meningkatkan produktiviti sawah Malaysia.

Kadang-kadang inovasi pertanian bukan semata-mata mencari tanaman yang menghasilkan lebih banyak.

Ia juga tentang mencari tanaman yang memerlukan kita melakukan lebih sedikit kerja untuk menghasilkan jumlah makanan yang sama — atau lebih tinggi.

Nature meets Science. Pertanian masa depan mungkin bukan lagi sekadar “tanam, tuai dan tanam semula”, tetapi bagaimana kita mereka sistem tanaman yang boleh terus menghasilkan dengan penggunaan tanah, tenaga dan kos yang lebih cekap.

02/09/2026

Daun Cili Kerinting? Jangan Terus Tambah Baja

Daun cili yang kerinting sering dianggap sebagai tanda pokok kekurangan baja. Namun, itu bukan satu-satunya kemungkinan.
Sebelum menambah apa-apa input, periksa tiga perkara berikut.

1. Periksa bahagian bawah daun

Lihat dengan teliti jika terdapat kutu daun, whitefly atau serangga kecil. Serangga penghisap sap boleh menyebabkan daun menjadi kerinting, mengecil atau berubah bentuk.

2. Semak keadaan air dan media tanaman

Media yang terlalu kering boleh menyebabkan pokok mengalami tekanan air. Sebaliknya, media yang sentiasa basah boleh mengganggu fungsi akar dan menyebabkan pertumbuhan pokok menjadi lemah.

Pastikan pasu mempunyai saliran yang baik dan jangan menyiram hanya berdasarkan jadual tetap.

3. Perhatikan pucuk baharu

Jika pucuk baharu semakin kecil, terbantut atau bentuk daunnya tidak normal, masalah mungkin melibatkan serangga, akar, penyakit atau ketidakseimbangan nutrisi.

Jangan terus mencampurkan banyak baja dan semburan tanpa mengenal pasti punca. Satu simptom boleh disebabkan oleh beberapa masalah yang berbeza.

Ambil gambar pokok, periksa perubahan selama beberapa hari dan rekod apa-apa baja atau semburan yang telah digunakan.
Diagnosis yang baik bermula dengan pemerhatian, bukan andaian.

Simpan artikel ini sebagai rujukan apabila pokok cili mula menunjukkan masalah.

29/08/2026

Jepun Tidak Sekadar Membaja Pokok Limau—Mereka “Mengawal Hujan” yang Sampai kepada Akar

Mengapa buah daripada pokok yang sama boleh mempunyai rasa berbeza?

Salah satu faktornya ialah air.

Terlalu banyak air menjelang buah matang boleh menyebabkan kandungan gula menjadi kurang pekat. Tetapi jika pokok dibiarkan terlalu kering, buah boleh menjadi kecil, terlalu masam atau pokok mengalami tekanan yang berlebihan.
Untuk mengurus masalah ini, penyelidik Jepun membangunkan satu teknologi penanaman sitrus yang dikenali sebagai Marudori System.

Nama Marudori berasal daripada gabungan:

maruchi — mulching atau penutup tanah;
dorippu — drip irrigation atau pengairan titis.
Sistem ini menggabungkan tiga komponen utama:
Penutup tanah yang menghalang air hujan berlebihan
Pengairan titis di bawah penutup
Fertigation untuk membekalkan air dan nutrien secara terkawal

Bagaimana sistem ini berfungsi?

Permukaan tanah di kawasan akar ditutup menggunakan helaian khas yang kalis air tetapi mempunyai ciri tertentu seperti memantulkan cahaya atau membenarkan wap bergerak.
Apabila hujan turun, sebahagian besar air tidak terus memasuki zon akar.

Ini memberikan petani lebih kawalan terhadap kelembapan tanah.
Air kemudian dibekalkan melalui drip tube yang dipasang di bawah penutup. Baja larut boleh diberikan bersama air mengikut jadual dan keperluan pokok.

Petani tidak lagi bergantung sepenuhnya kepada hujan untuk menentukan keadaan air di sekitar akar.

Mereka cuba memberikan:

air yang mencukupi untuk mengekalkan kesihatan pokok, tetapi tidak berlebihan sehingga menjejaskan kualiti buah.

Sensor atau meter kelembapan tanah boleh digunakan untuk membantu menentukan masa dan jumlah pengairan.

Mengapa Jepun menggunakan sistem ini?

Satsuma mandarin ialah salah satu buah limau penting di Jepun.
Untuk pasaran premium, kemanisan sahaja tidak mencukupi. Buah perlu mempunyai keseimbangan gula dan asid, saiz yang sesuai, warna menarik serta kualiti yang konsisten.

Sistem Marudori dibangunkan oleh pusat penyelidikan di bawah NARO Jepun untuk membantu menghasilkan buah berkualiti secara lebih stabil sambil mengurangkan kerja pengairan dan pembajaan.

Penutup tanah turut membantu mengurangkan pertumbuhan rumpai, manakala drip fertigation membolehkan air dan nutrien diberikan terus berhampiran kawasan akar aktif.

Namun, sistem ini bukan teknik untuk “memaksa semua buah menjadi manis”.

Kualiti buah masih dipengaruhi oleh:

varieti;
jumlah daun dan buah;
cahaya matahari;
kematangan buah;
kesihatan akar;
suhu;
nutrien;
tekanan air pada setiap peringkat pertumbuhan.

Bolehkah Marudori digunakan di Malaysia?

Prinsipnya relevan, terutama untuk kebun sitrus yang menerima hujan tinggi dan sukar mengawal kelembapan tanah.
Tetapi sistem Jepun tidak boleh disalin bulat-bulat.
Malaysia mempunyai suhu, taburan hujan, jenis tanah, penyakit akar dan varieti sitrus yang berbeza.

Jika penutup dipasang tanpa reka bentuk saliran yang baik, air boleh berkumpul di tepi helaian lalu menyebabkan:
tanah bertakung;
akar kekurangan oksigen;
penyakit akar;
hakisan;
aliran air memasuki kawasan yang tidak dikehendaki.

Penutup yang tidak sesuai juga boleh meningkatkan suhu zon akar atau menjadi sisa plastik selepas rosak.

Sebelum digunakan secara komersial, petani perlu menentukan:
Jenis dan kadar resapan tanah
Arah aliran air hujan
Keluasan akar yang perlu ditutup
Keperluan air pokok mengikut peringkat
Bilangan serta kedudukan dripper
Kualiti air dan risiko dripper tersumbat
Jadual serta kepekatan fertigation
Kos penutup, paip, penapis, sensor dan penyelenggaraan

Cara mengujinya :
Jangan terus memasang sistem pada seluruh kebun.
Bahagikan pokok kepada sekurang-kurangnya dua kump**an:
pengurusan kebun biasa;
penutup tanah bersama drip fertigation terkawal.

Kemudian ukur:
kelembapan tanah;
penggunaan air;
kadar pertumbuhan pokok;
bilangan dan berat buah;
saiz buah;
bacaan Brix;
keasidan buah;
kerosakan atau penyakit akar;
kos buruh dan input;
peratus buah yang mencapai gred premium.

Bacaan Brix yang tinggi sahaja belum membuktikan sistem itu menguntungkan. Jika buah menjadi terlalu kecil, terlalu masam atau hasil keseluruhan menurun, nilai jualannya mungkin tidak bertambah.

Pengajaran sebenar daripada Jepun bukan sekadar:

“Tutup tanah supaya buah menjadi lebih manis.”

Pengajarannya ialah:

Kualiti premium datang apabila air, nutrien dan tekanan tanaman dikawal berdasarkan ukuran—bukan berdasarkan tekaan.
Pertanian bernilai tinggi bukan semestinya memberikan lebih banyak input.

Kadang-kadang, kelebihannya datang daripada mengetahui bila pokok memerlukan air, berapa banyak perlu diberikan dan bila air perlu dikurangkan.

Simpan perkongsian ini dan ikuti Pertanian Adalah Kekayaan untuk lebih banyak teknologi pertanian luar negara yang boleh dinilai mengikut keadaan Malaysia.

Rujukan:
NARO Jepun — Marudori System
NARO — Manual sistem mulching dan drip fertigation sepanjang tahun
Horticultural Research Japan — Pembangunan sistem Marudori untuk Satsuma mandarin

28/08/2026

Petani Thailand tidak hanya bertanya:

“Apa tanaman paling untung?”

Mereka juga bertanya:
“Kalau hujan berhenti, dari mana datangnya air?”
“Kalau harga tanaman jatuh, apa lagi yang boleh dijual?”
“Kalau pendapatan belum masuk, apa yang keluarga boleh makan?”

Daripada masalah ini lahir satu pendekatan yang dikenali sebagai New Theory Agriculture—model pengurusan tanah dan air yang diperkenalkan oleh Raja Bhumibol Adulyadej untuk membantu petani kecil membina ladang lebih berdikari dan berdaya tahan.

Dalam model asasnya, tanah dibahagikan secara anggaran kepada empat bahagian:

30% — Takungan air
Kolam dibina untuk mengumpulkan air hujan dan menyediakan bekalan ketika musim kering. Kolam juga boleh menyokong ikan atau tumbuhan akuatik yang sesuai.

30% — Tanaman makanan utama
Dalam konteks Thailand, bahagian ini biasanya digunakan untuk padi bagi memenuhi sebahagian keperluan makanan keluarga.

30% — Tanaman campuran
Kawasan ini digunakan untuk sayuran, herba, tanaman kontan, pokok buah dan pokok saka. Sebahagian hasil digunakan sendiri dan lebihan boleh dijual.

10% — Kawasan operasi
Termasuk rumah, stor, reban, kandang, jalan ladang, tempat kompos dan kemudahan lain.

Tetapi angka 30:30:30:10 bukan formula wajib.

Sumber asal New Theory sendiri menjelaskan bahawa nisbah tersebut boleh diubah mengikut bentuk tanah, jumlah hujan, sumber air, persekitaran dan keperluan petani.

Inilah perkara yang ramai terlepas pandang.

Model ini bukan semata-mata tentang menggali kolam.

Ia cuba menyelesaikan beberapa risiko serentak:
– kekurangan air
– kebergantungan pada satu tanaman
– turun naik harga pasaran
– kos makanan keluarga
– aliran tunai yang tidak sekata
– penggunaan tanah yang tidak tersusun
Kolam p**a bukan hiasan.

Sebelum menggali, petani perlu mengira:

– kawasan tadahan hujan
– jumlah hujan efektif
– jenis dan kadar resapan tanah
– kehilangan air melalui penyejatan
– kedalaman serta kapasiti kolam
– keperluan air setiap tanaman
– kos menggali dan menyelenggara kolam
– keselamatan tebing serta risiko kanak-kanak atau ternakan jatuh

Jika kolam terlalu kecil, air mungkin tidak cukup.
Jika terlalu besar, banyak kawasan produktif dan modal akan dikorbankan.

Jika tanah terlalu berpasir atau bocor, kolam mungkin memerlukan pemadatan atau lapisan tambahan. Jika kawasan mudah banjir, reka bentuk limpahan air juga perlu diberi perhatian.

Bagaimana prinsip ini boleh digunakan di Malaysia?

Kita tidak perlu menyalin nisbah Thailand secara bulat-bulat.
Petani boleh bermula dengan empat soalan:

Berapa banyak air yang ladang perlukan ketika tempoh paling kering?
Berapa banyak tanah perlu menghasilkan makanan atau pendapatan tetap?
Tanaman manakah boleh memberikan hasil pada waktu yang berbeza?

Apakah kemudahan operasi yang benar-benar diperlukan?

Contohnya, sebuah kebun Malaysia mungkin menggunakan:

– kolam tadahan dan sistem pengairan
– pisang atau kelapa sebagai tanaman jangka sederhana
– sayuran dan herba untuk pusingan tunai lebih cepat
– ikan sebagai aktiviti tambahan
– kawasan semaian, kompos dan stor input

Namun, terlalu banyak aktiviti juga boleh menyebabkan petani hilang fokus.

Diversifikasi hanya berguna jika tenaga kerja, pasaran, pengetahuan dan jadual operasi masih mampu diurus.
Pengajaran sebenar daripada Thailand bukanlah:
“Bahagikan semua tanah mengikut angka 30:30:30:10.”

Pengajarannya ialah:

Simpan air, pelbagaikan fungsi tanah dan bina ladang yang tidak runtuh apabila satu sumber pendapatan gagal.
Ladang yang baik bukan sekadar menghasilkan banyak ketika keadaan sempurna.
Ladang yang baik masih mampu berfungsi ketika cuaca, harga dan pasaran berubah.
Simpan perkongsian ini dan follow Pertanian Adalah Kekayaan untuk lebih banyak teknik pertanian luar negara yang boleh disesuaikan dengan realiti Malaysia.

Rujukan: Chaipattana Foundation—New Theory Agriculture, Thailand Ministry of Foreign Affairs—New Theory Farming, FAO—Climate-Smart Agriculture in Thailand

27/08/2026

Air baja keluar dari polibeg setiap hari.

Tetapi pernahkah kita kira berapa banyak air dan nutrien yang terus masuk longkang?

Dalam sistem tanaman tanpa tanah di Belanda, lebihan larutan nutrien tidak semestinya dibuang.

Air drain dikumpulkan, diperiksa, dirawat dan dicampurkan semula ke dalam larutan pengairan.

Pendekatan ini dikenali sebagai closed-loop fertigation atau sistem fertigasi kitaran tertutup.

Alirannya secara ringkas:

Larutan nutrien dihantar kepada setiap tanaman melalui dripper.
Lebihan air mengalir keluar daripada media tanaman.
Gutter atau saluran khas mengumpulkan air drain.
Air ditapis untuk membuang partikel kasar.
Air dirawat bagi mengurangkan risiko penyebaran patogen.
EC, pH dan komposisi nutrien diperiksa.
Air dicampurkan dengan air bersih serta nutrien baharu sebelum digunakan semula.

Nampak mudah, tetapi air drain tidak boleh terus dipam semula tanpa kawalan.

Mengapa?

Kerana air tersebut mungkin membawa:
– patogen akar
– partikel yang boleh menyumbat dripper
– baki nutrien yang tidak seimbang
– sodium dan chloride yang semakin terkumpul
– EC yang terlalu tinggi
– sisa bahan rawatan tanaman

Jika satu pokok mempunyai penyakit akar, sistem kitaran boleh menyebarkannya kepada banyak tanaman.

Sebab itu, sistem Belanda biasanya mempunyai beberapa lapisan kawalan seperti tangki berasingan, penapisan dan rawatan air. Kaedah rawatan boleh merangkumi UV, pemanasan atau slow sand filtration, bergantung pada skala serta risiko operasi.
Petani juga tidak hanya melihat bacaan EC air yang masuk.

Mereka memantau:
– jumlah air yang diberikan
– peratus dan isipadu drain
– EC dan pH larutan masuk
– EC dan pH air drain
– kualiti sumber air
– perubahan komposisi unsur dari semasa ke semasa
– keadaan akar dan keseragaman tanaman

EC sahaja tidak memberitahu unsur apa yang sedang terkumpul.
Dua larutan boleh mempunyai bacaan EC yang sama tetapi komposisi nutrien yang berbeza. Sebab itu analisis air secara berkala masih diperlukan, terutama dalam sistem kitar semula.
Apa yang boleh petani fertigasi Malaysia pelajari?
Jangan terus bina sistem tertutup yang mahal.

Mulakan dengan audit air:
Ukur jumlah air baja yang dibekalkan setiap hari.
Kumpulkan dan ukur jumlah drain sebenar.
Periksa EC dan pH larutan masuk serta air drain.
Nilai kualiti air mentah, terutama sodium dan chloride.
Periksa sama ada semua polibeg menerima air secara seragam.
Kira nilai air dan baja yang hilang setiap bulan.
Jalankan percubaan kitar semula berskala kecil dengan rawatan dan pemantauan yang sesuai.

Jika sumber air mempunyai sodium yang tinggi, penggunaan semula berulang boleh menyebabkan sodium terkumpul sehingga menekan tanaman. Sistem juga memerlukan ruang tangki, sanitasi, kapasiti simpanan dan pelan tindakan sekiranya penyakit dikesan.

Pengajaran sebenar daripada Belanda bukanlah:

“Gunakan semula semua air drain.”

Pengajarannya ialah:

Jangan buang air sebelum kita tahu kandungannya, nilainya dan risikonya.

Sistem tertutup bukan sekadar memasang paip balik.
Ia ialah sistem pengukuran, rawatan air dan pengurusan nutrien.
Simpan perkongsian ini dan follow Pertanian Adalah Kekayaan untuk lebih banyak teknik pertanian luar negara yang boleh disesuaikan dengan realiti Malaysia.

Rujukan: Wageningen UR—reka bentuk sistem hidroponik tertutup, Wageningen UR—zero-liquid discharge, kajian pengurusan pengump**an sodium

27/08/2026

Kenapa petani Jepun sanggup membungkus buah satu per satu?

Kerana bagi mereka, kualiti buah tidak bermula selepas dituai.
Ia dibentuk ketika buah masih berada di atas pokok.
Salah satu amalan dalam penanaman buah di Jepun ialah Fukurokake, iaitu membalut buah muda menggunakan beg pelindung. Teknik ini digunakan pada tanaman seperti epal, pir, pic dan anggur.

Beg dipasang dengan teliti pada buah atau tandan selepas pemilihan buah dilakukan.

Fungsinya adalah untuk membentuk penghadang fizikal antara buah dengan persekitaran luar.

Bergantung pada tanaman dan jenis beg, teknik ini boleh membantu:

– mengurangkan kerosakan akibat sesetengah serangga
– melindungi permukaan buah daripada kecederaan mekanikal
– mengurangkan kesan kotoran atau percikan pada kulit
– mempengaruhi warna dan penampilan buah
– menghasilkan buah yang lebih seragam untuk pasaran premium

Namun, membungkus buah bukan jaminan buah akan terus menjadi lebih manis atau lebih besar.

Kajian menunjukkan kesannya terhadap warna, saiz, gula dan kandungan nutrien boleh berubah mengikut varieti, bahan beg, ketelusan cahaya, waktu pemasangan dan waktu beg dibuka.
Beg yang tidak sesuai juga boleh:

– memerangkap kelembapan
– mengubah suhu di sekitar buah
– meningkatkan risiko penyakit tertentu
– mengganggu pembentukan warna
– menambah kos bahan dan tenaga kerja

Sebab itu petani Jepun tidak melihat beg buah sebagai aksesori.
Ia sebahagian daripada sistem pengurusan kualiti.

Sebelum membungkus, buah perlu dipilih. Buah rosak, berpenyakit atau mempunyai bentuk tidak sesuai tidak patut terus dibungkus kerana kecacatan hanya akan tersembunyi di dalam beg.

Selepas dibungkus, buah masih perlu diperiksa.
Beg juga perlu mempunyai saiz, pengudaraan dan tahap penembusan cahaya yang sesuai dengan varieti serta keadaan cuaca.

Apakah pengajaran untuk petani Malaysia?

Teknik membungkus buah sebenarnya sudah digunakan pada jambu batu, mangga, nangka dan beberapa tanaman lain. Tetapi kita boleh belajar daripada tahap ketelitian petani Jepun:
Pilih buah yang berpotensi, bukan bungkus semuanya.
Tentukan tujuan—kawalan perosak, perlindungan kulit atau pembentukan warna.

Gunakan bahan beg mengikut tanaman dan cuaca.
Catat tarikh pemasangan dan buka beg.

Bandingkan kadar kerosakan, gred buah dan harga jualan.
Kira sama ada kenaikan nilai buah menampung kos beg dan buruh.

Prinsip pentingnya:

Jangan tambah kerja hanya kerana teknik itu kelihatan hebat. Tambah kerja apabila ia meningkatkan peratus buah yang boleh dijual pada gred lebih tinggi.
Mulakan dengan beberapa pokok atau satu petak kecil. Bandingkan buah berbalut dengan buah tanpa balutan sebelum menggunakan teknik ini pada seluruh kebun.

Pertanian premium bukan semestinya tentang teknologi mahal.
Kadangkala ia bermula dengan menjaga satu buah—satu demi satu.

Simpan perkongsian ini dan follow Pertanian Adalah Kekayaan untuk lebih banyak teknik petani luar negara yang boleh disesuaikan dengan keadaan Malaysia.

Rujukan: Kajian amalan pembungkusan buah di Jepun, ulasan kesan pembungkusan terhadap perkembangan dan kualiti buah, kajian pembungkusan buah pir Jepun

Pertanian Adalah Kekayaan

04/09/2026

04/09/2026

04/09/2026

02/09/2026

29/08/2026

28/08/2026

27/08/2026

27/08/2026

Address

Telephone

Website

Alerts

Contact The Business

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request