28/09/2026
Part 10
Auwal ya tsaya yana kallon mahaifinsa.
“Ka ce… mahaifiyar Hafsa?”
Mahaifinsa ya sunkuyar da kai.
“Eh.”
Auwal ya kasa magana.
Kawunsa kuwa ya zauna a hankali, k**ar wanda ya san abin da zai biyo baya.
Auwal ya ce:
“Me ya haɗa ka da ita?”
Mahaifinsa ya amsa:
“Ta kasance aminata.”
“Abokiyar aiki?”
“Ba haka ba.”
“Me kenan?”
Mahaifin ya ɗaga ido.
“Na ƙaunace ta.”
Auwal ya ja baya.
“Me?”
“Amma ba mu taɓa yin aure ba.”
Kawun ya yi dariya mai ɗaci.
“Ka gaya masa komai.”
Mahaifin ya kalle shi.
“Ba kai za ka gaya masa ba.”
Sai Auwal ya ce:
“Baba, don Allah… kada ku sake ɓoye min komai.”
Mahaifin ya yi shiru na ɗan lokaci.
“Sunanta Maryam.”
Auwal ya ce:
“Maryam?”
“Eh.”
“Me ya faru da ita?”
“Ta samu ciki.”
Auwal ya tsaya cak.
“Da Hafsa?”
“Eh.”
Kawun ya ce:
“Amma akwai matsala.”
Auwal ya juya gare shi.
“Wace matsala?”
Kawun ya amsa:
“Maryam ta riga ta yi alkawarin aure da wani mutum.”
“Waye?”
Kawun ya kalli mahaifin Auwal.
“Haruna.”
Auwal ya zaro ido.
“Haruna?”
“Eh.”
Auwal ya fara haɗa abubuwan da ya ji.
“Shi ne mutumin da ya ce shi ne mahaifin Hafsa.”
Mahaifin ya ce:
“Eh.”
“Don haka…”
Auwal ya kasa ƙarasa magana.
Mahaifinsa ya ce:
“Haruna ne ya auri Maryam.”
“Amma ka ce ka ƙaunace ta.”
“Na ƙaunace ta.”
“Shin Hafsa ɗanka ce?”
Mahaifin ya kalli Auwal.
“Ba zan iya ce maka haka ba.”
“Me ya sa?”
“Saboda ban san gaskiyar abin da ya faru ba.”
Auwal ya fusata.
“Baba!”
Mahaifin ya ce:
“Amma akwai mutum ɗaya da ya san komai.”
“Waye?”
“Maryam ta rubuta sunansa kafin ta mutu.”
“Sunansa wa?”
Mahaifin ya ce:
“Nasiru.”
Auwal ya tsaya.
“Nasiru?”
“Eh.”
A gefe guda kuma…
---
Hafsa tana kallon Sadiq.
“Me ya sa ka ce Auwal ba zai yarda da mahaifinsa ba?”
Sadiq ya ce:
“Saboda mahaifinsa ya ɓoye masa gaskiya.”
“Wace gaskiya?”
Sadiq ya ɗauki wata takarda.
“Wannan.”
Hafsa ta karɓa.
A jikin takardar an rubuta:
«“Na yarda cewa Haruna shi ne mahaifin Hafsa, amma ban yarda cewa shi kaɗai ya mallaki haƙƙin kanta ba.”»
Hafsa ta kalli Sadiq.
“Me ake nufi?”
Sadiq ya ce:
“Wannan takarda ta fito daga hannun mahaifin Auwal.”
Hafsa ta girgiza kai.
“Don me zai rubuta haka?”
Sadiq bai amsa ba.
Sai aka buɗe ƙofar.
Mutumin mai zoben baki ya shigo.
Sadiq ya miƙe.
“Me kake so?”
Mutumin ya ce:
“Lokaci ya yi.”
“Na me?”
“Lokacin da Hafsa za ta san gaskiya.”
Hafsa ta kalle shi.
“Gaskiya?”
Ya matso kusa.
“Eh.”
“Me yasa kuke ɓoye ta?”
Mutumin ya ce:
“Saboda idan kin san ta…”
Ya yi shiru.
“…za ki gane cewa ba a haife ki ne domin ki zama matar Auwal ba.”
Hafsa ta daure fuska.
“Me?”
“An tsara aurenku ne domin a warware wani tsohon alkawari.”
Sadiq ya ce:
“Ka daina.”
Mutumin ya kalle shi.
“Ka yi shiru.”
Hafsa ta ce:
“Wane alkawari?”
Mutumin ya amsa:
“Alkawarin da aka yi tsakanin mahaifinka da mahaifin Auwal.”
Hafsa ta yi shiru.
“Me s**a yi alkawari?”
Mutumin ya ce:
“Idan ɗiyarsu ta auri ɗansu, dukiyar da aka ɓoye za ta koma hannunsu.”
Hafsa ta kalli Sadiq.
“Wace dukiya?”
Sadiq ya ce:
“Abin da ake nema tun shekaru ashirin.”
Mutumin ya yi murmushi.
“Ba kuɗi ba ne kawai.”
Hafsa ta ce:
“To me ne?”
Mutumin ya ce:
“Shaidar kisan mutane uku.”
Auwal ya isa wajen kabarin kakansa tare da Khalid.
Daren ya yi tsit.
Khalid ya riƙe fitila.
“An ce a nan.”
Auwal ya fara tona ƙasa a hankali.
Bayan ɗan lokaci, ƙarfen ƙaramar akwati ya bayyana.
Auwal ya buɗe ta.
A ciki akwai littafi mai kauri.
A bangon farko an rubuta:
«“Ga wanda ya zo neman gaskiya.”»
Auwal ya buɗe shafi na farko.
Sunaye ne.
Sunaye da kwanaki.
Kuma kusa da wasu sunaye akwai alamar X.
Khalid ya kalli littafin.
“Wannan shi ne.”
Auwal ya juya shafi.
Sai ya ga sunan:
Nasiru.
A ƙarƙashinsa:
“Ya san komai game da Maryam.”
Ya juya wani shafi.
Jamilu.
“Ya ɗauki Hafsa daga wurin da aka haife ta.”
Wani shafi:
Kawun Auwal.
“Ya ba da bayanan sirri ga mutanen da s**a kai hari.”
Auwal ya yi shiru.
Sai ya ga wani suna.
Ya kasa motsi.
“Sadiq.”
A ƙarƙashin sunan an rubuta:
«“Ɗan mutumin da ya san inda littafin yake.”»
Auwal ya kalli Khalid.
“Me ya sa sunan Sadiq yake nan?”
Khalid ya ce:
“Wataƙila saboda mahaifinsa yana cikin wannan sirrin.”
Auwal ya juya shafi na gaba.
Sai ya ga wani rubutu:
«“Amma Sadiq ba abokin gaba ba ne. Shi ne wanda aka ba amanar kare yaron.”»
Auwal ya sauke numfashi.
“Yaron?”
Khalid ya ce:
“Wane yaro?”
Auwal ya ci gaba da karatu.
«“Idan wani ya karanta wannan, ya sani cewa yaron yana da muhimmanci fiye da dukiyar.”»
Auwal ya tambaya:
“Wane yaro?”
Sai aka ji wata murya daga baya.
“Ni.”
Auwal ya juyo.
Mahaifinsa yana tsaye.
“Baba!”
Ya matso kusa.
“Ka zo da littafin.”
“Eh.”
“Ka ba ni.”
Auwal ya ɗaga littafin.
“Ba sai ka karanta shi ba?”
Mahaifinsa ya ce:
“Na riga na karanta shi.”
“Don me ka ɓoye min?”
“Saboda akwai wani abu a ciki da zai karya zuciyarka.”
Auwal ya ce:
“Ka gaya min.”
Mahaifinsa ya kalli Khalid.
“Ka gaya masa.”
Khalid ya ce:
“Ba ni ne ya k**ata in gaya masa ba.”
Auwal ya ce:
“Wane abu ne?”
Mahaifinsa ya ɗauki numfashi.
“Auwal… kai ne yaron da aka yi amfani da shi wajen ɓoye gadon Hafsa.”
Auwal ya kasa fahimta.
“Me?”
“An sa sunanka a cikin takardar gadon.”
“Me ya sa?”
“Saboda idan Hafsa ta mutu…”
Ya yi shiru.
Auwal ya ce:
“Idan Hafsa ta mutu fa?”
Mahaifinsa ya amsa:
“Kai ne za ka gaji komai.”
Auwal ya tsaya.
Sai ya fahimci dalilin da ya sa suke son Hafsa ta mutu.
Amma akwai abin da bai fahimta ba.
“Me ya sa aka tilasta mana aure?”
Mahaifinsa ya ce:
“Saboda idan kun yi aure…”
Ya kalli littafin.
“…gadon zai haɗu.”
“Ga wa?”
Mahaifinsa ya ce:
“Ga ku biyu.”
Khalid ya ƙara:
“Amma akwai wani sashe na gadon da ba za ku taɓa samu ba sai kun gano wanda ya kashe Maryam.”
Auwal ya rufe littafin.
“Za mu gano.”
Mahaifinsa ya ce:
“Ba za ku iya ba.”
“Me ya sa?”
“Saboda wanda ya kashe ta…”
Ya yi shiru.
“…yana kusa da Hafsa yanzu.”
Auwal ya daskare.
“Waye?”
Mahaifinsa ya ce:
“Sadiq.”
A ɗakin da Hafsa take, Sadiq ya ji wayarsa tana ƙara.
Ya duba.
Saƙo daga wani mutum:
«“Auwal ya samu littafin.”»
Sadiq ya rufe idanunsa.
Mutumin mai zoben baki ya ce:
“Ya samu?”
“Eh.”
“Ka san abin da hakan yake nufi.”
Sadiq ya amsa:
“Eh.”
“Lokacin ya yi.”
“Ban shirya ba.”
“Ba ka da zaɓi.”
Sadiq ya kalli Hafsa.
“Ka fita.”
Mutumin ya ce:
“Me?”
“Na ce ka fita.”
Mutumin ya yi dariya.
“Ka manta wanda nake aiki wa?”
Sadiq ya ce:
“Ban manta ba.”
“To ka tuna.”
Ya fito da bindiga.
Hafsa ta ja baya.
Sadiq ya tsaya a gabanta.
“Kar ka taɓa ta.”
Mutumin ya ce:
“Ka fara cin amanar mu.”
Sadiq ya amsa:
“Ba cin amana ba ne.”
“To menene?”
“Na yi alkawari.”
“Ga wa?”
Sadiq ya kalli Hafsa.
“Ga mahaifinta.”
Mutumin ya yi shiru.
Sai ya ce:
“Har yanzu kana tunanin Haruna zai iya cetonta?”
Hafsa ta daskare.
“Haruna yana raye?”
Sadiq ya ce:
“Eh.”
“Yana ina?”
“Ban sani ba.”
Mutumin ya ce:
“Ka yi ƙarya.”
Sadiq ya kalle shi.
“Ba ka san komai ba.”
Mutumin ya ɗaga bindigar.
“Zan kashe ka.”
Hafsa ta yi ihu:
“Kar ka!”
Sai aka ji ƙarar harbi.
BANG!
Hafsa ta rufe idanunta.
Amma Sadiq bai faɗi ba.
Mutumin mai zoben baki ya juya.
Wani mutum ya tsaya a ƙofar.
Yana riƙe da bindiga.
“Ka ajiye naka.”
Sadiq ya yi mamaki.
“Farouq…”
Hafsa ta buɗe idanunta.
“Farouq?!”
Farouq ya kalli mahaifiyarsa?—ya tsaya, ya gyara kansa.
“Ku yi sauri.”
Sadiq ya tambaya:
“Me kake yi a nan?”
Farouq ya ce:
“Na zo ne domin in ceci wanda ya k**ata in ceci tun farko.”
Hafsa ta ce:
“Me kake nufi?”
Farouq ya kalli Hafsa.
“Ni ne na kai ki gidan da kika samu wasikar mahaifiyarki.”
“Ka san komai?”
“Ba komai ba.”
“Me ka sani?”
Farouq ya ce:
“Na san cewa mutumin da ya kashe mahaifiyarki yana raye.”
Sadiq ya tambaya:
“Waye?”
Farouq ya kalli mutumin mai zoben baki.
“Shi ya san.”
Mutumin ya yi ƙoƙarin gudu.
Sadiq ya tare shi.
Amma mutumin ya cire zoben baki daga yatsansa ya jefa shi ƙasa.
Sai ya ce:
“Ku k**a zoben idan kuna so.”
Farouq ya sunkuya.
Ya ɗauki zoben.
A ciki akwai wani ƙaramin rubutu.
Ya karanta.
Fuskarsa ta canza.
“Me aka rubuta?” Hafsa ta tambaya.
Farouq ya kalli ta.
“Ba zoben mutum ɗaya ba ne.”
Sadiq ya ce:
“Me?”
Farouq ya juya zoben.
A ciki an rubuta:
«H — A — N — F»
Hafsa ta kalli haruffan.
“Menene wannan?”
Farouq ya amsa:
“Sunayen mutane huɗu ne.”
Sadiq ya tambaya:
“Su waye?”
Farouq ya ce:
“Haruna.”
Auwal?
Nasiru?
Sai ya tsaya.
Hafsa ta ce:
“Na huɗu fa?”
Farouq ya kalli Hafsa.
“F.”
“Farouq?”
Ya girgiza kai.
“Ba ni ba.”
“Waye?”
Farouq ya ce:
“Hafsa.”
Hafsa ta daskare.
“Me ya sa sunana yake cikin zoben?”
Farouq ya amsa:
“Saboda…”
Sai wayar Sadiq ta yi ƙara.
Saƙo guda ya shigo.
«“Ku duba cikin littafin. Shafi na 47. Gaskiyar mahaifiyar Hafsa tana can.”»
Sadiq ya kalli Hafsa.
“Dole mu tafi.”
“Inda?”
“Inda Auwal yake.”
Farouq ya ce:
“Ba zai yi sauƙi ba.”
Hafsa ta tambaya:
“Me ya sa?”
Farouq ya nuna ƙofar.
A waje akwai mutane da dama.
Kuma a tsakiyarsu…
Kawun Auwal yana tsaye.
Ya ɗaga kansa.
Ya ce:
“Ku fito.”
Sadiq ya matse hannun Hafsa.
Kawun ya yi murmushi.
“Lokaci ya yi da Hafsa za ta san…”
Ya yi shiru.
“…waye ainihin mahaifinta.”
