23/08/2026
JININ SARAUTA
Part 3
Kalmar da Malam Abdulƙadir ya furta ta sa kowa ya yi shiru.
"Sarkinmu..."
Aminu ya tsaya cak.
Ya kalli mutumin da ke gabansa.
Sannan ya kalli Abdulƙadir.
"Baba Abdulƙadir... me kake nufi?"
Abdulƙadir bai iya magana ba.
Malam Musa ma ya tsaya yana kallon mutumin cikin mamaki.
Hajiya Amina kuwa hawaye s**a fara zuba daga idanunta.
Mutumin ya cire mayafin da ke rufe fuskarsa a hankali.
Fuskarsa ta bayyana.
Shekarunsa sun ja, amma idanunsa suna da wani irin kwarjini.
Aminu ya kalle shi sosai.
Sai wani abu ya faru a zuciyarsa.
Ya ji k**ar ya taɓa ganin wannan fuskar a wani wuri.
Amma ina?
Bai sani ba.
Mutumin ya ce,
"Shekaru goma sha shida..."
Ya ɗan tsaya.
"...shekaru goma sha shida kenan ina jiran wannan ranar."
Aminu ya matso.
"Su waye kai?"
Mutumin ya kalli Aminu.
"Ni ne mahaifinka."
Aminu ya ji jikinsa ya yi sanyi.
Ya kasa magana.
Kamar duniya ta tsaya.
Mahaifinsa?
Mutumin da aka gaya masa ya mutu?
Mutumin da ya yi shekaru goma sha shida yana tunanin ba ya raye?
Aminu ya yi baya.
"Ba zai yiwu ba."
Mahaifinsa ya ce,
"Na san zai yi maka wuya ka yarda."
Aminu ya ɗaga murya.
"An ce an kashe ka!"
"An yi ƙarya."
"Me ya sa?"
Sarkin ya sauke kansa.
"Saboda idan aka san ina raye, za a kashe ka."
Aminu ya kalli Malam Abdulƙadir.
"Ka san yana raye?"
Abdulƙadir ya sunkuyar da kai.
"Na san."
Aminu ya fusata.
"Ka san?"
Ya kalli Malam Musa.
"Kai ma ka sani?"
Malam Musa ya yi shiru.
Aminu ya fara girgiza kai.
"Shekaru goma sha shida... dukanku kun san ni ɗan sarki ne. Yanzu kuma kun san mahaifina yana raye."
Hawayen Hajiya Amina s**a ƙaru.
"Mun yi hakan ne domin mu kare ka."
Aminu ya juya.
"Amma kun hana ni sanin kaina."
Mahaifinsa ya matso.
"Ɗana..."
Aminu ya tsaya.
Wannan kalma ta sa zuciyarsa ta karye.
"Ka sake cewa haka."
Mahaifinsa ya ce cikin rauni,
"Ɗana."
Aminu ya rufe idanunsa.
A ƙarshe, ya matso ya rungume shi.
Mahaifinsa ya rungume shi da ƙarfi.
Shekaru goma sha shida na rashin sani, tsoro da kewar abin da bai taɓa sani ba s**a taru a wannan lokaci.
Malam Musa ya share hawaye.
Hajiya Amina ta juya gefe tana kuka.
---
Bayan ɗan lokaci, s**a zauna a ƙarƙashin wata babbar bishiya.
Sarkin ya fara ba Aminu labarin abin da ya faru.
"Darena na ƙarshe a fada kafin ɓacewata, wani bawa ya kawo mini saƙo."
"Wane saƙo?"
"Ya ce an shirya kashe ni."
Aminu ya tambaya,
"Wa ya shirya?"
Sarkin ya ce,
"Ban san shi ba a lokacin."
"To me ya faru?"
"Na bar fada a ɓoye. Amma kafin na fita, na gano cewa matata..."
Ya yi shiru.
Aminu ya kalle shi.
"Mahaifiyata?"
Sarkin ya gyada kai.
"An k**a ta."
Aminu ya sauke numfashi.
"Ta mutu?"
Sarkin ya runtse idanunsa.
"Ba mu taɓa samun gawarta ba."
Aminu ya tashi tsaye.
"Me?"
"Ba mu taɓa ganin gawarta ba."
"To wataƙila tana raye!"
Sarkin ya ce,
"Wataƙila."
Wannan kalma ta sa zuciyar Aminu ta fara bugawa da ƙarfi.
Ya yi shekaru yana tunanin ya rasa iyayensa gaba ɗaya.
Yanzu ya gano mahaifinsa yana raye.
Kuma mahaifiyarsa...
Wataƙila tana raye.
---
A wannan lokacin Maryam ta matso kusa.
Ta ga yadda Aminu yake cikin damuwa.
"Ka yi haƙuri."
Aminu ya kalleta.
"Na yi tunanin na san komai game da rayuwata."
Maryam ta ce,
"Yanzu ne ka fara sani."
Aminu ya yi murmushi kaɗan.
"Kin san cewa mahaifina yana raye?"
Maryam ta girgiza kai.
"A'a."
Aminu ya ce,
"To yau na gano abubuwa da yawa."
Maryam ta yi murmushi.
"Kuma akwai sauran."
---
A fadar masarautar kuwa...
Sarkin da ke kan kujerar mulki ya samu labarin cewa Aminu ya tsere.
Ya fusata ƙwarai.
Ya jefar da kofin da ke hannunsa.
"Kun ce za ku k**a shi!"
Jami'in ya durƙusa.
"Ranka ya daɗe, wani mutum ne ya taimake su."
"Wa?"
Jami'in ya yi shiru.
"Ka yi magana!"
"An ce shi ne tsohon sarki."
Fuskar Sarkin ta canza.
"Tsohon sarki?"
"Eh."
Ya yi shiru na ɗan lokaci.
Sannan ya yi murmushi.
"To, bari su dawo."
Jami'in ya kalle shi.
"Ranka ya daɗe?"
Sarki ya ce,
"Idan sun dawo, za su zo da kansu cikin tarko."
Ya juya ya kalli wani dattijo da ke tsaye a gefe.
"Lokaci ya yi da za mu yi amfani da ita."
Dattijon ya ce,
"Zainab?"
Sarki ya gyada kai.
"Eh."
---
A garin Rugar Ganye kuwa, Zainab da iyalinta suna kan hanya.
Ba su san ainihin inda za su ba.
Mahaifinta ya ƙi gaya mata komai.
Sai da s**a isa wani ƙaramin gida a gefen hanya.
Zainab ta ce,
"Baba, don Allah ka gaya min gaskiya."
Mahaifinta ya yi shiru.
"Me ya sa kake gudun wannan gari?"
Ya kalli fuskarta.
"Saboda akwai wani mutum da nake tsoron kada ya same ki."
"Wane mutum?"
Mahaifinta ya ce,
"Sarkin da ke kan kujerar mulki."
Zainab ta firgita.
"Me ya sa yake nemana?"
Mahaifinta ya ce,
"Saboda yana son amfani da ke wajen k**a Aminu."
Zainab ta yi shiru.
"Aminu?"
"Eh."
"Amma me ya sa?"
Mahaifinta ya ce,
"Saboda Aminu ba ɗan talaka ba ne."
Zainab ta ji zuciyarta ta buga.
"To wane ne shi?"
Mahaifinta ya kalli ƙofar.
Sannan ya ce a hankali:
"Shi ne ɗan sarkin da aka kwace mulkinsa."
Zainab ta kasa magana.
A wannan lokaci ta fahimci cewa saurayin da ta fara so ba ɗan ƙauye ba ne.
Shi ne magajin sarauta.
---
Da dare ya yi, Aminu da tawagar mahaifinsa s**a tsaya a wani sansanin wucin gadi.
Kowa ya yi barci.
Amma Aminu bai iya barci ba.
Ya fita ya zauna shi kaɗai.
Maryam ta zo kusa da shi.
"Har yanzu ba ka yi barci ba?"
Aminu ya ce,
"Ba zan iya ba."
"Me ya sa?"
"Na gano mahaifina. Wataƙila mahaifiyata tana raye. Akwai sarki da yake son kashe ni. Kuma dole in dawo fada."
Maryam ta zauna.
"Ka manta da wani abu."
"Me?"
"Zainab."
Aminu ya kalleta.
"Me ya sa kika ambaci Zainab?"
Maryam ta yi shiru.
"Saboda na ga yadda kake kallonta."
Aminu ya yi murmushi.
"Kin yi kishi ne?"
Maryam ta fusata.
"Ni? Kishi?"
Aminu ya yi dariya.
Maryam ta tashi.
"Ka yi barci kawai."
Ta fara tafiya.
Aminu ya kira ta.
"Maryam."
Ta tsaya.
"Na gode."
Ta juya.
"Saboda me?"
"Saboda kin kasance tare da ni lokacin da ban san kaina ba."
Maryam ta yi murmushi.
"Ba zan bar ka kai kaɗai ba."
Ta tafi.
Aminu ya kalle ta tana tafiya.
Amma a cikin zuciyarsa...
Wani sabon abu ya fara girma.
---
A tsakiyar dare, wani mutum ya shigo sansanin a ɓoye.
Ya tsaya kusa da ɗakin Sarkin.
Ya zare wuƙa.
Ya ɗaga hannunsa.
Amma kafin ya kai ga buɗe ƙofar...
An k**a hannunsa.
Sarkin ya fito daga duhu.
"Na san za ku zo."
Mutumin ya firgita.
Sarkin ya matsa kusa da shi.
"Ka gaya wa wanda ya aiko ka..."
Ya ɗaga takobinsa.
"...cewa lokaci ya yi da zan dawo."
Mutumin ya kalli fuskarsa cikin tsoro.
"Ranka ya daɗe..."
Sarkin ya ce:
"Ka tafi."
Mutumin ya gudu.
Sarkin ya kalli sararin sama.
"Shekaru goma sha shida na jira."
Ya kalli inda Aminu yake kwana.
"Yanzu zan dawo da ɗana."
Sai ya ƙara da wata magana cikin ƙaramar murya:
"Amma kafin hakan... dole ne in gano gaskiyar abin da ya faru da matata."
Washegari gari bai gama haskawa ba, amma sansanin ya riga ya cika da motsi.
Malam Abdulƙadir yana tsaye a gaban taswirar masarautar, yana nuna wa wasu daga cikin mutanen da ke tare da su hanyoyin da za su bi.
Sarkin yana zaune kusa da wuta, yana kallon Aminu daga nesa.
Ya yi shekaru goma sha shida yana mafarkin wannan rana.
Ranar da zai sake ganin ɗansa.
Amma yanzu ya fara fahimtar cewa ɗansa ba ƙaramin yaro ba ne.
Ya zama saurayi mai ƙarfi.
Mafi muni kuma, ya zama wanda zai iya dawo da kujerar sarautarsa.
Aminu ya zo ya zauna kusa da shi.
"Baba."
Sarkin ya ɗaga kai.
"Na'am, ɗana."
"Me ya sa ka bar ni tsawon shekaru?"
Tambayar ta sa Sarkin yin shiru.
A ƙarshe ya ce,
"Saboda tsira."
"Amma me ya sa ba ka zo ka gan ni ba?"
"Na zo."
Aminu ya yi mamaki.
"Ka zo?"
Sarkin ya gyada kai.
"Fiye da sau ɗaya."
"Na gan ka?"
"A'a."
"Me ya sa?"
"Saboda idan ka san ni, da makiya sun gano inda kake."
Aminu ya yi shiru.
Sarkin ya ci gaba,
"Na kasance ina kallonka daga nesa."
"Ka gan ni ina wasa?"
"Eh."
"Ka gan ni ina zuwa makaranta?"
"Eh."
"Ka gan ni ina taimakon Malam Musa?"
Sarkin ya yi murmushi.
"Na gan komai."
Aminu ya ji wani irin ciwo a zuciyarsa.
"To me ya sa ba ka fito ka ce min kai mahaifina ba?"
Sarkin ya sauke kai.
"Saboda na fi son ka ƙi ni a matsayin baƙo fiye da ka mutu a matsayin ɗa."
Aminu ya kasa amsawa.
---
A can fadar masarautar kuwa, Zainab ta isa tare da mahaifinta.
Da s**a shiga babban ɗakin fada, sai s**a ga Sarki yana zaune a kan kujerar mulki.
Zainab ta durƙusa.
"Ranka ya daɗe."
Sarki ya kalle ta.
"Ki tashi."
Zainab ta tashi.
Ya yi murmushi.
"Kin girma."
Zainab ta yi shiru.
Sarki ya ce,
"Kin san dalilin da ya sa na kira ki?"
"A'a, ranka ya daɗe."
"Saboda ina son ki taimaka min."
Zainab ta ɗaga kai.
"Ta yaya?"
Sarki ya miƙa mata wata takarda.
A kan takardar akwai hoton Aminu.
Zainab ta gane shi nan take.
Zuciyarta ta buga.
Sarki ya lura.
"Kin san shi?"
Zainab ta yi ƙoƙarin ɓoye damuwarta.
"A'a."
Sarki ya yi murmushi.
"Kada ki yi ƙarya."
Zainab ta sunkuyar da kai.
Sarki ya ce,
"Kin san Aminu."
Ta yi shiru.
"Kin haɗu da shi."
Har yanzu ba ta amsa ba.
Sarki ya matso kusa da ita.
"Ki gaya min inda yake."
Zainab ta ɗaga kai.
"Ban sani ba."
Sarki ya yi dariya.
"Ba ki fahimci abin da nake nufi ba."
Ya kalli mahaifinta.
"Idan ba ta gaya mana ba, za mu riƙe mahaifinta a nan."
Zainab ta firgita.
"Baba!"
Mahaifinta ya yi ƙoƙarin yin magana.
"Zainab, kada ki..."
Sarki ya ɗaga hannu.
"Ba sai kin yanke shawara yanzu ba."
Ya juya ya kalli masu gadin.
"Ku kai shi ɗakin kurkuku."
Zainab ta durƙusa.
"Don Allah, ranka ya daɗe! Kada ka cutar da mahaifina."
Sarki ya ce,
"To ki gaya min inda Aminu yake."
Hawayen Zainab s**a zubo.
"Ban sani ba."
"To za ki zauna a fada har sai kin sani."
---
A can sansanin kuwa, Aminu ya shirya tafiya.
Maryam ta zo masa da takobinsa.
"Ga shi."
Aminu ya karɓa.
"Na gode."
Maryam ta kalle shi.
"Ka tuna abin da na koya maka."
"Menene?"
"Kada ka yarda da duk wanda ya zo kusa da kai."
Aminu ya yi murmushi.
"Ke ma?"
Maryam ta yi shiru.
"Ni daban."
Aminu ya yi dariya.
"Me ya sa?"
"Saboda ka san ni."
Aminu ya kalle ta.
"Ban san ki sosai ba."
Maryam ta juya.
"Wata rana za ka sani."
---
Sai Malam Abdulƙadir ya zo.
"Lokacin tafiya ya yi."
Kowa ya hau doki.
Sarkin ya kasance a gaba.
Aminu da Maryam suna tsakiyar tawagar.
Malam Musa da Hajiya Amina suna bayansu.
Sun yi tafiya har s**a isa wata hanya da ta rabu gida biyu.
Abdulƙadir ya ce,
"Idan muka bi wannan hanyar, za mu kai kusa da fada."
Sarkin ya girgiza kai.
"A'a."
"Me ya sa?"
"Domin za su jira mu a can."
Aminu ya tambaya,
"To wace hanya za mu bi?"
Sarkin ya nuna wata tsohuwar hanya.
"Ta nan."
Abdulƙadir ya kalli hanyar.
"Amma wannan hanyar ta wuce kusa da gidan tsohon mai gadi."
Sarkin ya amsa,
"Shi ne abin da nake so."
Aminu ya yi mamaki.
"Me ya sa?"
Sarkin ya ce,
"Saboda akwai wani abu da aka ɓoye a gidan."
---
Da s**a isa gidan, wani tsoho ya fito.
Da ya ga Sarkin, sai ya tsaya cak.
Ya kasa magana.
Sarkin ya ce,
"Shekaru sun ja, Baba."
Tsohon ya durƙusa.
"Ranka ya daɗe."
Aminu ya kalli tsohon.
"Ya san mahaifina?"
Abdulƙadir ya ce,
"Shi ne ɗaya daga cikin mutanen da s**a taimaka wajen tsare fadar a daren da aka kai hari."
Tsohon ya shiga cikin gidan.
Bayan ɗan lokaci ya dawo da wani ƙaramin akwati.
Ya miƙa wa Sarkin.
"Na yi shekaru goma sha shida ina jiran ranar da zan ba ka wannan."
Sarkin ya buɗe akwatin.
A ciki akwai wata tsohuwar takarda da hoton wata mace.
Aminu ya ɗauki hoton.
Ya kalli fuskar matar.
Zuciyarsa ta buga.
"Ba zai yiwu ba..."
Malam Musa ya matso.
"Me ka gani?"
Aminu ya ce cikin rawar murya:
"Wannan ita ce..."
Ya kalli mahaifinsa.
"...matar da nake gani a mafarkina tun ina ƙarami."
Sarkin ya karɓi hoton.
Hawaye s**a cika idanunsa.
"Mahaifiyarka ce."
Aminu ya kasa magana.
Sai tsohon mai gadi ya ce:
"Akwai wani abu da ban gaya muku ba."
Kowa ya kalle shi.
"Me?"
Tsohon ya sauke murya.
"A daren da aka kai hari, ba a kashe Sarauniyar ba."
Aminu ya matso.
"To ina take?"
Tsohon ya kalli ƙofar gidan.
"An tafi da ita..."
Ya yi shiru.
Sarkin ya ce,
"Wa ya tafi da ita?"
Tsohon ya amsa:
"Mutumin da kuke tsammani ya taimake ku..."
Kowa ya yi shiru.
"...shi ne wanda ya ci amanar ku."
Malam Abdulƙadir ya firgita.
"Me kake nufi?"
Tsohon ya kalli Abdulƙadir.
"Wani daga cikin mutanen da s**a fi kusa da ku ne ya shirya komai."
Aminu ya kalli mahaifinsa.
"Wa?"
Tsohon bai ba da amsa ba.
Sai ya ce:
"Idan kuna son sanin sunansa, ku nemo littafin sirrin da aka ɓoye a ƙarƙashin tsohon kursiyin fada."
Sarkin ya tashi tsaye.
"Littafin yana nan har yanzu?"
"Eh."
"Me ya sa ba ka taɓa faɗa ba?"
Tsohon ya ce,
"Saboda duk wanda ya san inda yake... an kashe shi."
A wannan lokacin, aka ji ƙarar doki a waje.
Abdulƙadir ya leka ta taga.
Fuskarsa ta canza.
"Sojojin sarki sun same mu."
Sarkin ya zare takobinsa.
"To babu sauran gudu."
Aminu ya riƙe nasa takobin.
Maryam ta tsaya gefensa.
Sarkin ya kalli ɗansa.
"Yau ne ranar farko da za mu yi yaƙi tare."
Aminu ya yi murmushi.
"Na shirya, Baba."
A waje kuwa, dubban sojoji sun kewaye gidan.
Kuma a gabansu...
Jabir ne.
Amma wannan karon ba shi kaɗai ba ne.
A gefensa akwai wani mutum da Aminu bai taɓa tsammanin zai gani ba.
Malam Musa.
Aminu ya daskare.
"Me?"
Malam Musa ya tsaya a gaban sojojin.
Ya kalli Aminu daga nesa.
Sannan ya ce:
"Ka gafarta min, ɗana."Aminu ya tsaya cak.
Idanunsa s**a kasa rabuwa da Malam Musa.
Mutumin da ya kira Baba tun lokacin da ya fara fahimtar duniya...
Yanzu yana tsaye a gaban sojojin sarki.
A gefen Jabir.
Aminu ya kasa yarda.
"Baba..."
Muryarsa ta fito a hankali.
Malam Musa bai ce komai ba.
Aminu ya ƙara ɗaga murya.
"Baba Musa!"
Sai Malam Musa ya ɗaga kansa.
Hawayen da ke idanunsa sun bayyana.
"Ka gafarta min, ɗana."
Aminu ya girgiza kai.
"A'a..."
Ya koma baya.
"Ba zan yarda ba."
Maryam ta k**a hannunsa.
"Aminu..."
Ya cire hannunta a hankali.
"Ki bar ni."
Sarkin ya kalli Malam Musa cikin tsananin mamaki.
"Me ya sa?"Malam Musa ya ce,
"Domin idan ba haka na yi ba, ba za mu taɓa iya shiga fadar ba."
Jabir ya yi dariya.
"Har yanzu kana son ya yarda da kai?"
Malam Musa ya kalle shi.
"Ka yi shiru."
Jabir ya fusata.
"Ka manta cewa kai ma ɗan fursina ne?"
Malam Musa bai amsa ba.
Aminu ya kalli mahaifinsa.
"Me yake nufi?"
Sarkin ya ce,
"Na san Musa ba maci amana ba ne."
Aminu ya kalli shi.
"To me ya sa yake can?"
Sarkin ya ce,
"Saboda yana yin abin da na umarce shi."
Aminu ya yi mamaki.
"Me?"
Malam Abdulƙadir ya fahimci abin da ke faruwa.
Ya yi murmushi.
"Na gane."
Aminu ya ce,
"Me ka gane?"
Abdulƙadir ya ce,
"Malam Musa ya shiga cikin tawagar maƙiya ne domin ya samo mana hanyar shiga fadar."
Aminu ya kalli Malam Musa.
"Shin gaskiya ne?"
Malam Musa ya gyada kai.
"Eh, ɗana."
Aminu ya rufe idanunsa.
Ya ji wani irin sauƙi.
Amma har yanzu akwai tambaya.
"To me ya sa ka ce min in gafarta maka?"
Malam Musa ya ce,
"Saboda akwai yiwuwar ba zan dawo ba."
Jabir ya ɗaga takobinsa.
"Ku k**a su!"
Sojoji s**a fara matsowa.
Malam Musa ya ɗaga hannunsa.
Nan take wasu sojoji s**a juya s**a kai hari ga sauran sojojin.
Jabir ya firgita.
"Me kuke yi?"
Malam Musa ya zare takobinsa.
"Lokaci ya yi da gaskiya za ta fito."
Sai aka fara babban yaƙi.
Kibau s**a cika sararin sama.
Takubba s**a haɗu.
Mutanen Abdulƙadir s**a fito daga bayan gidan s**a kai hari daga baya.
Sojojin sarki s**a shiga ruɗani.
Aminu ya ga Jabir yana nufar Malam Musa.
Ya ruga.
"Jabir!"
Jabir ya juya.
"Ke nan, Yarima."
Aminu ya kai masa hari.
Jabir ya tare.
Klang!
S**a fara faɗa.
Jabir ya kasance ƙwararren mayaƙi.
Ya kai wa Aminu hari sau uku a jere.
Aminu ya kauce.
Maryam tana kusa tana son taimaka masa, amma wasu sojoji s**a tare ta.
Aminu ya ci gaba da faɗa.
Jabir ya yi dariya.
"Har yanzu kana da rauni."
Aminu ya ce,
"Amma zan fi ka ƙarfi."
Jabir ya kai masa sara.
Aminu ya tare.
Sai ya tuna abin da Maryam ta koya masa.
"Kada ka yi amfani da ƙarfi kawai. Ka yi amfani da tunani."
Aminu ya yi k**ar zai koma baya.
Jabir ya bishi.
Nan take Aminu ya juya ya kai masa hari daga gefe.
Takobinsa ya yanke rigar Jabir.
Jini ya fito a hannunsa.
Jabir ya yi ihu.
"Ka!"Aminu ya ce,
"Ba zan sake gudu daga gare ka ba."
A wani gefen filin yaƙin, Malam Musa yana faɗa da wasu sojoji.
Duk da shekarunsa, ya kasance ƙwararren mayaƙi.
Sai wani soja ya kawo masa hari daga baya.
Sarkin ya hango shi.
"Musa!"
Ya jefa takobinsa.
Klang!
Takobin ya dakatar da harin.
Malam Musa ya kalli Sarkin.
"Na gode."
Sarkin ya ce,
"Ka kiyaye kanka."
Malam Musa ya yi murmushi.
"Na kiyaye ɗanka tsawon shekaru. Ba zan mutu yau ba."
Aminu ya ci gaba da yaƙi da Jabir.
A ƙarshe Jabir ya yi baya.
Ya kalli sojojinsa.
Da yawa sun faɗi.
Wasu sun gudu.
Ya fahimci cewa ba zai iya cin nasara ba.
Ya hau dokinsa.
Aminu ya yi ihu:
"Ka tsaya!"
Jabir ya juya.
"Za mu sake haɗuwa."
Sai ya gudu.
Aminu ya so ya bi shi, amma Abdulƙadir ya hana shi.
"Bar shi."
"Amma zai dawo."
"Na sani."
Bayan yaƙin ya ƙare, kowa ya taru.
Malam Musa ya zauna saboda gajiya.
Aminu ya zo kusa da shi.
"Yanzu ka gaya min komai."
Malam Musa ya ɗaga kai.
"Komai?"
"Eh. Ba zan sake yarda da rabin gaskiya ba."
Malam Musa ya kalli Sarkin.
Sarkin ya gyada kai.
Malam Musa ya fara magana.
"Ranar da aka kawo ka gare ni kana jariri, mahaifinka ya ba ni umarni guda."
"Me ya ce?"
"Ya ce, 'Ka raina shi k**ar ɗanka. Kada ka taɓa bari ya san asalinsa har sai lokacin da ya dace.'"
Aminu ya ce,
"To me ya sa aka ce mahaifiyata ta mutu?"
Malam Musa ya yi shiru.
Sarkin ya ce,
"Saboda haka ne muke zargin cewa akwai wani mutum a cikin fadar da ya tsara komai."
Aminu ya ce,
"Wa?"
Malam Musa ya ce,
"Ban san sunansa ba."
"Amma tsohon mai gadi ya ce ɗaya daga cikin mutanen da s**a fi kusa da ku ne ya ci amanar ku."
Malam Musa ya gyada kai.
"Eh."
Aminu ya kalli mahaifinsa.
"To me ya sa muka dogara da wannan mutumin?"
Sarkin ya ce,
"Saboda ya kasance k**ar ɗan'uwana."
Shiru ya mamaye wurin.
"Yana cin abinci tare da ni. Yana yaƙi tare da ni. Na yarda da shi fiye da yadda na yarda da kaina."
Aminu ya tambaya,
"Shin har yanzu yana raye?"
Sarkin ya kalli Abdulƙadir.
Abdulƙadir ya amsa,
"Eh."
Aminu ya ji zuciyarsa ta buga.
"Yana ina?"
Sarkin ya ce:
"Yana cikin fadar."
A wannan dare s**a ci gaba da tafiya.
Sun san cewa dole su isa fadar kafin labarin ya bazu cewa sarkin gaskiya yana raye.
Amma abin da ba su sani ba shi ne...
Jabir ya riga ya isa fadar.
Ya durƙusa a gaban Sarkin da ke kan kujerar mulki.
"Ranka ya daɗe."
"Ka dawo?"
"Eh."
"Me ya faru?"
Jabir ya ce,
"Sun tsere."
Sarki ya fusata.
"Ka ce za ka kawo Aminu!"
Jabir ya sunkuyar da kai.
"Na kasa."
Sarki ya tashi tsaye.
"To yanzu me za mu yi?"
Jabir ya yi murmushi.
"Ba sai mun bi su ba."
"Me ya sa?"
"Saboda na san abin da zai sa Aminu ya dawo da kansa."
Sarki ya kalle shi.
"Menene?"
Jabir ya ce:
"Zainab."
A cikin kurkukun fada, Zainab tana zaune cikin duhu.
Ta yi kuka har ta gaji.
Sai aka ji ƙarar ƙofa.
Wani soja ya shigo.
"Ki fito."
Zainab ta tashi.
"Ina za ku kai ni?"
"Fada."
"Me zai faru?"
Sojan bai amsa ba.
Da s**a isa babban ɗakin, ta ga Sarki.
A gabansa akwai wani saƙo.
Sarki ya ce,
"Ki zaɓi."
"Me zan zaɓa?"
"Rayuwar mahaifinki..."
Ya ɗaga takardar.
"...ko rayuwar Aminu."
Zainab ta firgita.
"Ba zan taɓa cin amanar Aminu ba."
Sarki ya yi murmushi.
"Za mu gani."
Ya juya zuwa ga masu gadi.
"Ku kawo mata mahaifinta."
Bayan ɗan lokaci aka kawo mahaifin Zainab cikin sarƙa.
Zainab ta fashe da kuka.
"Baba!"
Mahaifinta ya kalle ta.
"Ki yi abin da zuciyarki ta ce, 'yata."
Sarki ya ce,
"Ki ba mu wurin da Aminu yake."
Zainab ta yi shiru.
Ta san idan ta faɗa, za a k**a Aminu.
Idan ta ƙi...
Za a kashe mahaifinta.
Ta rufe idanunta.
Sai wani tunani ya zo mata.
Aminu ya taɓa ce mata:
"Mutum yana nuna ainihin halinsa ne lokacin da yake cikin wahala."
Ta buɗe idanunta.
Ta kalli Sarki.
"Zan gaya muku."
Sarki ya yi murmushi.
"Madalla."
Zainab ta ce:
"Amma ina da sharadi guda."
Sarki ya tambaya,
"Menene?"
Ta ce:
"Ku bar mahaifina ya tafi."
Sarki ya yi shiru.
Daga ƙarshe ya ce,
"Na amince."
Amma a fuskar Sarki akwai murmushin da Zainab ba ta gane ma'anarsa ba.
Domin...
Ya riga ya san inda Aminu yake.
Kuma Zainab ba ta san cewa a wajen fadar, Aminu da tawagarsa suna kan hanyar zuwa wurin da aka shirya musu babban tarko ba.
Mu hadu a part 4
