05/05/2026
Interessant artikel van Kiezebrink over etiketten op (honden- en katten) voeding in dit geval KVV.
Beste relatie,
Steeds meer diereneigenaren lezen etiketten. Ze vergelijken, twijfelen en stellen vragen, en terecht. Maar een ingrediëntenlijst lezen is één ding; begrijpen wat er écht staat, is een tweede.
In deze editie duiken we in de wereld van diervoedingsetiketten: wat de wet verplicht, waar fabrikanten slim mee omspringen, en hoe u uw klanten helpt het totaalplaatje te zien. Want een goed advies begint met kennis.
Wat zit er écht in diervoeding? Lees het etiket
Consumenten worden steeds kritischer en willen precies weten wat ze hun hond of kat voeren. Toch blijft het lezen van een etiket voor veel klanten lastig. Hier ligt een mooie kans voor u als verkooppunt om het verschil te maken met kennis en uitleg.
Wat zegt de wet over etiketten?
Diervoeding in Europa moet voldoen aan strikte regels, vastgelegd in onder andere de EU Verordening 767/2009. Deze bepaalt welke informatie verplicht op de verpakking moet staan.
Verplichte onderdelen op een etiket zijn onder andere:
• De samenstelling (ingrediëntenlijst)
• De analytische bestanddelen (zoals eiwit, vet, as, ruwe celstof)
• De toevoegingsmiddelen (zoals vitaminen en mineralen)
• Het doeldier (bijv. hond of kat)
Belangrijk om te weten: ingrediënten moeten worden vermeld in aflopende volgorde van gewicht. Wat vooraan staat, zit er dus het meest in, zou je dus zeggen. Echter, dit kan in de praktijk een vertekend beeld geven. Fabrikanten kunnen bijvoorbeeld één vleesbron gebruiken en meerdere koolhydraatbronnen (zoals rijst, maïs of tarwe) afzonderlijk benoemen. Hierdoor lijkt het alsof vlees het hoofdingrediënt is, terwijl de totale hoeveelheid koolhydraten hoger kan zijn.
Daarnaast is het belangrijk om te weten dat de volgorde wordt bepaald op basis van het gewicht van de ingrediënten vóór verwerking. Bij brokken wordt vers vlees vaak vermeld inclusief vocht, terwijl dit vocht tijdens het productieproces grotendeels verdwijnt. Het uiteindelijke aandeel vlees in het eindproduct ligt daardoor vaak lager dan het etiket op het eerste gezicht doet vermoeden.
Daarom geven percentages en duidelijke specificaties een betrouwbaarder beeld van de werkelijke samenstelling van een product.
De basis: waar kijk je als eerste naar?
Bij het beoordelen van diervoeding draait het om de samenstelling. Volgens de principes van rauwe voeding bestaat een gebalanceerd menu uit: spiervlees, orgaanvlees en bot. Deze onderdelen leveren samen de essentiële voedingsstoffen.
Tip voor klanten: kijk verder dan alleen de eerste ingrediëntregel, het totaalplaatje telt.
Open vs. gesloten declaratie
Volgens de wet mogen fabrikanten ingrediënten op twee manieren vermelden:
1. Open declaratie (transparant):
Duidelijke benoeming van ingrediënten (bijv. “kip, rund, lever”)
Vaak met percentages
2. Gesloten declaratie (algemeen):
Verzameltermen zoals “vlees en dierlijke bijproducten”
Minder inzicht in exacte samenstelling
Waarom samenstelling belangrijker is dan claims
Op verpakkingen staan vaak termen als “compleet”, “premium” of “natuurlijk”. Deze zijn deels gereguleerd, maar zeggen zonder context weinig.
Wat écht telt: de verhouding tussen ingrediënten, de gebruikte eiwitbronnen, de duidelijkheid van de samenstelling
Het etiket is juridisch verplicht, marketing niet.
Van etiket naar vertrouwen
Een duidelijk etiket zorgt voor rust bij de klant. Ze weten wat ze voeren, waarom ze het voeren en wat het doet voor hun dier.
En precies daar ligt de kracht van transparante voeding: wat je ziet, is wat je voert.
