Scottish Blackface Schapenhouderij De Slangenberg

30/01/2026

Opnieuw hebben we kritisch gekeken naar een taxatie die online beschikbaar is (via een WOO-verzoek). Een taxatie wordt uitgevoerd na een vermoedelijke wolvenaanval. De taxateur neemt DNA af van bijtwonden en stelt de schade vast. Dat is in de basis het doel van een taxatie.

Een aanval door een wolf heeft echter een veel grotere impact dan alleen de financiële schade voor een dierhouder. Emotioneel worden zulke aanvallen vaak als ingrijpend en verschrikkelijk ervaren – volkomen begrijpelijk. Wanneer iemand bovendien te goeder trouw een wolfwerende omheining plaatst, kan daar nog een andere emotie bij komen: machteloosheid.
Voor de wolf zelf ontstaat juist een extra prikkel; de kans dat hij terugkomt is groot.

Wolfwerende maatregelen zijn gebaseerd op het gedrag van wolven. Door de vele ervaringen in het buitenland zijn er duidelijke en goede normen ontwikkeld. Dat is op zichzelf goed geregeld. Het correct plaatsen van een omheining is echter geen sinecure. In de provincie Gelderland ontbreekt hiervoor deskundige, praktische ondersteuning. Een wolvenconsulent kan vooraf advies geven, maar daarna stopt die rol.

Een taxatie is daarmee het enige moment waarop er opnieuw – met andere ogen – naar de omheining wordt gekeken. En een wolf doet dat natuurlijk ook. Sterker nog: de wolf is de beste taxateur van het land. Een klein foutje weet hij feilloos te vinden. Dan kan de rest van de omheining nog zo goed zijn, één zwakke plek maakt dat de omheining niet langer wolfwerend is. Van een taxateur mag dan ook worden verwacht dat die denkt als een wolf – en zich ook verplaatst in de dierhouder.

Wat bij deze taxatie opvalt, is dat de taxateur wel de plek heeft vastgesteld waar de wolf is binnengekomen, maar daar lokaal geen metingen heeft uitgevoerd. De stroom op de twee laagste draden is niet gemeten, en ook de afstand tussen deze draden is niet gecontroleerd. Toch concludeert de taxateur dat de omheining wolfwerend is. Zo staat het ook vermeld op de website van BIJ12.
Zonder meetlat zegt een foto echter weinig. Wat wél zichtbaar is, is een vrij grote ruimte tussen de twee onderste draden en dat één van deze draden niet gespannen is, maar slap hangt. De dierhouder had hier het duidelijke advies moeten krijgen om die tweede draad op de juiste hoogte strak te spannen.

De link naar de taxatie:https://media.gelderland.nl/0001_eind_Taxatie_Rapportveeschade139834_V0_pdf_43a9ed50dd.pdf

26/01/2026

Zeuren over het weer? Dan moet je niet bij deze vrouw zijn. Zij doet zelfs bij -10 graden gewoon haar werk. Want iemand moet toch de schapen laten grazen. Leve het thermisch ondergoed! Daphne van Zomeren (49) werkt al vijftien jaar als schaapsherder. Ze trekt er elke dag op uit met haar tweehonderd....

23/12/2025

01/12/2025

29/11/2025

Stichting Schaapskudde Epe-Heerde gaat werken met kuddebeschermingshonden. In september maakten ze bekend dat ze de hei niet meer op durfden vanwege de

12/09/2025

SCHEDEL TOCH NIET VAN DAISY

We worden heen en weer geslingerd tussen hoop en rouw. Eerdere berichten dat de gevonden schedel van Daisy zou zijn, blijken niet te kloppen. Na een aantal zware dagen waarin we stellig meenden dat er op lugubere wijze een einde was gekomen aan de onzekerheid over het lot van onze jongste border collie, hebben we nu weer een heel klein sprankje hoop. We klampen ons er aan vast dat de wonderen de wereld niet uit zijn.

In onze berichtgeving van dinsdag 9 september baseerden we ons op een gedetailleerde analyse van de schedel en onderkaak door derden, waarna ‘met grote zekerheid’ werd vastgesteld dat die van ‘een huishond van een middelgroot ras was. Dat kan er natuurlijk maar één zijn, meenden we.

Maar nader onderzoek door onder meer de Dierenartsenpraktijk Vaassen heeft uitgewezen wat ecologen van de provincie Gelderland ook verkondigen: de schedel is van een das.

We zijn dus weer op het punt aanbeland waar we na de aanval van de wolf op 3 september waren: Daisy, die bezig was met haar werk en liefhebberij – het begeleiden en ‘sturen’ van onze schaapskudde - is spoorloos. Ze is nadat de wolf haar had losgelaten gevlucht, dat is het enige wat we zeker weten. Was ze gewond? Heeft ze ver kunnen rennen, of was ze zo zwaar gewond dat ze niet ver is gekomen? Kwam ze niet ver? Heeft ze zich dan verstopt? Is ze daar nog? Is ze voor de derde keer gegrepen door een wolf? Is ze gepakt door een wild zwijn, vos, das of ander dier? Is ze de dans ontsprongen? Leeft ze nog? Kon ze wel ver weg komen? Waar is ze dan gestopt met vluchten? Is ze daar nog en is ze zó bang, dat ze niet op pad durft en zich schuil houdt? Weet ze de weg terug te vinden? En zo zitten we met nog veel meer vragen.

Feit is dat de schaapskudde een groot gebied begraast en Daisy daar de weg kent. Maar misschien is ze nòg verder gerend. Feit is ook dat de zoekhondengroep ’t Harde tot nu toe elke dag onvermoeibaar heeft gezocht, weer of geen weer. Met speur- en zoekhonden, met drones, met warmtecamera’s, met veel mensen. Heel veel stukken bos zijn helemaal doorzocht, onder elke struik en elk hoopje bladeren, maar helaas geen enkel teken van leven, geen enkel spoor van Daisy. Hoewel ze niet echt meer weten waar ze nog niet zijn geweest, geven ze niet op. Ze stoppen pas als er 100% bewijs is geleverd dat Daisy is gevonden, dood of levend en er een eind komt aan de knellende onzekerheid.

Vandaag is een hele stapel flyers in het noordelijk gebied van Epe verspreid. Iedereen wordt verzocht ‘schuren, garages en tuinhuisjes te controleren, onder struiken, heggen en in tuinen te kijken en oplettend te zijn bij weilanden, bosjes of beschutte plekjes waar een hond zich kan verstoppen’. Daarbij wordt geadviseerd de vermoedelijk doodsbange Daisy niet zelf te benaderen, maar de zoekgroep te bellen via 06-46 49 23 36.

Daar kunnen we nog aan toevoegen dat Daisy een bruine leren halsband met een zilveren penning in de vorm van een hondenkluif droeg.