07/06/2026
Stel je voor dat je opgroeit met het weten hoe je je eigen zenuwstelsel tot rust kunt brengen… niet pas jaren later, niet na een burn-out, niet nadat je is verteld dat je “te veel” of “te gevoelig” bent, maar vroeg—terwijl je nog zacht bent, nog luistert, nog de taal van je eigen lichaam leert.
Zovelen van ons hebben dit nooit meegekregen. We leerden om door te gaan, signalen van ons lichaam te negeren en ergens onderweg ging stress stilletjes vastzitten in het lichaam.
Voor mij is dat waarom ik steeds (eerst onbewust) weer terugkeer naar de natuur, planten, bloemen, eten, klassieke homeopathie, natuurlijke lichaamsverzorging, koken, bakken, kruiden….
Als een rode draad loopt het door mijn leven, soms op de 1ste plaats, soms afgedwaald en toch kom ik
er weer bij terug.
Niet omdat het moet, maar omdat het voor mij daar ligt. In het simpele. In de tuin en de
keuken. In het werken met wat leeft.
Kruiden, aanraking, ritme—dingen die je lichaam niet hoeft te begrijpen, maar wel direct herkent. Waar ik kan landen, herinneren,
vertrouwen, gronden, me weer veilig voelen in mijn eigen lichaam.
Een kop thee met bijvoorbeeld kamille, citroenmelisse, munt of een mix, precies wat het
lichaam nodig heeft. En goudsbloem die langzaam staat te trekken in de olie, de tijd
nemend, omdat de wereld al zo gehaast is. Van plant naar eten, van plant naar huid, van plant naar genezing, wat je lichaam van buitenaf weer herinnert aan binnen.
Een moment om te voelen dat je gedragen wordt, door iets kleins, iets warms, iets zachts.
Want wanneer je al vroeg leert hoe je je zenuwstelsel kunt reguleren, en tegelijk leert hoe je kunt landen in je eigen lichaam, beweeg je anders door de wereld. Meer aanwezig. Meer verbonden met je volledige potentieel.
With love from nature 🌱🌺💚
