19/03/2026
En zo zijn we twee weken verder.... Net zo'n mooie avond als vanavond. Het zonnetje en op een uurtje na hetzelfde moment van zonsondergang,Windstil, jouw snoetje met je mooie heldere ogen die niet weten wat er komen gaat. Je loopt me achterna zoals je altijd doet want ik ben jouw mensje en jij mijn allesie. Je ziet een weiland en begint heerlijk te grazen zoals we altijd deden hier op de Zandweg. Je krijgt een spuitje om wazig te worden, het grazen wordt langzamer maar je ogen blijven trouw en vol vertrouwen. Elly is inmiddels al met de rollator dichtbij komen staan en geeft je de laatste groet en blijft dapper staan. Je was er echt klaar voor,je wilde wel maar kon niet meer. Je ging neer en voor je de grond raakte was je al op de regenboogbrug,je nam een stuk van mijn hart met je mee en dat neem je mee naar boven,naar alle dieren die we moeten missen. Dat stukje is voor jou lieverd van me....Het is zwaar om elke dag naast je spulletjes en je stalletje te lopen. Ik mis je hoef afdrukken in de wei en je gehinnik smorgens. Maar je bent niet weg en dat zul je nooit zijn. Oneerlijk is het zeker maar je hebt je afdruk hier gelaten en Rozenburg zeker samen gebracht. Ik waardeer alle mensen die ik heb leren kennen en ik wil iedereen bedanken. Ik kan het gewoon niet helpen dat ik je zo mis,je warme snoetje,je kusjes,je trouwe blik. Alles is leeg maar mijn hart zit vol van jou.
Para siempre en mi corazon mijn liefste James ❤️💫
