15/08/2026
🌹 NOUITJE 🌹
08 april 2011 - 14 augustus 2026
Gisteren heb ik onverwacht afscheid moeten nemen van Nouitjepetietje 💔 Mijn kleine, eigenwijze deurbel en mollenvanger.
Nouitje was mijn laatste (zelf gefokte) Petit Basset Griffon Vendéen. Het is vreemd om na 28 jaar geen PBGV meer in huis te hebben. In 1998 kwam de eerste Petit, Nouit de Fin Renard, een Franse import. Van haar puppies hield ik Pommetje aan om verder mee te fokken. Als ‘opvolger’ van Pommetje bleef Dirkje op de Mathildehoeve. Waarvan Nouitje een dochter was. Met Nouitje heb ik nooit gefokt.
De PBGV is geen gemakkelijk ras. Ze zijn ontzettend vriendelijk, vrolijk en sociaal. Maar ze hebben ook een sterke eigen wil, een flinke portie jachthondeninstinct en een eigenzinnig karakter. En last but not least: ze zijn Oost-Indisch doof…… 👂🥹
Ze wisten altijd wel ergens een klein gaatje in de speciaal voor hun omheinde tuin te vinden waardoor ze de weide wereld in konden trekken. Ik heb dan ook regelmatig door het bos gelopen op jacht naar mijn hondjes die opgewonden en blij blaffend (ze zijn per slot van rekening een Brak soort) de door hun neus opgesnoven reeënsporen volgde. De kans dat ik ze te pakken kreeg was echter nihil. Soms kwamen ze na een paar uur moe maar zeer tevreden weer thuis maar meestal kon ik ze ophalen bij het dierenasiel. Of, zoals de keer dat ze na 3 nachten van -10°C zonnebadend op een zandpad in het bos met kapotte eeltzooltjes gevonden werden door een mevrouw die met haar aanspanning een ritje door het ooster- en westerzand maakte. Ik had daarna kort de hoop dat ze hun lesje wel geleerd zouden hebben, maar die hoop bleek ijdel 😆
Nouitje fungeerde ook als zelfbenoemde deurbel. Geïnstalleerd in de rugkussens van de bank (die nu een permanente deuk hebben) had mevrouw een goed overzicht van wie er allemaal langsliep. En om zeker te weten dat het mij ook niet zou ontgaan dat er iemand langs de boerderij liep ging dan de blafbel af. Ook buiten op het erf wist ze haar functie als deurbel te behouden.
Na het overlijden van Dirkje bleek Nouitje wat minder stoer te zijn dan toen haar moeder nog leefde. Alleen de weide wereld in trekken bleek toch iets té spannend 🥹 Ze kon vanaf dat moment dan ook vrij over het hele erf lopen waar ze dan ook de laatste 5 jaar heerlijk gebruik van heeft gemaakt. Met de neus aan de grond liep ze snuffelend over het erf. Opzoek naar mollen, muisjes of wat dan ook. Uiteraard ontkwam ook de mestbak niet aan haar snuffelneus 💩🐴
Mijn dank is groot richting Camilla Violier van Dierenartsenpraktijk Dwingeloo-Appelscha die gisteren aan het einde van de middag/begin van de avond de tijd heeft genomen om naar de Mathildehoeve te komen zodat Nouitje in haar eigen omgeving en op de haar zo vertrouwde bank de 🌈 over is gegaan.
Vanmorgen heb ik haar in de tuin begraven in de buurt van haar moeder, oma, overgroot-oma, Spike, Ziva en Sjonnie.
Het is onwerkelijk stil in huis. Mijn hart ligt in 1000 kleine stukjes 💔
Rust zacht mijn lieve Noetie(petoetie) 😘💔
