13/07/2026
कलिलो उमेरको पहिलो माया
भाग–२५ : मेहनत र मायाको यात्रा
अर्को सातादेखि विद्यालयको नयाँ तालिका सुरु भयो। कक्षा १० का विद्यार्थीहरूका लागि बिहान ६ बजेदेखि अतिरिक्त कक्षा र विद्यालय छुटेपछि बेलुका कोचिङ सञ्चालन हुने भयो। टेस्ट परीक्षा नजिकिँदै जाँदा सबै विद्यार्थीमा पढाइप्रतिको गम्भीरता बढेको थियो।
अशोकको दैनिकी पनि बदलिएको थियो। ऊ अब बिहान उज्यालो राम्रोसँग नफैलिँदै उठ्थ्यो। घरको सामान्य काम सकेर किताब झोलामा राख्थ्यो। केहीबेरमै गोपाल, रमेश, भीम र सुरेश पनि घरअगाडि आइपुग्थे। पाँचै जना सधैँझैँ भेट्थे, तर आजकल पहिलेजस्तो धेरै ठट्टा हुँदैनथ्यो। सबैको हातमा किताब हुन्थ्यो, अनि कुराकानी पनि पढाइकै वरिपरि घुम्थ्यो।
"आज सरले गणितबाट प्रश्न सोध्नुहुन्छ होला," रमेशले किताब पल्टाउँदै भन्यो।
गोपाल हाँस्दै बोल्यो, "जे सोधे पनि पहिले तिमीलाई नै उठाउनुहोस्, हामी त्यसपछि सोचौँला।"
सबै हल्का हाँसे, तर त्यो हाँसो केही क्षणमै पढाइको कुरामा हरायो।
बस चढेर करिब एक घण्टाको यात्रा गरेपछि उनीहरू विद्यालय पुगे। बिहानको चिसो हावा अझै मैदानमा फैलिएको थियो। विद्यालयमा केही विद्यार्थी मात्र आइसकेका थिए। सबैको अनुहारमा एउटै लक्ष्य देखिन्थ्यो—टेस्ट परीक्षामा राम्रो नतिजा ल्याउने।
अतिरिक्त कक्षाको घण्टी बज्यो।
शिक्षक कक्षामा प्रवेश गर्नुभयो र भन्नुभयो,
"अब हामी समय खेर फाल्ने अवस्थामा छैनौँ। आजदेखि प्रत्येक दिनको मेहनतले नै टेस्ट परीक्षाको नतिजा निर्धारण गर्नेछ।"
सबै विद्यार्थी ध्यान दिएर पढ्न थाले।
केहीबेरपछि शिक्षकले एउटा कठिन प्रश्न बोर्डमा लेख्नुभयो।
"यसको उत्तर कसले दिन्छ?"
कक्षाभित्र केहीबेर सन्नाटा छायो।
अशोकले आत्मविश्वासका साथ हात उठायो।
ऊ उठेर उत्तर दिन थाल्यो। अधिकांश कुरा सही थियो, तर अन्तिम बुँदामा ऊ अलिकति अलमलियो।
शिक्षक मुस्कुराउँदै भन्नुभयो,
"राम्रो प्रयास अशोक। उत्तर लगभग सही छ, तर एउटा महत्त्वपूर्ण कुरा छुटेको छ।"
त्यसपछि हिमानीले हात उठाइन्।
उनी उठेर बाँकी उत्तर पूरा गरिन्।
शिक्षकले सन्तुष्ट हुँदै भन्नुभयो,
"ठीक यही उत्तर हो। अशोकले राम्रो सुरुवात गर्यो, हिमानीले त्यसलाई पूरा गरिन्। यही आत्मविश्वास कायम राख्नू।"
कक्षाभित्र हल्का ताली बज्यो।
अशोकले हिमानीतिर हेरेर मुस्कुरायो।
उसलाई हारेको जस्तो लागेन।
बरु हिमानीले राम्रो उत्तर दिएकोमा उसलाई गर्व महसुस भयो।
अतिरिक्त कक्षा सकिएपछि सबै विद्यार्थी आ–आफ्नो घरतिर फर्किए। अशोक र उसका साथीहरू पनि करिब एक घण्टाको यात्रा गर्दै गाउँ पुगे। घर पुगेर छिटोछिटो खाना खाए, केहीबेर आराम गरे र फेरि नियमित कक्षाका लागि झोला बोकेर विद्यालयतिर लागे।
दिउँसोको घाम चर्किन थालेको थियो। फेरि त्यही बाटो, त्यही यात्रा र त्यही सपना…
तर आज अशोकलाई थकानभन्दा ठूलो कुरा एउटा थियो—
मेहनत गरिरहेको मान्छे कहिल्यै एक्लो हुँदैन, उसको सपनाले सधैँ उसलाई अघि बढाइरहेको हुन्छ।
नियमित कक्षाको घण्टी बज्न केही मिनेट बाँकी थियो। अशोक विद्यालयको आँगनमा पुग्नेबित्तिकै उसको नजर हिमानीतिर पुग्यो। उनी बरन्डामा उभिएर कापी पल्टाउँदै केही पढिरहेकी थिइन्।
अशोक नजिक पुग्दा हिमानीले मुस्कुराउँदै भनिन्,
"आज बिहान त राम्रो उत्तर दिएका थियौ।"
अशोक हल्का हाँस्यो।
"अन्तिममा अलमलिएँ नि।"
"अलमलिनु हार्नु होइन डाँगुरे। प्रयास नगर्ने मान्छे मात्रै केही सिक्दैन।"
अशोकले उनको कुरा ध्यान दिएर सुन्यो।
"तिमीले बाँकी उत्तर पूरा गरिदिँदा मलाई धेरै खुसी लाग्यो।"
हिमानीले अचम्म मान्दै सोधिन्,
"किन?"
"किनकि तिमी सफल हुँदा मलाई आफ्नै सफलता जस्तो लाग्छ।"
हिमानी केही क्षण चुप रहिन्। त्यसपछि बिस्तारै मुस्कुराइन्।
"मलाई पनि तिम्रो प्रगति देख्दा त्यस्तै लाग्छ।"
यत्तिकैमा घण्टी बज्यो र सबै विद्यार्थी आ–आफ्नो कक्षामा पसे।
दिउँसोका सबै पिरियडहरू पढाइमै बिते। टेस्ट परीक्षा नजिकिँदै गएकाले शिक्षकहरूले पनि एकपछि अर्को पाठ दोहोर्याइरहनुभएको थियो। आज कक्षामा अनावश्यक हल्ला पनि थिएन। सबै विद्यार्थी भविष्यका लागि मेहनत गरिरहेका थिए।
टिफिनको घण्टी बज्नेबित्तिकै अशोक र उसका साथीहरू विद्यालयबाहिरको बाटोछेउमा गए। केहीबेरपछि हिमानी पनि त्यहाँ आइन्। दिलमाया भने आफ्ना साथीहरूसँग अर्को छेउमा गफ गरिरहेकी थिइन्।
अशोक र हिमानी केही पर उभिए।
अशोकले बिस्तारै भन्यो,
"आज सरले तिम्रो उत्तरको धेरै प्रशंसा गर्नुभयो।"
हिमानीले मुस्कुराउँदै उत्तर दिइन्,
"तिमीले पनि सक्थ्यौ, अलि हतारियौ।"
"अबदेखि अझ मेहनत गर्छु।"
"हामी प्रतिस्पर्धी होइनौँ, एकअर्काका हौसलादाता हौँ।"
अशोकले गम्भीर हुँदै भन्यो,
"तिमी अगाडि बढ्दा मलाई खुसी लाग्छ।"
हिमानीको आँखामा सानो चमक देखियो।
"र तिमी सफल हुँदा मलाई गर्व हुनेछ।"
केही क्षण दुवै मौन भए।
त्यो मौनतामा पनि धेरै कुरा लुकेका थिए।
अशोकले फेरि भन्यो,
"मलाई लाग्छ, प्रेमले मान्छेलाई कमजोर होइन, अझ जिम्मेवार बनाउनु पर्ने रहेछ।"
हिमानीले टाउको हल्लाइन्।
"त्यसैले त हामीले पढाइलाई कहिल्यै छोड्नु हुँदैन। हाम्रो सपना पूरा भयो भने आजको संघर्ष सबैभन्दा सुन्दर सम्झना बन्नेछ।"
त्यत्तिकैमा विद्यालयको घण्टी बज्यो।
दुवै मुस्कुराउँदै कक्षातिर फर्किए।
बेलुकासम्म नियमित पढाइ सकियो। त्यसपछि कोचिङ कक्षा सुरु भयो। दिनभरिको थकान अनुहारमा देखिए पनि कसैले गुनासो गरेन। सबैले ध्यान दिएर पढे।
कोचिङ सकिँदा साँझ परिसकेको थियो। पश्चिमतिर सूर्य बिस्तारै डाँडामुनि हराउँदै थियो। आकाश सुनौलो र हल्का राताम्मे बनेको थियो।
अशोक र उसका साथीहरू बस चढेर गाउँतिर फर्किन लागे।
बसको झ्यालबाट बाहिर हेर्दै अशोकले मनमनै सोच्यो—
"प्रेमले मलाई अल्छी बनाएको छैन, अझ राम्रो बन्ने कारण दिएको छ। आजको मेहनत नै भोलिको सफलता हो, र त्यो सफलतामा हिमानीको विश्वास मेरो सबैभन्दा ठूलो शक्ति हुनेछ।"
बस बिस्तारै गाउँतिर अघि बढ्यो।
अशोकको मनमा अब एउटा मात्र लक्ष्य थियो—
प्रेमलाई जोगाउँदै भविष्य पनि उज्यालो बनाउने।
क्रमशः...
