Miharo jhay

02/08/2025

27/07/2025

20/07/2025

Nalaman Kong May Kabit ang Aking Asawa at Buntis Ito — Gusto Kong Gumanti, Pero Ang Ginawa Ko… Ay Nagpayanig sa Kanya sa Huli
Ako si Hương, 28 taong gulang, taga-Hà Nội. Apat na taon na kaming kasal ni Minh, ang lalaking matagal ko ring minahal. Nakilala ko siya bilang isang maayos magsalita, may maamong mukha, at masipag na accountant sa isang kumpanya ng konstruksiyon. Mahigit dalawang taon kaming nagligawan bago kami ikinasal — walang engrandeng kasalan, walang pangarap na marangya.

Nang ipinagbuntis ko si Bé Bống — ang anak namin — iniwan ko ang trabaho ko sa bangko. Sabi ni Minh,

“Magpahinga ka na lang sa bahay. Ako na bahala sa lahat.”
At naniwala naman ako.

Apat na taon akong naging asawa’t ina.
Ako ang gumigising ng maaga para magluto. Ako ang naglilinis ng bahay, naghihintay ng hapunan habang si Minh ay abalang-abala sa trabaho. Minsan, gabi na siyang umuuwi. Wala akong tanong. Hindi ako nagreklamo.

Sabi nga nila, ang matalinong babae ay hindi naghahalungkat ng cellphone ng asawa. Isa ako sa kanila. Ang akala ko, ang tiwala ang pundasyon ng isang masayang pamilya.

Hanggang isang araw, biglang may bumungad sa akin — isang resibo.
Galing ito sa bulsa ng kanyang pantalon. Nakalagay: gatas para sa buntis, vitamins, at mga damit pambabae — size L.

Pero hindi ako buntis.

At wala naman siyang kapatid na babae.

Ramdam ko agad. May mali.

Simula noon, palihim ko siyang sinundan. Sa mga pagkakataong sinasabi niyang may out-of-town meeting siya, nagrent ako ng motor-taxi at sinundan siya. Hanggang natunton ko ang isang lumang apartment sa Định Công — doon siya palaging pumupunta tuwing weekend.

Isang tanghali, habang nasa daycare ang anak namin, nagpunta ako roon.
Hindi ako kumatok. Nagkubli ako sa likod ng puno.

Pagkalipas ng ilang minuto, dumating si Minh. Bitbit niya ang isang kahon ng gatas para sa buntis, mga prutas. Kumatok siya.

May lumabas na babaeng mga 25 taong gulang, malaki ang tiyan.

Hinalikan ni Minh ang noo niya. Naghagikgikan sila. Hinaplos niya ang tiyan ng babae, tila may ibinubulong.

Pumasok sila sa loob, sabay isinara ang pinto.

Parang may bumalot na yelo sa puso ko.
Hindi ako sumugod. Hindi ako gumawa ng eksena gaya ng mga nakikita sa Facebook.

Tumalikod ako. Umuwi.

Pag-uwi ko, diretso ako sa kwarto. Binuksan ko ang vault.
Kinuha ko lahat ng ipon ko — pera kong inipon para sa panahon ng sakuna.

Nag-text ako sa mga kaibigan ko:

"Dinner tayo mamaya. Ako taya. Magpaganda tayo. Kailangan ko 'to."

Hindi na sila nagtanong. Nagkita-kita kami. Nagpakabusog sa seafood, uminom ng cocktail, humalakhak nang malakas.

Nagpa-blowdry ako ng buhok. Nagpalinis ng kuko. Nagpamasahe.

Lahat ng empleyado nagtatanong,

“Ma’am, may espesyal ba na okasyon?”

Ngumiti lang ako.

“Wala. Magpapaganda lang bago magsimulang muli.”

Pag-uwi ko, niyakap ko ang anak ko.
Pinakinggan ko ang kanyang banayad na paghinga habang natutulog. Siya lang ang dahilan kung bakit hindi ako nagwala.

Hindi ko siya maaaring ipakitang nasisira ang ina niya.

Dalawang araw ang lumipas — bumili ako ng ticket papuntang Đà Nẵng.
Ako at ang anak ko. Walang paalam. Walang post sa social media. Gusto ko lang ng katahimikan — malayo sa lahat.

Gusto kong pag-isipan sa dalampasigan kung mananatili pa ako o bibitaw na talaga.

Pero sa gabing iyon, habang nag-iimpake ako... tumunog ang cellphone ko.
Si Minh.

Tinitigan ko ang screen.

Nagdalawang-isip ako… pero sinagot ko.

(Itutuloy...) 👇
https://newspro.celebtoday24h.com/dung1/nalaman-kong-may-kabit-ang-aking-asawa-at-buntis-ito-gusto-kong-gumanti-pero-ang-ginawa-ko-ay-nagpayanig-sa-kanya-sa-huli-dn/

19/07/2025

Laging Masarap ang Ulam sa Boarding House

Dear Kuya Mid,

Ako si Jake, 4th year working student sa isang university dito sa Maynila. Mahirap ang buhay, kaya nung nahanap ko ang boarding house sa Tnd na may libreng ulam araw-araw, parang jackpot na para sa’kin.

₱2,500 lang ang buwanang renta—kasama na tubig, kuryente, at tatlong beses na kain sa isang araw. Walang kusina, pero may lamesa sa dining area kung saan araw-araw may mainit na pagkain.

At Kuya Mid, masarap ang ulam. Laging malasa. Laging may sabaw o sarsa. Hindi gaya ng ibang karinderya sa labas, dito kahit walang toyo o asin, ulam pa rin ang lasa. Ang may-ari? Si Nanang Lita. Matandang babae na sobrang tahimik pero laging nakangiti.

Noong una, hindi ko naisip kung saan siya bumibili ng mga karne. Kasi nga, sa lugar naming iyon, mahal ang bilihin. Pero tuwing alas-sais ng umaga, makikita mo siyang naglalabas ng kaldero mula sa likod ng kusina. Minsan, may tinola. Minsan, may adobong parang kaldereta ang timpla. Minsan, hindi ko alam kung anong klaseng luto basta malambot ang laman, mapula ang sabaw, at laging may kakaibang aroma.

Sabi nila, sekreto raw ni Nanang Lita ang suka’t laurel. Pero para sa’kin, parang may mas malalim pa roon.

Lahat ng tumira sa boarding house, tumataba.

Pero may isang patakaran si Nanang Lita:
Bawal lumapit sa kusina.
Bawal magtanong kung anong klaseng karne ang nasa ulam.
At pinakaimportante:
Bawal sumilip sa likod.

At kahit mukhang weird, walang nagrereklamo. Kasi nga, masarap ang ulam. Masarap ang buhay. Mura ang renta.

Hanggang sa isang araw, nawala si Alvin, ’yung bago naming boarder.

Tatlong linggo pa lang siya. Tahimik, civil, palaging naka-earphones. Huling nakita siyang pumasok ng boarding house bandang alas-nuwebe ng gabi. Tapos bigla na lang… wala na.

Akala ng lahat, lumipat lang. Pero hindi siya nagpaalam. Wala rin siyang naiwan na gamit. Ni hindi na nagreply sa group chat ng boarders. Tinanong namin si Nanang Lita, pero ang sagot lang niya:

“Umuwi na raw sa probinsya.”

Pero Kuya Mid, may kakaiba noong araw na ’yon.

Kasi kinabukasan… ang ulam ay sinigang.

At sa tagal ko nang nakakatikim ng sinigang, noon lang ako nakatikim ng ganung klaseng karne. Malambot. Maputi ang taba. At parang may parteng litid na hindi pang-baboy o manok.

Hindi na ako kumain.

At nung gabing ‘yon, hindi ako mapakali. Na-curious ako.

Paglampas ng hatinggabi, bumaba ako.

Tahimik ang paligid. Ang mga ilaw sa hallway, patay. Pero may ilaw sa likod ng kusina. Doon mismo sa bawal lapitan.

Nagtago ako sa gilid ng cabinet, dahan-dahang sumilip.

At doon ko nakita si Nanang Lita.

May suot siyang apron na may mantsa ng dugo. Hawak ang kutsilyong malaki, at nakatalikod habang hinihiwa ang isang bagay sa mesa. Sa tabi niya, may malaking asul na drum. May tumutulong likido sa gilid.

Sa sobrang kaba ko, nabangga ko ang tabo.

Plak!

Tumigil siya.

Tahimik.

Hanggang sa dahan-dahan siyang lumingon. Nakangiti. Walang tunog ang bibig niya pero kita kong sinabi niya:

“Masarap, di ba?”

Hindi na ako bumalik sa boarding house.

Iniwan ko lahat ng gamit ko. Nakituloy muna ako sa kaibigan ko habang inintay ang pagkakataong makahanap ng bagong matutuluyan. Hindi ako nagsumbong. Wala akong ebidensya. At sa mga sumunod na araw… parang wala lang sa mga boarder.

Para bang… ayos lang sa kanila.

O baka… nasanay na sila.

Kaya Kuya Mid, kung sakaling may mag-offer sa inyo ng murang boarding house na may libreng masarap na pagkain araw-araw, tanungin mo muna:

Masarap nga ba dahil sa luto… o dahil sa karne?

From: Jake (Manila)
🍛🩸🚪

17/07/2025

Nagboarding house ako sa bahay ng Ex ko sa Baguio, nagkasalubong kami ng mama Niya sa hagdan‼️‼️‼️

Hi Pokoyo,
Tawagin niyo na lang akong Ara. Admin sobrang awkward talaga kahapon😒
Syempre start ko muna sa Simula.

Fourth year high school ako noon nang una kong makilala si Drei. Seatmate ko siya sa isang review center dito sa Manila. Tahimik lang siya pero ang lakas ng dating tall, may braces pa that time, at super bait. Ako ‘yung madaldal, siya ‘yung tahimik. Pero ang weird, nagclick kami.

Hanggang sa naging texting buddy ko na siya, tapos sabay na kami umuuwi after review. One time, inabot kami ng ulan, at dahil parehas kaming wala ng masakyan, naglakad kami sa ilalim ng payong niya. Doon ako unang kinilig. Ilang weeks lang, nanligaw siya. Sinagot ko siya after two months kasi gusto ko siguraduhin na seryoso siya. And he was.

Yung kilig namin? Sobra. Holding hands sa park, yakap sa sinehan, kiss sa pisngi kapag hatid sa bahay hanggang doon lang talaga. Wala pang nangyari sa'min. Gusto naming maging proud kami sa isa’t isa sa harap ng pamilya. In fact, naging legal kami. Mabait ang mama niya, parang second nanay ko. Lagi akong inaabot ng pabaon every time dadaan ako sa kanila.

Nag-decide akong mag-aral sa Baguio. Gusto ko kasing lumayo sandali, magkaroon ng fresh start, self-discovery, mga ganon. Pero siya? Ayaw niya. “Bakit sa malayo pa?” tanong niya. “Bakit hindi dito na lang?”

Nagka-cold war kami. Hanggang sa naging klaro na ‘di na kami tugma sa pangarap. Walang third party. Walang cheating. Pero napagod kami pareho. Mahirap din kasi kapag hindi aligned ang goals niyo. Kaya kahit masakit, naghiwalay kami isang taon na ngayon.

This May lang ako lumipat dito sa Legarda, Baguio. Gusto ko sana ng peaceful na lugar. ‘Yung malapit sa school, mura ang renta, at maayos ang kwarto. Nakakita ako online, sakto sa budget. Kinuha ko agad.

First week ko doon, akyat-baba ako kasi wala pa akong lutuan, so palaging bili ng food. Tapos isang tanghali, pagbaba ko ng hagdan para bumili ng lunch,

😱 Si Mama! Mama ng ex ko

Nasa paanan ng hagdan si Tita Linda ang mama ng ex ko! Hawak niya ang basket ng gulay, bagong dating galing palengke.

Parang slow motion yung eksena. Napakapit ako sa hagdan. Tapos siya, napatitig sa akin ng ilang segundo. Ako ‘yung unang nagsalita:

“T-Tita Linda?!”

Tapos sabi niya, “Ara?? Anak ng tinola… ikaw ba ‘yan? Anong ginagawa mo dito sa bahay namin?!”

LITERAL. Bahay. Nila.

Akala ko boarding house lang, yun pala, bahay nila ‘to na ginawang paupahan ang upper floors. Hindi ko man lang napansin sa picture sa ad ‘yung mga familiar na pader at tiles. Hindi ko in-expect kasi may gate sa likod ako dumaan noong unang araw. At hindi ko akalain na may-ari pala sila.

Tawang-tawa si Tita after ng shock. Sabi niya, “Grabe, universe talaga ‘to, anak. Kung gusto mong i-prank ang anak ko, perfect ang setup mo!”

BUTI NA LANG WALA SI DREI SA BAHAY. Nasa Manila daw at may work-related training. Kundi baka natapilok na ako pababa.

Nagpaiwan ako sandali sa hagdan. Pinapasok ako ni Tita sa kusina at pinakain ng sopas. As in, parang walang nangyaring hiwalayan. Tinatanong pa niya kung may boyfriend na ako, sabi ko wala. Natawa siya at sabi niya, “Eh ‘yung anak ko, wala rin! Ay nako, ‘yung tadhana minsan ang kulit din.”

Ang kaso… kakadeposit ko lang ng 2 months. Kaya kahit gustuhin kong lumipat dahil helloooo awkward!... tiis muna ako.

Pero to be honest, hindi naman ako uncomfortable. Mabait si Tita. Hindi siya nanumbat. Wala siyang bitterness.

Ang tanong: paano kapag bumalik na si Drei?

Ewan. Wala pa ako sa part na ‘yon. Pero isang araw, baka bumaba na lang ako ulit ng hagdan… at hindi lang mama niya ang masalubong ko.

Pokoyo, ano sa tingin mo… sign na ba ‘to? 😳
Gusto ko na talaga lumipat ng bhouse pokoyo😭

09/07/2025

25 YEARS KANG NAWALA‼️‼️

Hindi ko akalain na makita ko siya sa work place ko matagal ko na SIYANG nakalimutan tapos biglang babalik samin na parang walang nangyari? Masaya na kami sa buhay namin ngayon bakit ginugulo mo pa kami!

Hi Pokoyo,
Itago niyo na lang ako sa pangalang Elisa, 30 years old, panganay sa tatlong magkakapatid. Isa na akong manager sa isang kilalang five-star hotel dito sa Cebu. Kung tutuusin, masasabi kong maayos na ang buhay ko. Maganda ang trabaho, may sarili na akong sasakyan, nakabili na rin ako ng maliit na bahay para sa nanay ko. Pero kahit gaano ako kaayos sa labas… may parte sa puso ko na puno pa rin ng sama ng loob.

Hindi ko kasi makalimutan kung paano kami iniwan ng tatay ko.

Bata pa lang ako nang umalis siya. Nasa Grade 1 ako noon. Isang gabi, hindi na siya umuwi. Sabi ni Mama, "May pinuntahan lang ang Papa mo." Pero lumipas ang ilang linggo, buwan, taon… hindi na siya bumalik. Unti-unti kong naintindihan na hindi lang siya “umalis” iniwan niya talaga kami.

Hindi ko maintindihan noon kung bakit. Pero habang lumalaki ako, doon ko nalaman ang totoo. Nambabae siya. Iniwan niya kami para sa isang mas batang babae, at ayon sa mga naririnig namin noon, masaya raw siya laging nasa videoke, sugal, at gala. Samantalang si Mama? Siya ang nagtinda sa palengke, siya ang naglaba sa kapitbahay, siya ang tumayo bilang ama’t ina sa aming magkakapatid.

Hindi naging madali ang lahat. Maraming gabi na umiiyak si Mama habang akala namin tulog na kami. Maraming araw na lugaw lang ang pagkain namin, pero hindi siya nagreklamo. Puro sakripisyo.

At ngayon?

Matanda na si Papa. Payat na, sakitin, at halos hindi na makalakad ng diretso. NOONG Isang araw lang, bigla siyang sumulpot sa hotel kung saan ako nagtatrabaho hindi ko din tinanong kung paano Niya nalaman na doon ako nagtatrabaho. Wala akong kaide-ideya na siya pala 'yung matandang lalaki sa lobby na nagtatanong kung pwede siyang makausap ng manager. Paglapit ko, napatigil ako. "Anak..." ang una niyang sinabi.

Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko. Para akong nanigas. Sa loob ng mahigit dalawang dekada, ngayon lang siya nagpakita.

Gusto raw niyang bumalik sa amin. Gusto niyang humingi ng tawad. Gusto raw niyang makabawi. Pero totoo ba? Makakabawi pa ba talaga siya sa lahat ng sakit na iniwan niya?

Sabi niya, “Wala na akong malapitan. Yung babaeng pinili ko noon? Iniwan din ako. Yung mga barkada kong kasama sa sugal at inuman? Wala na. Nasa simbahan na lang ako ngayon, nagsisisi.”

Pero habang nakatingin ako sa kanya, wala akong maramdaman. Wala na akong galit, pero wala rin akong awa. Parang butas na ang puso ko pagdating sa kanya.

Sinabi ko sa kanya ang totoo.

“Hindi ko na po kayang tanggapin kayo sa buhay namin ngayon. Hindi dahil galit ako… kundi dahil wala na po kayong lugar sa buhay naming pinili niyong talikuran noon. Si Mama ang kasama namin sa hirap. Siya ang nagturo sa aming mag-aral, magtrabaho, at maniwala sa sarili. Hindi ikaw.”

Umiiyak siya noon, nanginginig pa ang kamay niya habang nakatingin sa akin. Pero ni isang patak ng luha, wala akong mailabas. Ang tanging naisip ko lang:
"Ngayon ka lang babalik… ngayong wala ka nang mahihingan?"

Umalis siya noong araw na 'yon, dahan-dahang lumakad palayo. At ako? Bumalik ako sa trabaho. Naramdaman ko ang kirot, pero may kasamang tapang. Hindi lahat ng sorry ay sapat. Hindi lahat ng ama ay karapat-dapat pang tawaging “Tatay.”

Hindi ako masamang anak. Tinulungan ko siyang makuha ang pension niya, siniguradong meron siyang matitirhan pero hanggang doon na lang. Hindi lahat ng iniwan mo ay babalikan mo lang kapag gusto mo. Lalo na kung sa tagal ng panahon… hindi ka nila hinanap kasi natutunan na nilang mabuhay ng wala ka.

08/07/2025

LIHIM KONG TINUTULUNGAN ANG MAMA KONG INIWAN NG BUONG PAMILYA‼️‼️

isang kwento ng tahimik na pagmamahal at muling pagbalik

Bago ko simulan ang lahat pokoyo, hindi ko akalain na magbabahagi ako ng kwento na sa pelikula ko lng din napapanood. Totoo pala noh may GANITONG pangyayari pala sa totoong buhay.

Hi Pokoyo,
Itago mo na lang ako sa pangalang Grace, 28 years old, isang Virtual Assistant na ngayon. Gusto ko lang ibahagi ang kwento ng isang taong naging malaking bahagi ng buhay ko… kahit hindi ako bahagi ng buhay niya ngayon.

Ampon ako.

Hindi ito sikreto sa akin. Bata pa lang ako, alam ko na. Pero kahit ganon, hindi ko man lang naramdaman na iba ako. Lalo na sa tinuring kong “Mama” si Mama Teresa. Siya ang umampon sa akin nung baby pa lang ako. May kaya sila noon. May negosyo. May malaking bahay. Maayos ang buhay.

Pinalaki niya ako nang buong pagmamahal. Hindi niya ako pinaramdam na ampon lang ako. Nasa private school ako, may sariling kwarto, laging may baon. Kahit hindi ako kadugo, siya ang unang nagturo sa akin kung paano magmahal, tumanggap, at mangarap.

Pero hindi lahat ng kasama sa bahay, ganon din ang pakikitungo sa akin.

Isa sa mga anak niya si Ate Sheila mula't simula pa lang, hindi ako matanggap. Palagi niya akong binabara. Tinatawag akong "labas" o "hindi tunay." Isang beses, narinig ko pa siyang nagalit kay Mama:
“Mas mahal mo pa yang ampon mo kaysa sa sariling anak!”

Siguro bata pa ako nun, pero hindi ko ‘yon nakalimutan.

Pagdating ko ng 17, dumating yung araw na kinailangan kong umalis sa bahay. Hindi ko na kinaya ang pakikitungo sa akin ni Ate Sheila, lalo na nung nag-college ako at nagsimula na akong mag-working student. Ayoko nang maging pabigat, ayoko na rin ng gulo. Masakit man, pero pinili kong lumayo.

Simula nun, tumira ako sa boarding house. Nagtrabaho ako sa fast food, nag-tutor sa mga bata, kung anu-ano na lang. Pero nakatapos ako. Nakatapos ako ng college, at ngayon, isa na akong successful VA. May sarili na akong apartment, may ipon, may client, may tahimik na buhay.

Wala na akong balita kay Mama mula nung umalis ako. Pero palagi ko siyang naaalala.

Hanggang isang buwan lang ang nakaraan, may nag-message sa akin kapitbahay nila dati. Nabanggit niya si Mama Teresa. Matanda na raw. Mahina na. Naka-wheelchair. At ang mas masakit sa lahat? Pinabayaan na siya ng mga anak niya.

Yung limang anak na pinaghirapan niya, pinalaki niya, pinag-aral kanya-kanya na raw ng buhay. Wala man lang gustong tumira sa kanya. Ang ilan, nasa abroad. Yung iba, ni hindi man lang nagpapadala. Sa isang sulok na lang daw siya ng bahay, inaalagaan ng isang bayad na tagabantay pero parang wala na ring respeto sa kanya.

Alam mo yung pakiramdam na habang binabasa ko yun, para akong hinihila paatras ng nakaraan.
Yung mga yakap niya nung bata ako.
Yung mga pagkanta niya habang nilalagyan ako ng Vicks.
Yung pag-aalala niya kapag nilalagnat ako.
Yung simpleng tanong niyang “kumain ka na ba?”

At ngayon… siya na ang nagugutom. Siya na ang wala.

Kaya hindi na ako nagdalawang-isip. Hindi man ako sigurado kung matatanggap niya pa ako nagsimula akong magpadala. Monthly. Pinadala ko sa tagabantay niya. Hindi sa mga anak. Sa kanya mismo. Nagpakilalang “anonymous friend.”

Bumili rin ako ng bagong wheelchair, pinalitan yung luma’t kalawangin. Binilhan ko siya ng heater para hindi siya ginawin. Vitamins, adult diapers, pagkain lahat, padala ko.

Hindi niya alam na ako ito.
Hindi ko pa kayang magpakita.
Pero alam ko, mas kailangan niya muna ngayon ang tulong… kaysa ang closure.

Minsan, naiisip ko bakit ako pa?
Ako yung ampon.
Ako yung hindi niya kadugo.
Ako yung sinaktan ng pamilya niya.
Pero ako yung bumabalik.

At sa totoo lang, hindi ko rin alam ang sagot. Basta ang alam ko lang… minsan sa buhay ko, minahal niya ako kahit wala siyang dahilan.
Ngayon, ako naman ang nagmamahal sa kanya… kahit wala siyang hinihingi.

Mama Teresa, GUSTONG gusto kitang yakapin at ALAGAAN kahit paano Pero NATATAKOT AKONG bumalik. Paano kung di mo na ako kayang tanggapin o PALAYASIN ako ng mga tunay mong mga anak😭

Mahal na mahal kita mama.

– Grace, 28

July 5,2025
Time Check: 4:11PM