02/11/2025
Kwento ni Lolo Endong:
“Pagkatapos ng Sementeryo”
Pagkatapos ng Undas, habang nagkakape si Lolo Endong sa harap ng tindahan, napansin niyang pa-uwi na ang mga tao galing sementeryo. May mga pagod, pawis, at gutom. May ilan namang parang masaya — kasi nakasama raw ang mga kamag-anak.
Lumapit si Mang Turing, dala ang mga kandilang halos maubos na sa araw ng pagbisita.
> “Lolo, grabe, dalawang araw kami sa sementeryo! Nilinis namin, nagdasal, nagkain, parang reunion! Pero ewan ko, bakit parang pag-uwi ko, parang wala rin akong nakuha?”
Napangiti si Lolo Endong.
> “Alam mo, Turing, maraming taon na rin akong sumama sa ganiyang tradisyon. Pero habang tumatanda ako, napagtanto kong madalas, napagod lang ang katawan, hindi naman nagbago ang puso.”
Tahimik sandali si Mang Turing, bago muling nagsalita.
> “Oo nga, Lolo… Wala naman sa Biblia na tuwing ganitong araw, kailangan kong dalawin ‘yung mga patay para maipakita ang pagmamahal ko sa kanila. Parang mas gusto ni Lord na habang buhay pa sila, ‘yun ang panahon para ipakita ko ang pag-ibig, hindi ‘pag patay na.”
Tumango si Lolo Endong.
> “Tama ka, Turing. Ang tunay na alaala ay hindi nasusukat sa kandila o bulaklak, kundi sa puso nating marunong magmahal at magpasalamat sa Diyos habang may buhay.”
Habang palubog ang araw, napatingin si Lolo Endong sa langit.
> “Sabi nga sa Eclesiastes 9:5, ‘Sapagkat ang mga buhay ay nakakaalam na sila’y mamamatay, ngunit ang mga patay ay walang nalalaman.’ Kaya’t habang may buhay, doon tayo magbago. Hindi sa sementeryo, kundi sa puso.”
---
💭 Lesson Learned:
Ang pagdalaw sa sementeryo ay hindi masama, pero kung ito ay ginagawa lang dahil sa tradisyon at hindi pag-ibig kay Cristo, ito’y nagiging walang kabuluhan.
Ang tunay na paggunita sa mga yumao ay ang mabuhay nang may pananampalataya — kasi ‘yun ang tunay na alaala na nagbibigay kaluwalhatian sa Diyos.
---
❓Tanong ni Lolo Endong:
Pagkatapos mong dumalaw sa sementeryo, may nabago ba sa puso mo, o pagod lang ang nadama mo?
