26/05/2026
Gdy te naście lat temu zadzwoniłam i powiedziałam że wynajęłam lokal na kawiarnie w słuchawce najpierw usłyszałam długą ciszę, a potem wymowne: „dziecko, coś ty zrobiła..” 😂
Mogłabym napisać pełen patosu i pięknych ozdobników tekst że, ale czasem tak bywa, że tego po prostu nie ma. Jest rzeczywistość i realia. Brak romantyzmu, brak ubarwiania rzeczywistości, skupienie na faktach.
Mając 17 lat wyszła za mąż za człowieka który zrezygnował dla niej ze święceń. Zrobiła to nie dlatego że musiała ale z totalnej głupoty - miłości. Ślub był bardzo skromny. I w sumie zaraz sielanka się skończyła. Pojawiło się dziecko i fantazja o zakładzie dziewiarskim. I sklep. I Tyrka. I stan wojenny. Ojca zabrało w nocy w piżamie ZOMO i ślad po nim na bardzo długo zaginął. Kombinowała by przetrwać i zdobyć towar do sklepu w tych „cudownych”czasach. Sama. Kobieta. Jeżdżąca taksówką od punktu do punktu by się przebić przez kontrolę które nie puszczały bez zezwoleń. Ale udało się. Wyprosiła, wychodziła. Mogąc sprowadzać towar Miała za co żyć.
Zaczęły się pojawiać paczki. Z kawą. Z czekoladą. z rajstopami. Pomagały jej załatwiać różne rzeczy nie do załatwienia. Ojciec wrócił do rozkręconego biznesu. W latach 80tych pojawiły się bliźniaki. Jedno chore wymagające hospitalizacji a drugie oddane na parę lat do dziadków (to byłam ja).
Wielka miłość okazała się tyranem fizycznym i psychicznym opakowanym w białe rękawiczki - do tego po ZOMO - z wielkimi plecami. Nikt nie wierzył że dzieje się coś złego. Byliśmy rodziną z obrazka. Z odwiedzinami biskupów i księży. Grzeczni. Dobrze ubrani. Bagatelizowana przez otoczenie i służby, harując - prowadząc zakład dziewiarski i sklep , czekała aż najstarsza zda maturę żeby uciec z horroru który zgotował niedoszły ksiądz.
Uciekła zabierając nas i psa. I zrzucone w kilkanaście minut trochę rzeczy na wypożyczone auto. Zostawiając wszystko za sobą. Przepadł budowany przez nią latami majątek. Trzeba było ukrywać się. Żyliśmy bardzo skromnie. Wręcz ubogo. Ale był spokój. Zaczęły się dla niej czasy kombinowania jak utrzymać siebie i dzieci. Wsparciem była najstarsza córka. Na koncie Dużo przeprowadzek.
Czego ona nie robiła po drodze.. pomagaliśmy jak mogliśmy. Nie było narzekania. Była praca i szukanie sposobów jak przetrwać. Jak zrobić coś z niczego. Szacunek do rzeczy. Naprawianie nie wyrzucanie. Oszczędzanie. Otwartość na inność. Tak wychowała 3 pomysłowych i upartych dzieci, które dążą do celu niestety często kosztem siebie. Z twardym zadkiem, z dużą dozą bycia frajerem 😂 Najlepsza lekcja realizmu.
Nauczyła mnie ciężkiej pracy bez marudzenia. Pokazała niczym jest bezinteresowne zaangażowanie bez szukania poklasku – pomoc innym nawet gdy sam mieliśmy niewiele. To od Ciebie mam empatię do słabszych i odruch stawania w ich obronie.
Psychoterapeuci lubią mówić że „Wszystko przez matkę”, obwiniając ją chyba za wszystko. Ja rozumiem to zdanie zupełnie na odwrót.
To, że potrafię dziś kombinować i przetrwać wiele, jest właśnie „przez Ciebie”. Dzięki Tobie nie ma dla mnie rzeczy niemożliwych i zawsze znajdę rozwiązanie. No... chyba że chodzi o prowadzenie auta bo tego po prostu moje zwoje mózgowe nie ogarną.
Dałaś mi surowy, ale skuteczny pancerz na życie. Dziękuję Ci za tę siłę, za naukę walki i za to, że nauczyłaś mnie widzieć drugiego człowieka.
Ah : Cukierniczka z niej żadna. Sernik królewski i „murzynek” no i plesniak - to ciasta które pojawiały się u nas. Pierwszy i ostatni tort jaki zrobiła wylądował w ogrodzie u psa - był tak wyjątkowy że nie chciał go tknąć - a miał zatrzeć ślady porażki. Za to wszystko co słodkie jest sensem jej życia. I pudel Tosia
