13/09/2026
Tempranillo – jak smakuje, gdzie występuje i z czym je podawać? Ta najważniejsza czerwona odmiana Hiszpanii może dawać zarówno młode, soczyste wina pełne wiśni, jak i złożone Reservy dojrzewające przez lata w beczce i butelce.
Nazwa Tempranillo pochodzi od słowa temprano, czyli „wcześnie”. Odmiana dojrzewa wcześniej niż wiele innych szczepów Półwyspu Iberyjskiego. Najważniejszymi regionami jej uprawy są Rioja, Ribera del Duero i Toro, ale spotkamy ją również w La Manchy, Katalonii, Nawarrze i Portugalii. Zmieniają się przy tym jej nazwy: Tinto Fino, Tinta del Pais, Tinta de Toro, Cencibel, Ull de Llebre, Tinta Roriz czy Aragonez.
Młode Tempranillo pachnie wiśnią, truskawką, śliwką, jeżyną i fiołkami. Może być świeże, soczyste i niezbyt ciężkie, szczególnie gdy dojrzewa w stali, betonie albo dużych, używanych beczkach.
Dąb prowadzi odmianę w zupełnie inną stronę. W zależności od rodzaju i wieku beczki pojawiają się wanilia, kokos, kakao, cedr, tytoń, słodkie przyprawy i nuty tostowe. Dojrzewanie zaokrągla taniny i pozwala winu rozwijać się w butelce.
Najlepsze przykłady z Rioja i Ribera del Duero mogą dojrzewać przez dekady, przechodząc od świeżego owocu w stronę suszonych wiśni, skóry, tytoniu i leśnego poszycia.
Młode Tempranillo warto podawać do tapasów, wędlin, wieprzowiny, drobiu, grillowanych warzyw i dań z pomidorami. Dojrzalsze wersje dobrze pasują do pieczonej jagnięciny, wołowiny, dziczyzny, gulaszy i twardych serów.
Tempranillo może być proste i spontaniczne albo poważne i długowieczne. Jego styl zależy nie tylko od czasu spędzonego w beczce, ale również od wysokości winnicy, wieku krzewów, gleby, klimatu i decyzji producenta.
Leszek, Eliza & zespół Buy W**e
