18/02/2026
นับวันคนจะอยู่แต่กับโลกโซเชียล ล ล ล
วันนี้ . . ยังเป็นได้ขนาดนี้
ต่อไป . . คนคงไม่ต้องรู้จักกัน
โลกนับวันจะเงียบบบบบลงทุกที
ผมอายุ 63 ปีแล้ว พูดตามตรงนะ เขียนเรื่องแบบนี้ก็รู้สึกขัดเขินอยู่เหมือนกัน
แต่มีเรื่องหนึ่งที่อยากพูด ผมกลัวช่วงตรุษจีน!
ไม่ใช่เพราะเหงา แต่เพราะมันคึกคักเกินไป คึกคักจนผมกลัว!
ทุกปี ลูกชายสองคนพาครอบครัวขับรถกลับมา เห็นพวกเขา ผมดีใจนะ ดีใจจริง ๆ
ยังบอกภรรยาว่า “ลูกกลับมานี่ดีจริง ๆ”
แต่ไม่รู้ตั้งแต่ปีไหน ที่ความดีใจนั้น ค่อย ๆ กลายเป็นความอึดอัดที่พูดไม่ออก
พวกเขาอยู่ประมาณหนึ่งสัปดาห์ จะอยู่นานแค่ไหนไม่ใช่ประเด็น ที่ทำให้ใจผมเย็นวาบคือ บ้านหลังนี้ เหมือนมีแค่เราสองคนที่อาศัยอยู่จริง ๆ
จานกองเต็มอ่างไม่มีใครเห็น!
ขยะบนพื้นก็เดินข้ามไป!
ถุงขยะเต็มก็แค่กดให้แน่นขึ้น!
ผมกับภรรยาตื่นหกโมง ต้มน้ำ เก็บของ เดินยังต้องเบา กลัวปลุกพวกเขา
ส่วนลูกๆ สิบเอ็ดโมง เที่ยง ถึงจะตื่น ยังไม่ทันสบตาใคร มือถือมาก่อน!
ห้องนั่งเล่นเหมือนรีสอร์ต
ห้องครัวเหมือนสนามรบ
ตอนกินข้าวเหนื่อยที่สุด
ผมทำรสอ่อน ๆ เผื่อกระเพาะผู้ใหญ่ พวกเขาขมวดคิ้วบอก “จืดไปนะพ่อ”
ใจผมสะดุ้ง แต่เพราะเทศกาล ก็เลยกลืนลงคอไป
เลยลองทำรสจัดขึ้น น้ำมันมากขึ้น สุดท้ายผมปวดท้อง ภรรยาก็ไม่สบาย
กลายเป็นอะไร? วันหนึ่งต้องทำสองแบบ ครัวเดียว หม้อเดียว ควัน น้ำมัน ไอร้อน ปวดเอว ปวดหลัง
เขากินเสร็จพูดแค่ “ก็โอเคนะ” แล้วกลับไปที่โซฟา เลื่อนมือถือเหมือนเดิม สุขภาพผมก็ไม่สู้ดีนัก ฝืนแบบนี้หนึ่งสัปดาห์มันพังจริง ๆ มันไม่ใช่แค่เหนื่อย แต่กินไม่ได้ นอนไม่หลับ
กลางคืนได้ยินเสียงวิดีโอ เสียงหัวเราะ เสียงถุงขนม ผมนอนมองเพดานคิด นี่เรียกว่าตรุษจีนใช่ไหม? หรือผมกำลังทำโอที?
เกษียณแล้ว แต่เหนื่อยกว่าเดิม ที่ทรมานที่สุดคือผมพูดไม่ได้ อยากพูดว่า “ปีนี้อยู่น้อยลงหน่อยได้ไหม” “ช่วยกันหน่อยได้ไหม”
แต่กลัว กลัวถูกมองว่า “ลูกกลับมายังจะบ่น” กลัวถูกเปรียบเทียบกับบ้านอื่นเลยเงียบ
ภรรยาบอกผมว่าป๊าคิดมาก ปีละครั้งสองครั้ง เดี๋ยวลูกจะว่าไม่รักพวกเขา พาลจะไม่กลับมานะ!
ผมไม่ได้ไม่รักลูก ตรงกันข้าม ผมแคร์พวกเขามาก ผมแค่กลัวว่า ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปผมจะพังก่อน
ผมตัดสินใจถูกไหมที่เขียนเล่าให้พวกคุณฟัง?
เอาจริง ๆ นะ ผมแค่อยากเห็นการกระทำเล็ก ๆ ล้างจานสักครั้ง เอาขยะไปทิ้ง เห็นอะไรตกก็ช่วยหยิบ แค่นั้นเองครับ
....
นุสนธิ์บุคส์
