04/03/2026
မနက် ၅ နာရီ နှိုးစက်မြည်တယ်။
ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ ကိုယ်တိုင် သွားရတယ်။
ကိုယ် မသွားရင် — ဆိုင် မဖွင့်ဘူး။
ညနေ ၁၀ နာရီ ဆိုင်ပိတ်တယ်။
ကိုယ်တိုင် စာရင်းရှင်းရတယ်။
ကိုယ် မရှင်းရင် — ဘယ်သူမှ မရှင်းဘူး။
တစ်နေ့ ၁၇ နာရီ အလုပ်လုပ်တယ်။
လစဉ်ဝင်ငွေ သိန်း ၅၀၀၀ ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ — ခရီးတစ်ခါ ထွက်လို့ မရဘူး။
ဖျားတစ်ခါ ဖျားလို့ မရဘူး။
ဒါ — ကိုယ်ပါမှ လည်ပတ်တဲ့ လုပ်ငန်း။
───
နောက်တစ်ယောက် ရှိတယ်။
ဝင်ငွေ တူတယ် — သိန်း ၅၀၀၀။
ဒါပေမဲ့ —
မနက် ၉ နာရီမှ ထတယ်။
ဆိုင်က ၇ နာရီ ကတည်းက ဖွင့်ပြီးသား။
ဝန်ထမ်းတွေ သူတို့ အလုပ် သူတို့ လုပ်နေကြတယ်။
သူ ဘာလုပ်လဲ —
ကိန်းဂဏန်း စစ်ဆေးတယ်။ ဦးတည်ချက် သတ်မှတ်တယ်။
ပြဿနာ ကြီးကြီး ဖြစ်မှ ကိုင်တွယ်တယ်။
တစ်ပတ် ၃ ရက် ဆိုင်ကို သွားတယ်။
ကျန် ၄ ရက် — စဉ်းစားတယ်။ ဖတ်တယ်။ နောက်ထပ် လုပ်ငန်း တည်ဆောက်တယ်။
ဒါ — ကိုယ်မပါဘဲ လည်ပတ်တဲ့ လုပ်ငန်း။
───
ဝင်ငွေ တူတယ်။
ဒါပေမဲ့ — ဘဝ မတူဘူး။
ပထမတစ်ယောက်က လုပ်ငန်းအတွက် အသက်ရှင်နေတယ်။
ဒုတိယတစ်ယောက်က လုပ်ငန်းက သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေတယ်။
───
ဘာတွေ ကွာလဲ — တစ်ခုချင်း ကြည့်ရအောင်
───
မနက်ခင်း
ကိုယ်ပါမှ → နှိုးစက်မြည်တယ်။ မျက်လုံးတောင် မဖွင့်ရသေးဘူး ဖုန်းကိုင်ပြီ။ ဆိုင်က ဖုန်းလာတယ်။ "ကိုကို ဒီနေ့ ကုန်ပစ္စည်း ဘာမှာရမလဲ" "ဝန်ထမ်း မမ မလာဘူး ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ"
ကိုယ်မပါဘဲ → ဝန်ထမ်းတွေ SOP အတိုင်း ဆိုင်ဖွင့်တယ်။ ကုန်ပစ္စည်း မှာရမယ့် list က ရေးထားပြီးသား။ ဝန်ထမ်း မလာရင် အစားထိုး အစီအစဉ် ရှိပြီးသား။ ကိုယ်ဆီ ဖုန်းလာစရာ မလိုဘူး။
───
ဖောက်သည် ပြဿနာ ဖြစ်တဲ့အခါ
ကိုယ်ပါမှ → "ကိုကိုကို ပြောမှ ရမယ်" "ပိုင်ရှင်ကို ခေါ်ပေးပါ" — ကိုယ့်ဆီ အကုန် ရောက်လာတယ်။ ကိုယ် မရှိရင် ဖြေရှင်းလို့ မရဘူး။
ကိုယ်မပါဘဲ → ပြဿနာအမျိုးအစားအလိုက် ဖြေရှင်းနည်း ရေးထားတယ်။ ဝန်ထမ်း ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်နိုင်တဲ့ နယ်နိမိတ် သတ်မှတ်ထားတယ်။ သိန်း ၅၀ အထိ ဝန်ထမ်း ဆုံးဖြတ်ခွင့် ရှိတယ်။ သိန်း ၅၀ ကျော်မှ ကိုယ့်ဆီ ရောက်လာတယ်။
───
ပိုက်ဆံ ကိစ္စ
ကိုယ်ပါမှ → ပိုက်ဆံ အဝင်အထွက် အကုန် ကိုယ့်လက်ထဲ ဖြတ်ရတယ်။ ဝန်ထမ်းလစာ ကိုယ်တိုင် ပေးရတယ်။ ဘဏ်ကို ကိုယ်တိုင် သွားရတယ်။ ငွေသားကို ကိုယ်တိုင် ရေတွက်ရတယ်။
ကိုယ်မပါဘဲ → စာရင်းကိုင် ရှိတယ်။ ငွေစာရင်း စနစ် ရှိတယ်။ အသုံးစရိတ် ခွင့်ပြုချက် စနစ် ရှိတယ်။ ကိုယ်က အပတ်စဉ် ကိန်းဂဏန်း စစ်ဆေးရုံပဲ — ၁၅ မိနစ်။
───
ကိုယ် ဖျားနာတဲ့အခါ
ကိုယ်ပါမှ → ဆိုင်ပိတ်ရတယ်။ ဒါမှမဟုတ် ဖျားနေရင်းနဲ့ ဖုန်းကိုင်ပြီး ညွှန်ကြားနေရတယ်။ ၃ ရက် ဖျားရင် ၃ ရက်စာ ဝင်ငွေ ဆုံးတယ်။
ကိုယ်မပါဘဲ → ကိုယ် ဆေးရုံတက်နေလဲ ဆိုင်က ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်နေတယ်။ ဝင်ငွေ ပုံမှန်အတိုင်း ဝင်နေတယ်။ ကိုယ် ကျန်းမာရေးကိုပဲ ဂရုစိုက်လို့ ရတယ်။
───
ဆိုင်ခွဲ ဖွင့်ချင်တဲ့အခါ
ကိုယ်ပါမှ → ဖွင့်လို့မရဘူး။ ကိုယ် ၂ ယောက် မရှိလို့။ ပထမဆိုင်မှာ ကိုယ် ရှိနေမှ လည်ပတ်တာ — ဒုတိယဆိုင်ကို ဘယ်သူ ကြည့်မလဲ။
ကိုယ်မပါဘဲ → စနစ်ကို ကူးယူလိုက်ရုံပဲ။ SOP အတူတူ။ သင်တန်း အတူတူ။ စစ်ဆေးမှု စနစ် အတူတူ။ ကိုယ်ကို ပွားစရာ မလိုဘူး — စနစ်ကို ပွားရုံပဲ။
───
၅ နှစ်ကြာတဲ့အခါ
ကိုယ်ပါမှ → ဆိုင် ၁ ဆိုင်။ ကိုယ် ပိုအိုလာတယ်။ ပိုပင်ပန်းလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရပ်လို့ မရဘူး — ရပ်ရင် ဝင်ငွေ ရပ်လို့။
ကိုယ်မပါဘဲ → ဆိုင် ၃ ဆိုင် ဖြစ်သွားတယ်။ ဒါမှမဟုတ် လုပ်ငန်း အသစ် ထပ်တည်ဆောက်နေတယ်။ ဝင်ငွေ ၃ ဆ တက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်အချိန်က ၃ ဆ မတက်ဘူး — စနစ်က ကိုယ့်အစား အလုပ်လုပ်ပေးနေလို့။
───
ဒါဆို ဘာကြောင့် လူအများစုက ပထမအမျိုးအစားမှာ ပိတ်မိနေလဲ —
၁။ "ငါ မလုပ်ရင် ဘယ်သူမှ မလုပ်နိုင်ဘူး" ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်
ဒါ ဂုဏ်ယူစရာ မဟုတ်ဘူး — ဒါ ထောင်ချောက်။
ကိုယ် မရှိမဖြစ် ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ
ကိုယ် မရှိရင် ပြိုကျမယ်ဆိုတာ — အဲဒါ အားနည်းချက်။
၂။ ထိန်းချုပ်မှုကို မစွန့်လွှတ်ရဲလို့
"ဝန်ထမ်းတွေ ငါ့လောက် စိတ်မဝင်စားဘူး"
"ငါ့လောက် အရည်အသွေး ထိန်းလို့ မရဘူး"
"ငါ ကိုယ်တိုင် လုပ်မှ စိတ်ချရတယ်"
ဒါ မှန်ကောင်း မှန်မယ် — ဒါပေမဲ့ ဒီယုံကြည်ချက်ကို ဖက်တွယ်ထားသရွေ့
ကိုယ့်ဘဝက ဆိုင်ထဲ ပိတ်မိနေမယ်။
၃။ စနစ် တည်ဆောက်တာ ခက်လို့ — ကိုယ်တိုင် လုပ်တာ ပိုလွယ်လို့
SOP ရေးတာ ၃ နာရီ ကြာမယ်။
ကိုယ်တိုင် လုပ်ရင် ၃၀ မိနစ်နဲ့ ပြီးတယ်။
ဒါကြောင့် — ကိုယ်တိုင် လုပ်လိုက်တယ်။ ထပ်လုပ်လိုက်တယ်။ ထပ်လုပ်လိုက်တယ်။
၃ နှစ်ကြာတဲ့အခါ — ကိုယ်တိုင် ၃,၀၀၀ ကြိမ် လုပ်ပြီးသား။
SOP ၃ နာရီ ရေးထားရင် — ၂,၉၉၉ ကြိမ်ကို ဝန်ထမ်း လုပ်ပေးနေမှာ။
───
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးကြည့်ပါ —
"ငါ ၃ လ ခရီးထွက်ရင် ငါ့လုပ်ငန်း ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ"
အဖြေက "ပိတ်ရမယ်" ဆိုရင် —
ကိုယ့်မှာ လုပ်ငန်း မရှိဘူး — အလုပ်အကိုင် ရှိတာ။
ပိုင်ရှင်ပုံစံ ဝတ်ထားတဲ့ ဝန်ထမ်း ဖြစ်နေတာ။
ဒီနေ့ စပြောင်းပါ။
Akyanpay
ကိုယ်မပါဘဲ လည်ပတ်တဲ့ လုပ်ငန်းတွေ တည်ဆောက်ပါ။
