โต๊ะกินข้าว

18/09/2025

17/09/2025

16/09/2025

นิยาย อ่านเอาฮา ตอนที่ 8.

ในโรงอาหารเช้าวันนี้เกิดความโกลาหลขึ้น เมื่อไม่ปรากฏร่างของนักโทษโธ่หนีเข้าไปรับประทานอาหารเช้าเข่นเคย ทั้งเชื้อและมนูญ บริวารคนสนิทต่างให้ข้อมูลตรงกันว่า เจ้านายขอแวะปัสสาวะในห้องน้ำก่อน เดี๋ยวจะตามไป ไม่ต้องห่วง

รัฐมนตรีหม้อเชื้อ เพราะต้องการจะเช็ดที่นั่งเจ้านายให้สะอาดที่สุดจึงล่วงหน้ามาก่อน เช่นเดียวกับมนูญซึ่งทำหน้าที่สำรวจเมนูอาหาร เขาก็ล่วงหน้ามาก่อนเช่นกัน

คำว่า “เข้าห้องน้ำนานแล้ว แต่ยังไม่ออกมา” มีความเข้าใจตรงกันของผู้ต้องขังว่า คนผู้นั้นกำลังประสบกับชะตากรรมเลวร้ายที่ไม่อาจคาดเดา กระทั่งไม่กล้านึกมโนภาพ โดยเฉพาะก่อนเวลาอาหารเช่นนี้

มนูญกวาดสายตามองหาดำพังงา ผู้ต้องสงสัยอันดับแรก เมื่อไม่เห็นจึงเดินไปหาผู้คุมสมศักดิ์ ก่อนชักชวนกันไปพูดคุยห่างจากกลุ่มคน

“พี่ดำลงมือตั้งแต่เช้าเลยเหรอ ไหนว่าจะรอให้เขาได้เป็นผู้ช่วยก่อน?”

สมศักดิ์ส่ายหน้าปฏิเสธขณะตอบ

“ผมก็ไม่รู้ ปกติพี่ดำเป็นคนรอบคอบ ทำอะไรลงไปส่วนใหญ่เอาผิดไม่ได้ ไม่งั้นจะอยู่ถึงตอนนี้เหรอ”

ดำพังงาเดินออกมาจากในครัวพร้อมกับผู้ช่วยผู้คุมซึ่งรับหน้าที่ประกอบอาหาร เขาสังเกตเห็นสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลของมนูญ และความโกลาหลในหมู่ที่นั่งผู้ต้องขังฝั่งซ้าย จึงเลิกคิ้วสูงเชิงตั้งคำถาม

มนูญและสมศักดิ์ถอนใจโล่งอก ถามขึ้นอย่างอัตโนมัติ

“พี่ดำหายไปไหนมา?”

“ก็ไปช่วยพ่อครัวทำคั่วกลิ้งหมูอยู่น่ะสิ ไอ้นี่ไม่ใช่คนใต้เลยไม่เข้าใจในจิตวิญญาณของแกง กูจึงต้องคอยแนะนำ วันนี้อร่อยแน่ มีอะไรกันเหรอ?”

มนูญตอบโล่งอก

“ท่านโธ่หนีหายไป สถานที่สุดท้ายที่รู้คือห้องน้ำ เอ่อ ผมเลยสงสัยว่าเป็นฝีมือพี่”

ดำพังงาแทบจะหัวเราะก๊าก

“เฮ่ย เช้าแบบนี้ไม่ไหว อีกอย่างพยานมีเป็นร้อย กูไม่ทำหรอก ลองไปหาดูดีๆ สิ ไปเดี๋ยวไปช่วยหา”

ทั้งสามมุ่งหน้าเร่งรีบไปยังห้องน้ำซึ่งมีกลุ่มบริวารนักโทษชรานับสิบกำลังเปิดประตูทุกบานตรวจเช็ค รัฐมนตรีหม้อเชื้อเป็นห่วงเป็นใยถึงขนาดก้มลงดูในอ่างบรรจุน้ำขนาดใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นด้วยสายตากังวลสุดชีวิต

เสียงตะโกนเรียกหาเจ้านายดังขรมทั่วบริเวณ ผู้คุมสมศักดิ์เป่านกหวีดเสียงยาวแล้วตะโกนถามขึ้นกลบเสียงอื่นด้วยภาษาที่แตกต่าง

“โธ่หนี แวร์อาร์ยู้?”

สรรพเสียงเงียบลงชั่วขณะ ก่อนจะมีเสียงร้องไห้คร่ำครวญแผ่วเบาประหนึ่งเสียงเดินของเข็มวินาทีดังขึ้น สมศักดิ์ส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบเพื่อเงี่ยหูฟัง ก่อนจะสาวเท้าเงียบเชียบไปยังต้นเสียง

ในห้องเก็บอุปกรณ์และเคมีภัณฑ์ทำความสะอาดห้องน้ำซึ่งอยู่ห่างจากห้องน้ำรวมประมาณ 20 เมตร นักโทษชราโธ่หนีซุกตัวอยู่ตรงมุมห้อง ถือขวดด่างเข้มข้นล้างห้องน้ำเปิดฝาอยู่ในมือ ราวกับว่านี่คือปืนพกที่กำลังจ่อใส่ขมับตัวเอง

สมศักดิ์โบกมือไล่ให้ทุกคนออกไป ก่อนจะถามนักโทษชราตรงหน้าอย่างใจเย็นว่า

“เป็นอะไรเหรอ ค่อยพูดค่อยจากันก็ได้ บอกมาเถอะ”

ขวดด่างยี่ห้อเฮ้าส์แบรนด์ของห้างค้าส่งถูกยกขึ้นจ่อริมฝีปาก สมศักดิ์ถือจังหวะนั้นเตะขวดน้ำยาเคมีจนกระเด็นออกไปไกล ก่อนจะพุ่งเข้ารวบตัวชายชราตามทักษะการควบคุมตัวบุคคลที่ได้รับฝึกฝนมาจนช่ำชอง

ผู้คุมร่างใหญ่ถอนใจโล่งอก หากนักโทษวีไอพีคนนี้เป็นอะไรไปในเวลาความรับผิดชอบ อาชีพรับราชการของเขาคงต้องยุติเพียงแค่นี้เป็นแน่

บริวารนักโทษชราถูกสั่งให้ถอยห่างออกไปอีกจนมั่นใจว่า จะไม่มีใครได้ยินการสนทนาในครั้งนี้ ในที่สุดนักโทษชราจึงเปิดปากพูดด้วยความหวาดกลัว

“มะ มะ เมียผม จะมาเยี่ยมในตอนสายวันนี้ ฮือๆ”

“อ้าวแล้วไม่ดีเหรอ คนในนี้วันไหนถ้าเมียมาเยี่ยมต่างดีใจเป็นพิเศษกันทั้งนั้น อย่างน้อยก็ได้รำลึกความหวานแหววโรแมนติกตอนอยู่ด้วยกัน และเป็นคำยืนยันว่าเธอยังไม่มีคนอื่น ทำไมต้องหวาดกลัวขนาดนี้?”

“ผมทำผิดต่อเธอต่อลูกของเราไว้มากจนไม่กล้าสู้หน้า ฮือๆ”

“เท่าที่ผมรู้ คงเป็นเรื่องที่ส่งลูกสาวเล่นการเมืองใช่มั้ย เอาน่าไม่เป็นไรหรอก ใครจะรู้ว่าผลลัพธ์จะออกมาแบบนี้ คนแรกถ้าผิดหวังก็ส่งคนใหม่ลงไปสู้ต่อสิ จะไปกลัวอะไร”

นักโทษชราสบตาขอบคุณกับคำแนะนำตรงกับใจ อารมณ์ดีขึ้น เขาถอนใจก่อนจะสารภาพความลับดำมืดที่มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่รู้

“17 ปี 17 ปีเต็มที่ผม เอ่อ ไม่เคยได้ทำหน้าที่สามีกับเธอเลย ฮือๆ”

สมศักดิ์สะกดอารมณ์ขบขัน ให้คำแนะนำต่ออย่างใจเย็น

“นี่เป็นเรื่องธรรมดาในชีวิตครอบครัวที่อยู่กันมายาวนาน ใครก็เป็น ทำไงได้โควต้าหมดแล้วนี่ เอายังงี้ คุณก็ให้ลูกๆ คนใดคนหนึ่งออกตัวแทนสิ ว่าคุณไม่ได้เจอภรรยามา 17 ปีแล้ว คนไม่เจอกัน เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะพับใส่ซองจดหมายส่งให้กันได้ โดยเฉพาะเดี๋ยวนี้มีซองกันกระแทกออกมาขายแล้วด้วย ลุกขึ้นเถอะ ด้วยประสบการณ์และความสามารถ ผมเชื่อว่าคุณคงรับมือได้”

นักโทษชรายิ้มขอบคุณ ก้าวเท้าออกมาอย่างเชื่อฟัง

กลุ่มที่นั่งฝั่งซ้ายปรบมือต้อนรับชายชราราวกับวีรบุรุษกลับจากสงคราม

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

กวีเหลวไหล
๑๖ กย ๖๘

ปล. นี่คือนิยายเพื่อความบันเทิง ไม่ใช่เรื่องจริงแต่อย่างใด

15/09/2025

ถูกใจ 28.5K ครั้ง 1754 ความคิดเห็น "ไม่เอาข้อเสนอก็รบแค่นั้น 🇹🇭 พลเอก รังษี กิติญาณทรัพย์"

15/09/2025

นิยายเอาฮา ตอนที่ 6.

อาหารมื้อเช้าวันนี้ นักโทษสูงวัยใช้เวลาอย่างรวดเร็วด้วยรายการอาหารเดิมคือ ไข่ต้มและกาแฟดำ อาหารเมนคอร์ดที่เขารอคอยคือ การได้ร่วมรับประทานอาหารเที่ยงร่วมกับมวลชนสาวกที่จะมาชุมนุมบริเวณหน้าเรือนจำในวันนี้มากกว่า

แดนที่เขาถูกคุมขังไม่ได้อยู่ติดกำแพง การรับฟังอย่างถนัดถนี่เต็มสองหูไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ง่ายดายนัก แต่ดอกไม้แห้งเหี่ยวขาดน้ำราดรดอย่างเขา การได้รับละอองฝนเพียงเล็กน้อยก็ชุ่มชื่นหัวใจแล้ว

กลุ่มผู้ต้องขังบริวารประมาณ 50 คน สามารถเลือกหยิบอาหารตามที่ชอบในร้านสวัสดิการได้อย่างไม่อั้น ก่อนที่ทุกคนจะมารวมตัวกันบริเวณด้านในกำแพงซึ่งใกล้จุดกำเนิดเสียงจากภายนอกมากที่สุด

กระทั่งเวลาสิบโมงเช้า อันเป็นเวลาอาหารเที่ยงของนักโทษ เสียงกลองอึกทึกและเสียงผ่านโทรโข่งล่องลอยเข้ามา

เสียงกลองอันหนักแน่นดังฝ่าอุปสรรคกีดขวางและระยะทางเข้ามาได้อย่างไร้ปัญหา แต่เสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างคิดถึง กลับไม่สามารถทำได้แบบนั้น

เชื้อ สาวกรุ่นก่อตั้งของนักโทษชายโธ่หนี ปีนขึ้นไปบนโต๊ะมาหินอ่อน ยกมือปรามให้ทุกคนเงียบเสียง

กลุ่มนักโทษซึ่งต่อต้านนักโทษชราที่ได้รับอภิสิทธิ์มากเกินไปก็หยุดการส่งเสียงด้วยเช่นกัน

สรรพเสียงในแดนเงียบสนิทราวป่าช้าในทันที

เสียงกลองยุติลง ก่อนจะตามด้วยเสียงสตรีแหลมเล็กผ่านโทรโข่งดังแว่วมา แต่ก็ยังฟังได้ไม่แจ่มชัด

โธ่หนี คือชื่อที่สาวกนอกเรือนจำกรีดร้องเรียกหา แต่ราวกับว่า น.หนูกำลังป่วยจึงวิ่งตามห.หีบ และสระอีไม่ทัน เสียงที่ทุกคนในแดนได้ยินจึงกลับกลายเป็นว่า…

“ท่านฮีโร่ โธ่อี๋” “ท่านฮีโร่โธ่อี๋” แทน

กับอีกประโยคหนึ่ง ทุกคนฟังได้เป็นเสียงเดียวกันว่า

“ท่านโธ่อี๋ ต้องติดคุกตามหน้าอี๋…”

เสียงโห่ฮากระทืบเท้าจากกลุ่มนักโทษฝ่ายตรงข้ามดังสนั่นแดน ผู้คุมซึ่งต้องวางตัวเป็นกลางต่างสบตาอมยิ้มไปตามๆ กัน

มนูญ สายลับของดำพังงา หันไปท้าตีท้าต่อยกับกลุ่มผู้โห่ฮาเพื่อแย่งความดีความชอบให้ตน ก่อนจะเสนอความเห็นประสงค์ดีแต่เจตนาร้าย ให้จุดธูปบริเวณนี้ เพื่อให้คำอวยพรของบรรดาสาวกนอกเรือนจำเข้ามาถึงในแดนตามจุดประสงค์ของพวกเขา

เชื้อผู้โง่แต่ขยัน หวังจะตีตื้นเรียกคะแนนนิยมจากนักโทษชราผู้เป็นเจ้านาย วิ่งด่วนจี๋ไปหยิบธูปมาจากห้องพระ จากนั้นทำการจุดโดยไม่ถามมติใคร

เขาปักลงบนอาหารสำเร็จรูปจากร้านสวัสดิการแล้วให้เพื่อนนักโทษด้วยกันพนมมือ

นักโทษโธ่หนียืนยิ้มกริ่มอิ่มเอมใจต่อความศรัทธาที่ผู้คนทั้งในและนอกเรือนจำมอบให้

เสียงโห่ฮาขบขันจากฝ่ายต่อต้านดังขึ้นมากกว่าเดิมหลายเท่า บางคนทิ้งตัวกลิ้งเกลือกมือกุมท้องอยู่กับพื้นเป็นเวลาเนิ่นนาน ก่อนจะเสียงตะโกนดังแทรกมา

“วีรบุรุษแม่งห้าว กินข้าวผ่านธูป ฮาฮาฮา…”

เสียงนกหวีดจากกลุ่มผู้คุมดังขึ้น ทุกคนแยกย้ายกันออกไป แต่เสียงหัวเราะยังคงดังอยู่เป็นระยะตลอดทั้งวัน…

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

กวีเหลวไหล
๑๔ กย ๖๘

14/09/2025

Use Meta AI assistant to get things done, create AI-generated images for free, and get answers to any of your questions.