09/15/2025
“Papa… Papa… Bakit Mo Ako Pinatay?”
Chapter 01
Magaan sana ang pakiramdam ko nang araw na iyon.
Araw ng Sabado, ika-labinlima ng Disyembre, at naroon ako sa Riverfront Mall para humanap ng pamasko sa pamangkin ko.
Tahimik akong naglalakad sa loob, hawak ang listahan ng mga ideya kung anong puwedeng iregalo.
Ngunit bago pa man ako makarating sa tindahan ng laruan, isang malakas na preno at sigaw mula sa labas ng mall ang gumulat sa akin.
Napahinto ako. Ang ibang tao sa mall ay mabilis ding lumabas para alamin kung ano ang nangyari.
Hinawi ko ang ilan at lumabas sa main entrance.
Doon ko nakita ang eksenang hinding-hindi ko malilimutan.
Isang batang lalaki, walo o siyam na taon lang ang edad, duguan at halos wala nang buhay, nakahandusay siya sa kalsada.
Nakayakap sa kanya ang isang lalaking nasa trenta o kuwarenta, siguro’y ama niya, at paulit-ulit na sumisigaw ng tulong.
“Anak ko! Diyos ko, tulungan ninyo kami!”
Mabilis kong napansin ang pulang sedan na nakahinto ilang metro mula roon.
May mga basag na piraso ng salamin sa aspalto. Mukhang naaksidente sila.
Dumagsa ang mga tao, may tumawag ng ambulansya, at ang ilan nama’y nakatitig lang, natigilan sa bigat ng sitwasyon.
Ngunit sa gitna ng kaguluhan, ako lang ang nakakakita ng isa pang nakakatindig-balahibong bagay.
Sa gilid mismo ng nakaluhod na ama, nakatayo ang isang pigura, manipis, maputla, at halos transparent kung titingnan.
Isa itong bata. Kamukha niya ang batang yakap-yakap ng lalaki.
Ngunit ito’y hindi na pisikal na katawan, kundi isang kaluluwa.
At doon ko narinig ang kanyang tinig, mahina ngunit malinaw, para bang binubulong direkta sa tenga ko.
“Papa… papa… bakit mo ako pinatay?”
Dumindig ang balahibo ko.
Humigpit ang hawak ko sa aking trench coat.
Hindi na bago sa akin ang makakita ng mga espiritu, dahil matagal ko nang alam na bukas ang aking ikatlong mata.
Ngunit ang bawat pagkakataon na makasalubong ko ang mga tulad nito ay laging may dalang bigat at misteryo.
