08/08/2026
Die Dam Wat Almal Ryker Gemaak Het
"Vrou... ek gaan gou dam toe."
Ouma kyk op van die brooddeeg wat sy besig is om te knie.
"Gou?"
Oupa glimlag ondeund.
"Ja."
Sy vee haar hande aan haar voorskoot af.
"Hoe lank is 'gou' vandag?"
Oupa sit sy ou pet op.
"Net totdat die emmer vol is."
Ouma glimlag.
"Ek ken daardie 'gou' al langer as vyftig jaar."
Oupa lag.
"Moenie vir my wag nie."
"Ek wag nie," antwoord sy.
"Ek weet mos jy gaan eers vir elke voรซl kyk, dan vir die dam, en daarna vergeet jy heeltemal van die tyd."
Oupa draai by die deur om.
"Dis nie ek wat stadig loop nie."
"Dis die plaas wat my elke keer laat stilstaan."
Ouma glimlag.
"Ja, ja... gaan nou."
Die oggendlug ruik na nat grond.
Voรซls sing uit die bloekombome.
Toe Oupa by die dam kom, staan hy vir 'n oomblik stil.
Hy haal sy pet af.
Die water lรช rustig.
Die ronde dryfblare strek oor die dam, en tussen hulle steek die geurige wit waterblommetjies uit.
Hy glimlag.
"Here...
U doen dit alweer."
Hy buk en pluk die eerste waterblommetjie.
Toe nog een.
En nog een.
Die emmer word stadig voller.
Toe kyk hy oor die dam en glimlag weer.
"Die wonderlikste van alles...
..is dat geen mens hierdie geplant het nie."
Hy kyk op na die hemel.
"Geen boer het hierdie gesaai nie.
Geen mens laat dit groei nie.
Tog sorg U, jaar nรก jaar, dat daar weer genoeg is.
Net U kan dit doen."
Hy glimlag stil.
"En elke jaar herinner U ons dat U altyd voorsien."
Toe die emmer vol is, stap Oupa nie huis toe nie.
Hy draai eers by Ant Mient se huis in.
Sy sit op die stoep.
"So, Oupa...
Ek het al gewonder wanneer die dam sy eerste vrugte gaan gee."
Oupa sit die emmer voor haar neer.
"Hier, Ant Mient.
Die Here het weer genoeg gegee."
Sy kyk na die waterblommetjies.
"Jy bring elke jaar vir my."
Oupa glimlag.
"Nee...
Die Here bring.
Ek dra dit net."
Ant Mient vee ongemerk 'n traan uit haar ooghoek.
"Wag hier."
Sy verdwyn kombuis toe.
Toe sy terugkom, hou sy 'n mooi stuk spek uit.
"Vat dit vir Ouma.
Sรช vir haar sy moet weer daardie lekker kaiings maak."
Oupa glimlag.
"Nou gaan sy bly wees."
Toe Oupa by die huis instap, ruik hy reeds die vars brood wat in die oond bak.
"Vrou..."
"Ja?"
"Kyk wat stuur Ant Mient."
Ouma glimlag toe sy die spek sien.
"Dan weet ek sommer wat vanaand op die tafel kom."
Sy sny die spek in blokkies en sit dit in die swaar ysterpot op die swartstoof.
"Met kaiings moet 'n mens nie jaag nie," sรช sy.
"Hoe stadiger hulle uitbraai, hoe lekkerder word hulle."
Die spek begin saggies sis.
Soos die vet uitsmelt, blink dit soos helder olie.
Kort-kort skep Ouma die warm olie versigtig in haar groot wit emaljehouer.
Dan laat sy die spek weer verder uitbraai.
Weer skep sy die olie uit.
En weer.
Tot daar net goudbruin, bros kaiings oorbly.
Teen die tyd dat sy klaar is, is die emaljehouer amper vol.
Ouma sit 'n klein bakkie van die warm olie eenkant.
"Hoekom daardie bakkie?" vra Oupa.
"Jy sal nou sien."
Dit neem nie lank nie.
Terwyl hulle nog om die tafel gesels, begin die helder olie stadig stol.
Voor hulle oรซ verander dit in sagte, spierwit vet.
Ouma sit die bakkie langs die warm plaasbrood.
Langs die soutpotjie.
Meer was daar nie nodig nie.
Oupa sny vir hom 'n dik sny brood.
Hy smeer die sagte wit vet daarop.
Toe strooi hy 'n knippie sout bo-oor.
Hy vat 'n groot hap.
Maak sy oรซ toe.
"Mmmm..."
Ouma glimlag.
"Ek sien dis goedgekeur."
Oupa knik.
"Vrou..."
"Ja?"
"Ek dink mense vergeet deesdae hoe lekker eenvoudige kos kan wees."
Hy kyk na die brood in sy hand.
"Hierdie brood het nie by 'n winkel begin nie."
Hy wys na die pot waterblommetjiebredie.
"Daardie dam het vandag vir ons kos gegee."
Hy wys na die kaiings.
"Ant Mient het gedeel."
Toe kyk hy na Ouma.
"En hierdie hande het alles met liefde voorberei."
Vir 'n oomblik word dit stil.
Toe sรช Ouma sag:
"Dis snaaks...
Hoe meer mense met mekaar gedeel het...
..hoe minder het dit gevoel asof ons iets kort."
Oupa glimlag.
"Dis omdat liefde nie minder word wanneer jy dit deel nie."
Hy kyk weer na die brood.
"Ons het nooit baie geld gehad nie.
Maar ek kan nie onthou dat ons tafel ooit leeg was nie."
Ouma knik.
"Nee.
Want die Here het altyd iemand gestuur.
Soms met waterblommetjies.
Soms met 'n stuk spek.
En soms net met 'n hart wat wou deel."
Oupa vou sy hande.
"Here...
Dankie vir die dam.
Dankie vir die reรซn.
Dankie vir die waterblommetjies wat U jaar nรก jaar laat groei.
Dankie vir bure wat deel.
Dankie vir brood uit die oond.
Dankie vir die eenvoudige dinge wat ons leer dat ware rykdom nie in geld lรช nie, maar in mense wat vir mekaar omgee.
Amen."
Boodskap
God se voorsiening kom nie altyd in groot wonderwerke nie. Dikwels kom dit stil en eenvoudig โ in 'n dam vol waterblommetjies wat Hy self laat groei, 'n buurvrou wat 'n stuk spek deel, 'n warm brood uit die oond en 'n tafel waar liefde altyd plek kry.
Wanneer mense met mekaar deel, gebeur iets besonders.
Niemand gaan armer huis toe nie.
Almal word ryker.
"Dit is saliger om te gee as om te ontvang." โ Handelinge 20:35
ยฉ 2026 God se Planne is Groter as Joune
ยฉ Janette Franken โ๏ธ
