01/07/2026
Ses maande, 'n paar grys hare, 'n paar kilogram minder... en 'n hart voller as ooit.
Dis alweer tyd vir 'n bietjie opvang. Ek het amper vergeet hoe 'n mens blog skryf tussen troubeplanning, bouwerk, stof, modder, gym (ja, daardie lelike woord), en die lewe wat soms besluit om jou sommer met albei hande vas te gryp.
Die afgelope ses maande was... interessant. En as jy my ken, weet jy "interessant" is gewoonlik 'n mooi manier om te sê: "Ek weet nie hoe ons dit gemaak het nie!"
Soos meeste van julle weet, was ons diep in troubeplanning. En nee, Pinterest het nie gehelp nie. Dit het net nog goed gewys wat ek nie geweet het ek nodig het nie! Intussen het ons ook besluit ons gaan gewig verloor – op die regte manier. Ongelukkig beteken "die regte manier" mos mens moet oefen. En ek kan met volle oortuiging sê: ek en oefening gaan waarskynlik nooit beste vriende wees nie. Ek het dit gedoen... maar met baie dramatiese sugte en 'n paar woorde wat nie geskik is vir 'n familieblog nie.
Tussen dit alles het my gesondheid my so bietjie laat les opsê. Menopouse is beslis nie vir sissies nie, en saam met dit het my geestesgesondheid ook 'n paar draaie geloop. Daar was dae wat ek regtig gevoel het ek verloor die stryd. Dae waar glimlag moeiliker was as gewoonlik en moed net eenvoudig weggekruip het.
Maar soos die lewe maar maak, het die son weer begin deurbreek.
By Rustgevonden het die reën ons behoorlik uitgedaag. Ons het gebou, afgebreek, herbou, herstel en soms net gestaan en gekyk hoe die reën nóg 'n plan verander. Ek d**k ons het in hierdie ses maande genoeg modder gesien om vir die volgende tien jaar genoeg te hê. Maar elke projek wat voltooi word, herinner ons weer hoekom ons hierdie droom leef.
En toe... gebeur daar iets wat alles in perspektief plaas.
Ons het die voorreg gehad om ons seun met die liefde van sy lewe te sien trou.
Ek kan eerlik sê: dit was die mooiste troue wat ek nog ooit bygewoon het. Nie omdat dit perfek was nie, maar omdat dit gevul was met liefde, lag, trane, familie, vriende en mense wat opreg daar was vir twee ongelooflike jongmense. Elke oomblik was eg. Elke glimlag was werklik. Elke drukkie het gevoel soos huis.
En skielik maak al die stres, al die laatnagte, al die bekommernisse en al die harde werk sin.
# # # Aan NW en Marisha
My liefste kinders...
Dankie dat julle ons laat deel het in een van die mooiste hoofstukke van julle lewens. Julle liefde vir mekaar is rustig, opreg en vol respek. Mag julle altyd mekaar se grootste spanmaat wees. Mag julle nooit ophou lag saam nie, nooit ophou droom saam nie, en altyd onthou dat die mooiste huise nie van bakstene gebou word nie, maar van geduld, vergifnis, geloof en baie liefde.
Marisha, dankie dat jy ons seun so mooi liefhet. Jy het lankal deel van ons familie geword, maar nou is dit sommer amptelik. Ons kon nie vir hom 'n mooier lewensmaat gevra het nie.
NW, ons is ongelooflik trots op die man wat jy geword het. Jou pa en ek het jou sien grootword, maar hierdie naweek het ons gesien hoe jy jou eie gesin begin bou. Dis 'n voorreg waarvoor geen ouer ooit regtig voorberei word nie.
Mag God elke tree van julle saam seën.
En terwyl hierdie blog dalk baie oor een troue gaan, wil ek ook vir al my ander kinders iets sê.
Ek sien julle.
Ek sien die harde werk, die opofferings, die ure wat niemand anders raaksien nie. Ek sien hoe elkeen van julle besig is om julle eie suksesverhale te skryf. Julle hoef nie almal dieselfde pad te stap om my trots te maak nie. Julle maak my trots bloot deur die mense te wees wat julle is.
Dankie dat julle my kinders is. Dankie dat julle my laat lag, my soms grys hare gee, my leer, my verras en my elke dag herinner hoe geseënd ek is.
En vir die res van my familie en vriende wat hierdie reis saam met ons stap – dankie. Julle liefde, ondersteuning, gebede en aanmoediging beteken meer as wat woorde ooit sal kan sê.
Nou... is alles skielik weer rustig?
Glad nie.
Daar is nog projekte. Nog planne. Nog diere om te versorg. Nog bouwerk. Nog stof. Nog reën. En waarskynlik nog 'n paar kilogram wat nie heeltemal verstaan hulle moes al weg gewees het nie.
Maar vandag kies ek om net dankbaar te wees.
Dankbaar dat ons deur die storms gekom het.
Dankbaar dat ek nog hier is.
En ongelooflik opgewonde oor wat die volgende hoofstuk gaan bring.
Met Rustgevonden liefde🍃